Eksodus 32

Status van die hoofstuk: konsep

Sien jy iets wat nie reg is nie? Tik op 'n versnommer om die vers na te gaan of 'n verandering voor te stel.

1Toe die volk sien dat Moses talm om van die berg af te kom, het die volk om Aäron saamgedrom en vir hom gesê: “Staan op, maak vir ons gode wat voor ons uit sal gaan, want hierdie Moses, die man wat ons uit die land Egipte laat optrek het, ons weet nie wat van hom geword het nie.”

Of: 'n god wat voor ons uit sal gaan.

וַיַּ֣רְא הָעָ֔ם כִּֽי־בֹשֵׁ֥שׁ מֹשֶׁ֖ה לָרֶ֣דֶת מִן־הָהָ֑ר וַיִּקָּהֵ֨ל הָעָ֜ם עַֽל־אַהֲרֹ֗ן וַיֹּאמְר֤וּ אֵלָיו֙ ק֣וּם׀ עֲשֵׂה־לָ֣נוּ אֱלֹהִ֗ים אֲשֶׁ֤ר יֵֽלְכוּ֙ לְפָנֵ֔ינוּ כִּי־זֶ֣ה׀ מֹשֶׁ֣ה הָאִ֗ישׁ אֲשֶׁ֤ר הֶֽעֱלָ֨נוּ֙ מֵאֶ֣רֶץ מִצְרַ֔יִם לֹ֥א יָדַ֖עְנוּ מֶה־הָ֥יָה לֽוֹ׃Now when the people saw that Moses was delayed in coming down from the mountain, they gathered around Aaron and said, “Come, make us gods who will go before us. As for this Moses who brought us up out of the land of Egypt, we do not know what has happened to him!” 2Aäron sê vir hulle: “Trek die goue ringe af wat in die ore van julle vroue, julle seuns en julle dogters is, en bring dit na my toe.”וַיֹּ֤אמֶר אֲלֵהֶם֙ אַהֲרֹ֔ן פָּֽרְקוּ֙ נִזְמֵ֣י הַזָּהָ֔ב אֲשֶׁר֙ בְּאָזְנֵ֣י נְשֵׁיכֶ֔ם בְּנֵיכֶ֖ם וּבְנֹתֵיכֶ֑ם וְהָבִ֖יאוּ אֵלָֽי׃So Aaron told them, “Take off the gold earrings that are on your wives and sons and daughters, and bring them to me.” 3Toe het die hele volk die goue ringe afgetrek wat in hulle ore was, en dit na Aäron gebring.וַיִּתְפָּֽרְקוּ֙ כָּל־הָעָ֔ם אֶת־נִזְמֵ֥י הַזָּהָ֖ב אֲשֶׁ֣ר בְּאָזְנֵיהֶ֑ם וַיָּבִ֖יאוּ אֶֽל־אַהֲרֹֽן׃Then all the people took off their gold earrings and brought them to Aaron. 4Hy het dit uit hulle hand geneem, dit met 'n graveerpen gevorm en daarvan 'n gegote kalf gemaak. Toe sê hulle: “Dit is jou gode, Israel, wat jou uit die land Egipte laat optrek het.”

Of: dit in 'n sak vasgebind.

וַיִּקַּ֣ח מִיָּדָ֗ם וַיָּ֤צַר אֹתוֹ֙ בַּחֶ֔רֶט וַֽיַּעֲשֵׂ֖הוּ עֵ֣גֶל מַסֵּכָ֑ה וַיֹּ֣אמְר֔וּ אֵ֤לֶּה אֱלֹהֶ֨יךָ֙ יִשְׂרָאֵ֔ל אֲשֶׁ֥ר הֶעֱל֖וּךָ מֵאֶ֥רֶץ מִצְרָֽיִם׃He took the gold from their hands, and with an engraving tool he fashioned it into a molten calf. And they said, “These, O Israel, are your gods, who brought you up out of the land of Egypt!” 5Toe Aäron dit sien, het hy 'n altaar voor hom gebou. Aäron het uitgeroep en gesê: “More is daar 'n fees vir die HERE.”

