Eksodus 10

Status van die hoofstuk: konsep

Sien jy iets wat nie reg is nie? Tik op 'n versnommer om die vers na te gaan of 'n verandering voor te stel.

1Toe sê die HERE vir Moses: “Gaan na Farao toe, want Ek het sy hart en die hart van sy dienaars verhard, sodat Ek hierdie tekens van My in sy midde kan stel,

Letterlik: Ek het sy hart en die hart van sy dienaars swaar gemaak.

וַיֹּ֤אמֶר יְהוָה֙ אֶל־מֹשֶׁ֔ה בֹּ֖א אֶל־פַּרְעֹ֑ה כִּֽי־אֲנִ֞י הִכְבַּ֤דְתִּי אֶת־לִבּוֹ֙ וְאֶת־לֵ֣ב עֲבָדָ֔יו לְמַ֗עַן שִׁתִ֛י אֹתֹתַ֥י אֵ֖לֶּה בְּקִרְבּֽוֹ׃Then the LORD said to Moses, “Go to Pharaoh, for I have hardened his heart and the hearts of his officials, that I may perform these miraculous signs of Mine among them, 2en sodat jy in die ore van jou seun en die seun van jou seun kan vertel hoe Ek met Egipte die spot gedryf het, en van My tekens wat Ek onder hulle gestel het, en julle sal weet dat Ek die HERE is.”

Of: hoe Ek met Egipte gehandel het.

וּלְמַ֡עַן תְּסַפֵּר֩ בְּאָזְנֵ֨י בִנְךָ֜ וּבֶן־בִּנְךָ֗ אֵ֣ת אֲשֶׁ֤ר הִתְעַלַּ֨לְתִּי֙ בְּמִצְרַ֔יִם וְאֶת־אֹתֹתַ֖י אֲשֶׁר־שַׂ֣מְתִּי בָ֑ם וִֽידַעְתֶּ֖ם כִּי־אֲנִ֥י יְהוָֽה׃and that you may tell your children and grandchildren how severely I dealt with the Egyptians when I performed miraculous signs among them, so that all of you may know that I am the LORD.” 3Moses en Aäron het toe na Farao gegaan en vir hom gesê: “So sê die HERE, die God van die Hebreërs: ‘Hoe lank weier jy nog om jou voor My te verneder? Laat My volk gaan, sodat hulle My kan dien.וַיָּבֹ֨א מֹשֶׁ֣ה וְאַהֲרֹן֮ אֶל־פַּרְעֹה֒ וַיֹּאמְר֣וּ אֵלָ֗יו כֹּֽה־אָמַ֤ר יְהוָה֙ אֱלֹהֵ֣י הָֽעִבְרִ֔ים עַד־מָתַ֣י מֵאַ֔נְתָּ לֵעָנֹ֖ת מִפָּנָ֑י שַׁלַּ֥ח עַמִּ֖י וְיַֽעַבְדֻֽנִי׃So Moses and Aaron went to Pharaoh and told him, “This is what the LORD, the God of the Hebrews, says: ‘How long will you refuse to humble yourself before Me? Let My people go, so that they may worship Me. 4Want as jy weier om My volk te laat gaan, kyk, môre bring Ek sprinkane in jou gebied.כִּ֛י אִם־מָאֵ֥ן אַתָּ֖ה לְשַׁלֵּ֣חַ אֶת־עַמִּ֑י הִנְנִ֨י מֵבִ֥יא מָחָ֛ר אַרְבֶּ֖ה בִּגְבֻלֶֽךָ׃But if you refuse to let My people go, I will bring locusts into your territory tomorrow. 5Hulle sal die oog van die land bedek, sodat niemand die land sal kan sien nie. Hulle sal die oorblyfsel eet wat ontkom het, wat vir julle van die hael oorgebly het, en hulle sal elke boom eet wat vir julle uit die veld groei.וְכִסָּה֙ אֶת־עֵ֣ין הָאָ֔רֶץ וְלֹ֥א יוּכַ֖ל לִרְאֹ֣ת אֶת־הָאָ֑רֶץ וְאָכַ֣ל׀ אֶת־יֶ֣תֶר הַפְּלֵטָ֗ה הַנִּשְׁאֶ֤רֶת לָכֶם֙ מִן־הַבָּרָ֔ד וְאָכַל֙ אֶת־כָּל־הָעֵ֔ץ הַצֹּמֵ֥חַ לָכֶ֖ם מִן־הַשָּׂדֶֽה׃They will cover the face of the land so that no one can see it. They will devour whatever is left after the hail and eat every tree that grows in your fields. 6Hulle sal jou huise vul, en die huise van al jou dienaars en die huise van al die Egiptenare, iets wat jou vaders en die vaders van jou vaders nie gesien het nie van die dag af dat hulle op die aarde was tot vandag toe.’” Daarna het hy omgedraai en van Farao af weggegaan.וּמָלְא֨וּ בָתֶּ֜יךָ וּבָתֵּ֣י כָל־עֲבָדֶיךָ֮ וּבָתֵּ֣י כָל־מִצְרַיִם֒ אֲשֶׁ֨ר לֹֽא־רָא֤וּ אֲבֹתֶ֨יךָ֙ וַאֲב֣וֹת אֲבֹתֶ֔יךָ מִיּ֗וֹם הֱיוֹתָם֙ עַל־הָ֣אֲדָמָ֔ה עַ֖ד הַיּ֣וֹם הַזֶּ֑ה וַיִּ֥פֶן וַיֵּצֵ֖א מֵעִ֥ם פַּרְעֹֽה׃They will fill your houses and the houses of all your officials and every Egyptian—something neither your fathers nor your grandfathers have seen since the day they came into this land.’” Then Moses turned and left Pharaoh’s presence.