Of: voor dit (die kalf).

וַיַּ֣רְא אַהֲרֹ֔ן וַיִּ֥בֶן מִזְבֵּ֖חַ לְפָנָ֑יו וַיִּקְרָ֤א אַֽהֲרֹן֙ וַיֹּאמַ֔ר חַ֥ג לַיהוָ֖ה מָחָֽר׃When Aaron saw this, he built an altar before the calf and proclaimed: “Tomorrow shall be a feast to the LORD.” 6Die volgende dag het hulle vroeg opgestaan en brandoffers geoffer en vredeoffers gebring, en die volk het gaan sit om te eet en te drink, en hulle het opgestaan om te speel.וַיַּשְׁכִּ֨ימוּ֙ מִֽמָּחֳרָ֔ת וַיַּעֲל֣וּ עֹלֹ֔ת וַיַּגִּ֖שׁוּ שְׁלָמִ֑ים וַיֵּ֤שֶׁב הָעָם֙ לֶֽאֱכֹ֣ל וְשָׁת֔וֹ וַיָּקֻ֖מוּ לְצַחֵֽק׃ פSo the next day they arose, offered burnt offerings, and presented peace offerings. And the people sat down to eat and drink and got up to indulge in revelry.

7Toe sê die HERE vir Moses: “Gaan, klim af, want jou volk wat jy uit die land Egipte laat optrek het, het verderflik gehandel.וַיְדַבֵּ֥ר יְהוָ֖ה אֶל־מֹשֶׁ֑ה לֶךְ־רֵ֕ד כִּ֚י שִׁחֵ֣ת עַמְּךָ֔ אֲשֶׁ֥ר הֶעֱלֵ֖יתָ מֵאֶ֥רֶץ מִצְרָֽיִם׃Then the LORD said to Moses, “Go down at once, for your people, whom you brought up out of the land of Egypt, have corrupted themselves. 8Hulle het gou afgewyk van die weg wat Ek hulle beveel het. Hulle het vir hulle 'n gegote kalf gemaak en daarvoor neergebuig en daaraan geoffer en gesê: ‘Dit is jou gode, Israel, wat jou uit die land Egipte laat optrek het.’”סָ֣רוּ מַהֵ֗ר מִן־הַדֶּ֨רֶךְ֙ אֲשֶׁ֣ר צִוִּיתִ֔ם עָשׂ֣וּ לָהֶ֔ם עֵ֖גֶל מַסֵּכָ֑ה וַיִּשְׁתַּֽחֲווּ־לוֹ֙ וַיִּזְבְּחוּ־ל֔וֹ וַיֹּ֣אמְר֔וּ אֵ֤לֶּה אֱלֹהֶ֨יךָ֙ יִשְׂרָאֵ֔ל אֲשֶׁ֥ר הֶֽעֱל֖וּךָ מֵאֶ֥רֶץ מִצְרָֽיִם׃How quickly they have turned aside from the way that I commanded them! They have made for themselves a molten calf and have bowed down to it. They have sacrificed to it and said, ‘These, O Israel, are your gods, who brought you up out of the land of Egypt.’” 9Die HERE het vir Moses gesê: “Ek het hierdie volk gesien, en kyk, dit is 'n hardnekkige volk.”

Letterlik: 'n volk hard van nek.

וַיֹּ֥אמֶר יְהוָ֖ה אֶל־מֹשֶׁ֑ה רָאִ֨יתִי֙ אֶת־הָעָ֣ם הַזֶּ֔ה וְהִנֵּ֥ה עַם־קְשֵׁה־עֹ֖רֶף הֽוּא׃The LORD also said to Moses, “I have seen this people, and they are indeed a stiff-necked people. 10En nou, laat My begaan, dat My toorn teen hulle ontvlam en Ek hulle verteer; en Ek sal jou tot 'n groot nasie maak.”וְעַתָּה֙ הַנִּ֣יחָה לִּ֔י וְיִֽחַר־אַפִּ֥י בָהֶ֖ם וַאֲכַלֵּ֑ם וְאֶֽעֱשֶׂ֥ה אוֹתְךָ֖ לְג֥וֹי גָּדֽוֹל׃Now leave Me alone, so that My anger may burn against them and consume them. Then I will make you into a great nation.” 11Maar Moses het die HERE, sy God, gunstig probeer stem en gesê: “Waarom, HERE, ontbrand U toorn teen U volk wat U uit die land Egipte uitgelei het met groot krag en 'n sterk hand?

Letterlik: het Moses die aangesig van die HERE, sy God, versag.

וַיְחַ֣ל מֹשֶׁ֔ה אֶת־פְּנֵ֖י יְהוָ֣ה אֱלֹהָ֑יו וַיֹּ֗אמֶר לָמָ֤ה יְהוָה֙ יֶחֱרֶ֤ה אַפְּךָ֙ בְּעַמֶּ֔ךָ אֲשֶׁ֤ר הוֹצֵ֨אתָ֙ מֵאֶ֣רֶץ מִצְרַ֔יִם בְּכֹ֥חַ גָּד֖וֹל וּבְיָ֥ד חֲזָקָֽה׃But Moses sought the favor of the LORD his God, saying, “O LORD, why does Your anger burn against Your people, whom You brought out of the land of Egypt with great power and a mighty hand? 12Waarom moet die Egiptenaars sê: ‘Tot onheil het Hy hulle uitgelei, om hulle in die berge dood te maak en hulle van die aangesig van die aarde af uit te roei’? Keer terug van U gloeiende toorn en hê berou oor die onheil teen U volk.

Letterlik: laat U vertroos word oor die onheil teen U volk.

לָמָּה֩ יֹאמְר֨וּ מִצְרַ֜יִם לֵאמֹ֗ר בְּרָעָ֤ה הֽוֹצִיאָם֙ לַהֲרֹ֤ג אֹתָם֙ בֶּֽהָרִ֔ים וּ֨לְכַלֹּתָ֔ם מֵעַ֖ל פְּנֵ֣י הָֽאֲדָמָ֑ה שׁ֚וּב מֵחֲר֣וֹן אַפֶּ֔ךָ וְהִנָּחֵ֥ם עַל־הָרָעָ֖ה לְעַמֶּֽךָ׃Why should the Egyptians declare, ‘He brought them out with evil intent, to kill them in the mountains and wipe them from the face of the earth’? Turn from Your fierce anger and relent from doing harm to Your people. 13Gedenk Abraham, Isak en Israel, U knegte, aan wie U by Uself gesweer en vir hulle gesê het: ‘Ek sal julle nageslag vermeerder soos die sterre van die hemel, en hierdie hele land waarvan Ek gesê het, sal Ek aan julle nageslag gee, en hulle sal dit vir ewig besit.’”זְכֹ֡ר לְאַבְרָהָם֩ לְיִצְחָ֨ק וּלְיִשְׂרָאֵ֜ל עֲבָדֶ֗יךָ אֲשֶׁ֨ר נִשְׁבַּ֣עְתָּ לָהֶם֮ בָּךְ֒ וַתְּדַבֵּ֣ר אֲלֵהֶ֔ם אַרְבֶּה֙ אֶֽת־זַרְעֲכֶ֔ם כְּכוֹכְבֵ֖י הַשָּׁמָ֑יִם וְכָל־הָאָ֨רֶץ הַזֹּ֜את אֲשֶׁ֣ר אָמַ֗רְתִּי אֶתֵּן֙ לְזַרְעֲכֶ֔ם וְנָחֲל֖וּ לְעֹלָֽם׃Remember Your servants Abraham, Isaac, and Israel, to whom You swore by Your very self when You declared, ‘I will make your descendants as numerous as the stars in the sky, and I will give your descendants all this land that I have promised, and it shall be their inheritance forever.’” 14Toe het die HERE berou gehad oor die onheil wat Hy gespreek het om aan Sy volk te doen.