7Farao se dienaars het vir hom gesê: “Tot wanneer moet hierdie een vir ons 'n strik wees? Laat die manne gaan, sodat hulle die HERE, hulle God, kan dien. Weet jy nog nie dat Egipte vergaan het nie?”וַיֹּאמְרוּ֩ עַבְדֵ֨י פַרְעֹ֜ה אֵלָ֗יו עַד־מָתַי֙ יִהְיֶ֨ה זֶ֥ה לָ֨נוּ֙ לְמוֹקֵ֔שׁ שַׁלַּח֙ אֶת־הָ֣אֲנָשִׁ֔ים וְיַֽעַבְד֖וּ אֶת־יְהוָ֣ה אֱלֹהֵיהֶ֑ם הֲטֶ֣רֶם תֵּדַ֔ע כִּ֥י אָבְדָ֖ה מִצְרָֽיִם׃Pharaoh’s officials asked him, “How long will this man be a snare to us? Let the people go, so that they may worship the LORD their God. Do you not yet realize that Egypt lies in ruins?” 8Moses en Aäron is teruggebring na Farao toe, en hy het vir hulle gesê: “Gaan, dien die HERE, julle God. Wie en wie is dit wat gaan?”וַיּוּשַׁ֞ב אֶת־מֹשֶׁ֤ה וְאֶֽת־אַהֲרֹן֙ אֶל־פַּרְעֹ֔ה וַיֹּ֣אמֶר אֲלֵהֶ֔ם לְכ֥וּ עִבְד֖וּ אֶת־יְהוָ֣ה אֱלֹהֵיכֶ֑ם מִ֥י וָמִ֖י הַהֹלְכִֽים׃So Moses and Aaron were brought back to Pharaoh. “Go, worship the LORD your God,” he said. “But who exactly will be going?” 9Moses het gesê: “Met ons jongmanne en met ons oues sal ons gaan; met ons seuns en met ons dogters, met ons kleinvee en met ons beeste sal ons gaan, want ons het 'n fees van die HERE.”וַיֹּ֣אמֶר מֹשֶׁ֔ה בִּנְעָרֵ֥ינוּ וּבִזְקֵנֵ֖ינוּ נֵלֵ֑ךְ בְּבָנֵ֨ינוּ וּבִבְנוֹתֵ֜נוּ בְּצֹאנֵ֤נוּ וּבִבְקָרֵ֨נוּ֙ נֵלֵ֔ךְ כִּ֥י חַג־יְהוָ֖ה לָֽנוּ׃“We will go with our young and old,” Moses replied. “We will go with our sons and daughters, and with our flocks and herds, for we must hold a feast to the LORD.” 10Maar hy sê vir hulle: “Mag die HERE só met julle wees soos ek julle en julle kleintjies sal laat gaan! Kyk, julle het kwaad voor oë!

Of: Kyk, onheil lê voor julle!