Letterlik: het die HERE Hom laat vertroos oor die onheil.

וַיִּנָּ֖חֶם יְהוָ֑ה עַל־הָ֣רָעָ֔ה אֲשֶׁ֥ר דִּבֶּ֖ר לַעֲשׂ֥וֹת לְעַמּֽוֹ׃ פSo the LORD relented from the calamity He had threatened to bring on His people.

15Moses het hom omgedraai en van die berg afgegaan, met die twee tablette van die getuienis in sy hand, tablette wat aan hulle twee kante geskrywe was; van hierdie kant en van daardie kant was hulle geskrywe.וַיִּ֜פֶן וַיֵּ֤רֶד מֹשֶׁה֙ מִן־הָהָ֔ר וּשְׁנֵ֛י לֻחֹ֥ת הָעֵדֻ֖ת בְּיָד֑וֹ לֻחֹ֗ת כְּתֻבִים֙ מִשְּׁנֵ֣י עֶבְרֵיהֶ֔ם מִזֶּ֥ה וּמִזֶּ֖ה הֵ֥ם כְּתֻבִֽים׃Then Moses turned and went down the mountain with the two tablets of the Testimony in his hands. They were inscribed on both sides, front and back. 16En die tafels was die werk van God, en die skrif was die skrif van God, gegraveer op die tafels.וְהַ֨לֻּחֹ֔ת מַעֲשֵׂ֥ה אֱלֹהִ֖ים הֵ֑מָּה וְהַמִּכְתָּ֗ב מִכְתַּ֤ב אֱלֹהִים֙ ה֔וּא חָר֖וּת עַל־הַלֻּחֹֽת׃The tablets were the work of God, and the writing was the writing of God, engraved on the tablets. 17Toe Josua die geluid van die volk hoor terwyl hulle skreeu, sê hy vir Moses: “Daar is 'n geluid van oorlog in die kamp.”וַיִּשְׁמַ֧ע יְהוֹשֻׁ֛עַ אֶת־ק֥וֹל הָעָ֖ם בְּרֵעֹ֑ה וַיֹּ֨אמֶר֙ אֶל־מֹשֶׁ֔ה ק֥וֹל מִלְחָמָ֖ה בַּֽמַּחֲנֶה׃When Joshua heard the sound of the people shouting, he said to Moses, “The sound of war is in the camp.” 18Hy het gesê: “Dit is nie die geluid van 'n oorwinningskreet nie, en dit is nie die geluid van 'n nederlaagskreet nie; die geluid van wisselsang is wat ek hoor.”

Letterlik: Nie die geluid van antwoord van mag nie, en nie die geluid van antwoord van swakheid nie; die geluid van antwoord is wat ek hoor.

וַיֹּ֗אמֶר אֵ֥ין קוֹל֙ עֲנ֣וֹת גְּבוּרָ֔ה וְאֵ֥ין ק֖וֹל עֲנ֣וֹת חֲלוּשָׁ֑ה ק֣וֹל עַנּ֔וֹת אָנֹכִ֖י שֹׁמֵֽעַ׃But Moses replied: “It is neither the cry of victory nor the cry of defeat; I hear the sound of singing!” 19En toe hy naby die kamp kom en die kalf en die danse sien, het Moses se toorn ontvlam, en hy het die tafels neergegooi en hulle onder aan die berg stukkend gebreek.וַֽיְהִ֗י כַּאֲשֶׁ֤ר קָרַב֙ אֶל־הַֽמַּחֲנֶ֔ה וַיַּ֥רְא אֶת־הָעֵ֖גֶל וּמְחֹלֹ֑ת וַיִּֽחַר־אַ֣ף מֹשֶׁ֗ה וַיַּשְׁלֵ֤ךְ אֶת־הַלֻּחֹ֔ת וַיְשַׁבֵּ֥ר אֹתָ֖ם תַּ֥חַת הָהָֽר׃As Moses approached the camp and saw the calf and the dancing, he burned with anger and threw the tablets out of his hands, shattering them at the base of the mountain. 20Hy het die kalf wat hulle gemaak het, geneem, dit in die vuur verbrand en gemaal totdat dit fyn was, dit oor die oppervlak van die water gestrooi en die Israeliete laat drink.וַיִּקַּ֞ח אֶת־הָעֵ֨גֶל אֲשֶׁ֤ר עָשׂוּ֙ וַיִּשְׂרֹ֣ף בָּאֵ֔שׁ וַיִּטְחַ֖ן עַ֣ד אֲשֶׁר־דָּ֑ק וַיִּ֨זֶר֙ עַל־פְּנֵ֣י הַמַּ֔יִם וַיַּ֖שְׁקְ אֶת־בְּנֵ֥י יִשְׂרָאֵֽל׃Then he took the calf they had made, burned it in the fire, ground it to powder, and scattered the powder over the face of the water. Then he forced the Israelites to drink it.

21Toe sê Moses vir Aäron: “Wat het hierdie volk aan jou gedoen dat jy 'n groot sonde oor hulle gebring het?”וַיֹּ֤אמֶר מֹשֶׁה֙ אֶֽל־אַהֲרֹ֔ן מֶֽה־עָשָׂ֥ה לְךָ֖ הָעָ֣ם הַזֶּ֑ה כִּֽי־הֵבֵ֥אתָ עָלָ֖יו חֲטָאָ֥ה גְדֹלָֽה׃“What did this people do to you,” Moses asked Aaron, “that you have led them into so great a sin?” 22Aäron sê: “Laat die toorn van my heer nie ontbrand nie. U self ken die volk, dat hulle in die kwaad verkeer.וַיֹּ֣אמֶר אַהֲרֹ֔ן אַל־יִ֥חַר אַ֖ף אֲדֹנִ֑י אַתָּה֙ יָדַ֣עְתָּ אֶת־הָעָ֔ם כִּ֥י בְרָ֖ע הֽוּא׃“Do not be enraged, my lord,” Aaron replied. “You yourself know that the people are intent on evil. 23Hulle het vir my gesê: ‘Maak vir ons gode wat voor ons uit sal gaan, want hierdie Moses, die man wat ons uit die land Egipte laat optrek het, ons weet nie wat van hom geword het nie.’וַיֹּ֣אמְרוּ לִ֔י עֲשֵׂה־לָ֣נוּ אֱלֹהִ֔ים אֲשֶׁ֥ר יֵלְכ֖וּ לְפָנֵ֑ינוּ כִּי־זֶ֣ה׀ מֹשֶׁ֣ה הָאִ֗ישׁ אֲשֶׁ֤ר הֶֽעֱלָ֨נוּ֙ מֵאֶ֣רֶץ מִצְרַ֔יִם לֹ֥א יָדַ֖עְנוּ מֶה־הָ֥יָה לֽוֹ׃They told me, ‘Make us gods who will go before us. As for this Moses who brought us up out of the land of Egypt, we do not know what has happened to him!’ 24Toe het ek vir hulle gesê: ‘Wie goud het, moet dit afruk.’ En hulle het dit vir my gegee, en ek het dit in die vuur gegooi, en hierdie kalf het uitgekom.”וָאֹמַ֤ר לָהֶם֙ לְמִ֣י זָהָ֔ב הִתְפָּרָ֖קוּ וַיִּתְּנוּ־לִ֑י וָאַשְׁלִכֵ֣הוּ בָאֵ֔שׁ וַיֵּצֵ֖א הָעֵ֥גֶל הַזֶּֽה׃So I said to them, ‘Whoever has gold, let him take it off,’ and they gave it to me. And when I threw it into the fire, out came this calf!”