וַיֹּ֣אמֶר אֲלֵהֶ֗ם יְהִ֨י כֵ֤ן יְהוָה֙ עִמָּכֶ֔ם כַּאֲשֶׁ֛ר אֲשַׁלַּ֥ח אֶתְכֶ֖ם וְאֶֽת־טַפְּכֶ֑ם רְא֕וּ כִּ֥י רָעָ֖ה נֶ֥גֶד פְּנֵיכֶֽם׃Then Pharaoh told them, “May the LORD be with you if I ever let you go with your little ones. Clearly you are bent on evil. 11Nee! Gaan tog, julle manne, en dien die HERE, want dit is wat julle soek.” En hy het hulle uit die teenwoordigheid van Farao weggejaag.לֹ֣א כֵ֗ן לְכֽוּ־נָ֤א הַגְּבָרִים֙ וְעִבְד֣וּ אֶת־יְהוָ֔ה כִּ֥י אֹתָ֖הּ אַתֶּ֣ם מְבַקְשִׁ֑ים וַיְגָ֣רֶשׁ אֹתָ֔ם מֵאֵ֖ת פְּנֵ֥י פַרְעֹֽה׃ פNo, only the men may go and worship the LORD, since that is what you have been requesting.” And Moses and Aaron were driven from Pharaoh’s presence.

12Toe sê die HERE vir Moses: “Steek jou hand uit oor die land Egipte vir die sprinkane, sodat hulle oor die land Egipte opkom en al die plante van die land opeet, alles wat die hael laat oorbly het.”וַיֹּ֨אמֶר יְהוָ֜ה אֶל־מֹשֶׁ֗ה נְטֵ֨ה יָדְךָ֜ עַל־אֶ֤רֶץ מִצְרַ֨יִם֙ בָּֽאַרְבֶּ֔ה וְיַ֖עַל עַל־אֶ֣רֶץ מִצְרָ֑יִם וְיֹאכַל֙ אֶת־כָּל־עֵ֣שֶׂב הָאָ֔רֶץ אֵ֛ת כָּל־אֲשֶׁ֥ר הִשְׁאִ֖יר הַבָּרָֽד׃Then the LORD said to Moses, “Stretch out your hand over the land of Egypt, so that the locusts may swarm over it and devour every plant in the land—everything that the hail has left behind.” 13Moses het sy staf oor die land Egipte uitgesteek, en die HERE het die hele dag en die hele nag 'n oostewind oor die land gedryf. Toe dit oggend word, het die oostewind die sprinkane aangedra.וַיֵּ֨ט מֹשֶׁ֣ה אֶת־מַטֵּהוּ֮ עַל־אֶ֣רֶץ מִצְרַיִם֒ וַֽיהוָ֗ה נִהַ֤ג ר֥וּחַ קָדִים֙ בָּאָ֔רֶץ כָּל־הַיּ֥וֹם הַה֖וּא וְכָל־הַלָּ֑יְלָה הַבֹּ֣קֶר הָיָ֔ה וְר֨וּחַ֙ הַקָּדִ֔ים נָשָׂ֖א אֶת־הָאַרְבֶּֽה׃So Moses stretched out his staff over the land of Egypt, and throughout that day and night the LORD sent an east wind across the land. By morning the east wind had brought the locusts. 14Die sprinkane het opgetrek oor die hele land Egipte en hulle neergelaat in die hele gebied van Egipte, baie swaar. Voor hulle was daar nie so 'n sprinkaanswerm soos hulle nie, en ná hulle sal dit nie weer so wees nie.וַיַּ֣עַל הָֽאַרְבֶּ֗ה עַ֚ל כָּל־אֶ֣רֶץ מִצְרַ֔יִם וַיָּ֕נַח בְּכֹ֖ל גְּב֣וּל מִצְרָ֑יִם כָּבֵ֣ד מְאֹ֔ד לְ֠פָנָיו לֹא־הָ֨יָה כֵ֤ן אַרְבֶּה֙ כָּמֹ֔הוּ וְאַחֲרָ֖יו לֹ֥א יִֽהְיֶה־כֵּֽן׃The locusts swarmed across the land and settled over the entire territory of Egypt. Never before had there been so many locusts, and never again will there be. 15Hulle het die oog van die hele land bedek, sodat die land verduister is, en hulle het al die plantegroei van die land geëet en al die vrugte van die bome wat die hael oorgelaat het. Daar het geen groen ding oorgebly aan die bome of aan die plantegroei van die veld in die hele land Egipte nie.וַיְכַ֞ס אֶת־עֵ֣ין כָּל־הָאָרֶץ֮ וַתֶּחְשַׁ֣ךְ הָאָרֶץ֒ וַיֹּ֜אכַל אֶת־כָּל־עֵ֣שֶׂב הָאָ֗רֶץ וְאֵת֙ כָּל־פְּרִ֣י הָעֵ֔ץ אֲשֶׁ֥ר הוֹתִ֖יר הַבָּרָ֑ד וְלֹא־נוֹתַ֨ר כָּל־יֶ֧רֶק בָּעֵ֛ץ וּבְעֵ֥שֶׂב הַשָּׂדֶ֖ה בְּכָל־אֶ֥רֶץ מִצְרָֽיִם׃They covered the face of all the land until it was black, and they consumed all the plants on the ground and all the fruit on the trees that the hail had left behind. Nothing green was left on any tree or plant in all the land of Egypt. 16Farao het haastig vir Moses en Aäron laat roep en gesê: “Ek het gesondig teen die HERE julle God en teen julle.וַיְמַהֵ֣ר פַּרְעֹ֔ה לִקְרֹ֖א לְמֹשֶׁ֣ה וּֽלְאַהֲרֹ֑ן וַיֹּ֗אמֶר חָטָ֛אתִי לַיהוָ֥ה אֱלֹֽהֵיכֶ֖ם וְלָכֶֽם׃Pharaoh quickly summoned Moses and Aaron and said, “I have sinned against the LORD your God and against you. 17En nou, vergewe tog my sonde net hierdie keer, en pleit by die HERE, julle God, dat Hy net hierdie dood van my af wegneem.”וְעַתָּ֗ה שָׂ֣א נָ֤א חַטָּאתִי֙ אַ֣ךְ הַפַּ֔עַם וְהַעְתִּ֖ירוּ לַיהוָ֣ה אֱלֹהֵיכֶ֑ם וְיָסֵר֙ מֵֽעָלַ֔י רַ֖ק אֶת־הַמָּ֥וֶת הַזֶּֽה׃Now please forgive my sin once more and appeal to the LORD your God, that He may remove this death from me.” 18Hy het van Farao af uitgegaan en by die HERE gepleit.וַיֵּצֵ֖א מֵעִ֣ם פַּרְעֹ֑ה וַיֶּעְתַּ֖ר אֶל־יְהוָֽה׃So Moses left Pharaoh’s presence and appealed to the LORD. 19Toe het die HERE die wind laat omdraai in 'n baie sterk westewind, en dit het die sprinkane opgetel en hulle in die Rietsee gedryf. Nie een sprinkaan het in die hele gebied van Egipte oorgebly nie.