25Moses het gesien dat die volk losbandig was, want Aäron het hulle losbandig laat word, tot 'n bespotting onder hulle teenstanders.

Of: tot skande onder hulle teenstanders.

וַיַּ֤רְא מֹשֶׁה֙ אֶת־הָעָ֔ם כִּ֥י פָרֻ֖עַ ה֑וּא כִּֽי־פְרָעֹ֣ה אַהֲרֹ֔ן לְשִׁמְצָ֖ה בְּקָמֵיהֶֽם׃Moses saw that the people were out of control, for Aaron had let them run wild and become a laughingstock to their enemies. 26Toe het Moses in die poort van die kamp gaan staan en gesê: “Wie is vir die HERE? Na my toe!” En al die seuns van Levi het by hom vergader.וַיַּעֲמֹ֤ד מֹשֶׁה֙ בְּשַׁ֣עַר הַֽמַּחֲנֶ֔ה וַיֹּ֕אמֶר מִ֥י לַיהוָ֖ה אֵלָ֑י וַיֵּאָסְפ֥וּ אֵלָ֖יו כָּל־בְּנֵ֥י לֵוִֽי׃So Moses stood at the entrance to the camp and said, “Whoever is for the LORD, come to me.” And all the Levites gathered around him. 27En hy sê vir hulle: “So sê die HERE, die God van Israel: ‘Laat elkeen sy swaard aan sy heup sit. Gaan deur en keer terug van poort tot poort in die kamp, en maak dood elkeen sy broer, elkeen sy naaste en elkeen sy bloedverwant.’”וַיֹּ֣אמֶר לָהֶ֗ם כֹּֽה־אָמַ֤ר יְהוָה֙ אֱלֹהֵ֣י יִשְׂרָאֵ֔ל שִׂ֥ימוּ אִישׁ־חַרְבּ֖וֹ עַל־יְרֵכ֑וֹ עִבְר֨וּ וָשׁ֜וּבוּ מִשַּׁ֤עַר לָשַׁ֨עַר֙ בַּֽמַּחֲנֶ֔ה וְהִרְג֧וּ אִֽישׁ־אֶת־אָחִ֛יו וְאִ֥ישׁ אֶת־רֵעֵ֖הוּ וְאִ֥ישׁ אֶת־קְרֹבֽוֹ׃He told them, “This is what the LORD, the God of Israel, says: ‘Each of you men is to fasten his sword to his side, go back and forth through the camp from gate to gate, and slay his brother, his friend, and his neighbor.’” 28Die seuns van Levi het volgens die woord van Moses gedoen, en op daardie dag het omtrent 3 000 man van die volk geval.וַיַּֽעֲשׂ֥וּ בְנֵֽי־לֵוִ֖י כִּדְבַ֣ר מֹשֶׁ֑ה וַיִּפֹּ֤ל מִן־הָעָם֙ בַּיּ֣וֹם הַה֔וּא כִּשְׁלֹ֥שֶׁת אַלְפֵ֖י אִֽישׁ׃The Levites did as Moses commanded, and that day about three thousand of the people fell dead. 29Moses het gesê: “Wy julle vandag aan die HERE toe, want elkeen was teen sy seun en teen sy broer, en om vandag 'n seën op julle te gee.”

Letterlik: Vul vandag julle hand vir die HERE.

וַיֹּ֣אמֶר מֹשֶׁ֗ה מִלְא֨וּ יֶדְכֶ֤ם הַיּוֹם֙ לַֽיהוָ֔ה כִּ֛י אִ֥ישׁ בִּבְנ֖וֹ וּבְאָחִ֑יו וְלָתֵ֧ת עֲלֵיכֶ֛ם הַיּ֖וֹם בְּרָכָֽה׃Afterward, Moses said, “Today you have been ordained for service to the LORD, since each man went against his son and his brother; so the LORD has bestowed a blessing on you this day.”

30Die volgende dag het Moses vir die volk gesê: “Julle het 'n groot sonde begaan. En nou sal ek na die HERE opklim; miskien kan ek versoening doen vir julle sonde.”וַיְהִי֙ מִֽמָּחֳרָ֔ת וַיֹּ֤אמֶר מֹשֶׁה֙ אֶל־הָעָ֔ם אַתֶּ֥ם חֲטָאתֶ֖ם חֲטָאָ֣ה גְדֹלָ֑ה וְעַתָּה֙ אֶֽעֱלֶ֣ה אֶל־יְהוָ֔ה אוּלַ֥י אֲכַפְּרָ֖ה בְּעַ֥ד חַטַּאתְכֶֽם׃The next day Moses said to the people, “You have committed a great sin. Now I will go up to the LORD; perhaps I can make atonement for your sin.” 31Toe het Moses na die HERE teruggekeer en gesê: “Ag, hierdie volk het 'n groot sonde begaan en vir hulle gode van goud gemaak.וַיָּ֧שָׁב מֹשֶׁ֛ה אֶל־יְהוָ֖ה וַיֹּאמַ֑ר אָ֣נָּ֗א חָטָ֞א הָעָ֤ם הַזֶּה֙ חֲטָאָ֣ה גְדֹלָ֔ה וַיַּֽעֲשׂ֥וּ לָהֶ֖ם אֱלֹהֵ֥י זָהָֽב׃So Moses returned to the LORD and said, “Oh, what a great sin these people have committed! They have made gods of gold for themselves. 32“En nou, as U hulle sonde vergewe — en as nie, vee my dan tog uit U boek uit wat U geskryf het.”וְעַתָּ֖ה אִם־תִּשָּׂ֣א חַטָּאתָ֑ם וְאִם־אַ֕יִן מְחֵ֣נִי נָ֔א מִֽסִּפְרְךָ֖ אֲשֶׁ֥ר כָּתָֽבְתָּ׃Yet now, if You would only forgive their sin.... But if not, please blot me out of the book that You have written.” 33Toe sê die HERE vir Moses: “Wie teen My gesondig het, hom sal Ek uit My boek uitwis.וַיֹּ֥אמֶר יְהוָ֖ה אֶל־מֹשֶׁ֑ה מִ֚י אֲשֶׁ֣ר חָֽטָא־לִ֔י אֶמְחֶ֖נּוּ מִסִּפְרִֽי׃The LORD replied to Moses, “Whoever has sinned against Me, I will blot out of My book. 34Gaan nou, lei die volk na die plek waarvan Ek met jou gepraat het. Kyk, My engel sal voor jou uit gaan. Maar op die dag wanneer Ek rekenskap eis, sal Ek hulle sonde oor hulle bring.”

Letterlik: op die dag van My besoek sal Ek hulle sonde oor hulle besoek.

וְעַתָּ֞ה לֵ֣ךְ׀ נְחֵ֣ה אֶת־הָעָ֗ם אֶ֤ל אֲשֶׁר־דִּבַּ֨רְתִּי֙ לָ֔ךְ הִנֵּ֥ה מַלְאָכִ֖י יֵלֵ֣ךְ לְפָנֶ֑יךָ וּבְי֣וֹם פָּקְדִ֔י וּפָקַדְתִּ֥י עֲלֵיהֶ֖ם חַטָּאתָֽם׃Now go, lead the people to the place I described. Behold, My angel shall go before you. But on the day I settle accounts, I will punish them for their sin.” 35En die HERE het die volk getref omdat hulle die kalf gemaak het wat Aäron gemaak het.וַיִּגֹּ֥ף יְהוָ֖ה אֶת־הָעָ֑ם עַ֚ל אֲשֶׁ֣ר עָשׂ֣וּ אֶת־הָעֵ֔גֶל אֲשֶׁ֥ר עָשָׂ֖ה אַהֲרֹֽן׃ סAnd the LORD sent a plague on the people because of what they had done with the calf that Aaron had made.