Letterlik: 'n seewind.

Die naam beteken See van Riete (Hebreeus Yam Suf).

וַיַּהֲפֹ֨ךְ יְהוָ֤ה רֽוּחַ־יָם֙ חָזָ֣ק מְאֹ֔ד וַיִּשָּׂא֙ אֶת־הָ֣אַרְבֶּ֔ה וַיִּתְקָעֵ֖הוּ יָ֣מָּה סּ֑וּף לֹ֤א נִשְׁאַר֙ אַרְבֶּ֣ה אֶחָ֔ד בְּכֹ֖ל גְּב֥וּל מִצְרָֽיִם׃And the LORD changed the wind to a very strong west wind that carried off the locusts and blew them into the Red Sea. Not a single locust remained anywhere in Egypt.

20Maar die HERE het Farao se hart verhard, en hy het die Israeliete nie laat gaan nie.

Letterlik: die HERE het Farao se hart sterk gemaak.

וַיְחַזֵּ֥ק יְהוָ֖ה אֶת־לֵ֣ב פַּרְעֹ֑ה וְלֹ֥א שִׁלַּ֖ח אֶת־בְּנֵ֥י יִשְׂרָאֵֽל׃ פBut the LORD hardened Pharaoh’s heart, and he would not let the Israelites go.

21Die HERE het vir Moses gesê: “Steek jou hand uit na die hemel, dat daar duisternis kom oor die land Egipte, en laat die duisternis getas word.”וַיֹּ֨אמֶר יְהוָ֜ה אֶל־מֹשֶׁ֗ה נְטֵ֤ה יָֽדְךָ֙ עַל־הַשָּׁמַ֔יִם וִ֥יהִי חֹ֖שֶׁךְ עַל־אֶ֣רֶץ מִצְרָ֑יִם וְיָמֵ֖שׁ חֹֽשֶׁךְ׃Then the LORD said to Moses, “Stretch out your hand toward heaven, so that darkness may spread over the land of Egypt—a palpable darkness.” 22Moses het sy hand uitgesteek na die hemel, en daar was dik duisternis in die hele land Egipte, drie dae lank.וַיֵּ֥ט מֹשֶׁ֛ה אֶת־יָד֖וֹ עַל־הַשָּׁמָ֑יִם וַיְהִ֧י חֹֽשֶׁךְ־אֲפֵלָ֛ה בְּכָל־אֶ֥רֶץ מִצְרַ֖יִם שְׁלֹ֥שֶׁת יָמִֽים׃So Moses stretched out his hand toward heaven, and total darkness covered all the land of Egypt for three days. 23Niemand het sy broer gesien nie, en niemand het drie dae lank van sy plek af opgestaan nie. Maar vir al die Israeliete was daar lig in hulle woonplekke.

Letterlik: Man het sy broer nie gesien nie, en man het nie van onder hom opgestaan nie.

לֹֽא־רָא֞וּ אִ֣ישׁ אֶת־אָחִ֗יו וְלֹא־קָ֛מוּ אִ֥ישׁ מִתַּחְתָּ֖יו שְׁלֹ֣שֶׁת יָמִ֑ים וּֽלְכָל־בְּנֵ֧י יִשְׂרָאֵ֛ל הָ֥יָה א֖וֹר בְּמוֹשְׁבֹתָֽם׃No one could see anyone else, and for three days no one left his place. Yet all the Israelites had light in their dwellings.

24Farao het Moses geroep en gesê: “Gaan, dien die HERE. Net julle kleinvee en julle beeste moet agterbly; ook julle kleintjies mag saam met julle gaan.”וַיִּקְרָ֨א פַרְעֹ֜ה אֶל־מֹשֶׁ֗ה וַיֹּ֨אמֶר֙ לְכוּ֙ עִבְד֣וּ אֶת־יְהוָ֔ה רַ֛ק צֹאנְכֶ֥ם וּבְקַרְכֶ֖ם יֻצָּ֑ג גַּֽם־טַפְּכֶ֖ם יֵלֵ֥ךְ עִמָּכֶֽם׃Then Pharaoh summoned Moses and said, “Go, worship the LORD. Even your little ones may go with you; only your flocks and herds must stay behind.” 25Maar Moses sê: “Jy moet self ook slagoffers en brandoffers in ons hand gee, sodat ons dit aan die HERE ons God kan offer.וַיֹּ֣אמֶר מֹשֶׁ֔ה גַּם־אַתָּ֛ה תִּתֵּ֥ן בְּיָדֵ֖נוּ זְבָחִ֣ים וְעֹל֑וֹת וְעָשִׂ֖ינוּ לַיהוָ֥ה אֱלֹהֵֽינוּ׃But Moses replied, “You must also provide us with sacrifices and burnt offerings to present to the LORD our God. 26Ons vee moet ook saam met ons gaan; daar mag nie 'n hoef agterbly nie, want daarvan sal ons neem om die HERE, onse God, te dien. En ons self weet nie wat ons die HERE sal dien voordat ons daarheen kom nie.”וְגַם־מִקְנֵ֜נוּ יֵלֵ֣ךְ עִמָּ֗נוּ לֹ֤א תִשָּׁאֵר֙ פַּרְסָ֔ה כִּ֚י מִמֶּ֣נּוּ נִקַּ֔ח לַעֲבֹ֖ד אֶת־יְהוָ֣ה אֱלֹהֵ֑ינוּ וַאֲנַ֣חְנוּ לֹֽא־נֵדַ֗ע מַֽה־נַּעֲבֹד֙ אֶת־יְהוָ֔ה עַד־בֹּאֵ֖נוּ שָֽׁמָּה׃Even our livestock must go with us; not a hoof will be left behind, for we will need some of them to worship the LORD our God, and we will not know how we are to worship the LORD until we arrive.” 27Maar die HERE het Farao se hart verhard, en hy wou hulle nie laat gaan nie.וַיְחַזֵּ֥ק יְהוָ֖ה אֶת־לֵ֣ב פַּרְעֹ֑ה וְלֹ֥א אָבָ֖ה לְשַׁלְּחָֽם׃But the LORD hardened Pharaoh’s heart, and he was unwilling to let them go.

28Farao het vir hom gesê: “Gaan weg van my af! Pas op vir jouself, moenie weer my aangesig sien nie, want op die dag dat jy my aangesig sien, sal jy sterf.”וַיֹּֽאמֶר־ל֥וֹ פַרְעֹ֖ה לֵ֣ךְ מֵעָלָ֑י הִשָּׁ֣מֶר לְךָ֗ אֶל־תֹּ֨סֶף֙ רְא֣וֹת פָּנַ֔י כִּ֗י בְּי֛וֹם רְאֹתְךָ֥ פָנַ֖י תָּמֽוּת׃“Depart from me!” Pharaoh said to Moses. “Make sure you never see my face again, for on the day you see my face, you will die.” 29Moses het gesê: “Jy het reg gepraat. Ek sal nie weer jou aangesig sien nie.”וַיֹּ֥אמֶר מֹשֶׁ֖ה כֵּ֣ן דִּבַּ֑רְתָּ לֹא־אֹסִ֥ף ע֖וֹד רְא֥וֹת פָּנֶֽיךָ׃ פ“As you say,” Moses replied, “I will never see your face again.”