Sien jy iets wat nie reg is nie? Tik op 'n versnommer om die vers na te gaan of 'n verandering voor te stel.
AfrikaansHebreeus (WLC)Engels (Berean Standard Bible)
1Dawid het in Rama gevlug. Hy het gekom en voor Jonatan gesê: “Wat het ek gedoen? Wat is my ongeregtigheid, en wat is my sonde voor jou vader, dat hy my lewe soek?”וַיִּבְרַ֣ח דָּוִ֔ד בָּרָמָ֑ה וַיָּבֹ֞א וַיֹּ֣אמֶר׀ לִפְנֵ֣י יְהוֹנָתָ֗ן מֶ֤ה עָשִׂ֨יתִי֙ מֶֽה־עֲוֺנִ֤י וּמֶֽה־חַטָּאתִי֙ לִפְנֵ֣י אָבִ֔יךָ כִּ֥י מְבַקֵּ֖שׁ אֶת־נַפְשִֽׁי׃Then David fled from Naioth in Ramah. He came to Jonathan and asked, “What have I done? What is my iniquity? How have I sinned against your father, that he wants to take my life?”2En hy het vir hom gesê: “Verre daarvan! Jy sal nie sterf nie. Kyk, my vader doen geen groot saak of klein saak sonder om dit aan my te openbaar nie. Waarom sou my vader hierdie saak dan vir my verberg? Dit is nie so nie.”aLetterlik: aan my oor te openbaar.וַיֹּ֨אמֶר ל֣וֹ חָלִילָה֮ לֹ֣א תָמוּת֒ הִנֵּ֡ה אָבִ֜י דָּבָ֣ר גָּד֗וֹל א֚וֹ דָּבָ֣ר קָטֹ֔ן וְלֹ֥א יִגְלֶ֖ה אֶת־אָזְנִ֑י וּמַדּוּעַ֩ יַסְתִּ֨יר אָבִ֥י מִמֶּ֛נִּי אֶת־הַדָּבָ֥ר הַזֶּ֖ה אֵ֥ין זֹֽאת׃“Far from it!” Jonathan replied. “You will not die. Indeed, my father does nothing, great or small, without telling me. So why would he hide this matter from me? This cannot be true!”3Dawid het weer gesweer en gesê: “Jou vader weet goed dat ek guns in jou oë gevind het, en hy het gesê: ‘Jonatan moet dit nie weet nie, sodat hy nie bedroef word nie.’ Maar waarlik, so waar as die HERE leef en so waar as jy leef, daar is maar 'n stap tussen my en die dood.”aLetterlik: so waar as jou siel leef.וַיִּשָּׁבַ֨ע ע֜וֹד דָּוִ֗ד וַיֹּ֨אמֶר֙ יָדֹ֨עַ יָדַ֜ע אָבִ֗יךָ כִּֽי־מָצָ֤אתִי חֵן֙ בְּעֵינֶ֔יךָ וַיֹּ֛אמֶר אַל־יֵֽדַע־זֹ֥את יְהוֹנָתָ֖ן פֶּן־יֵֽעָצֵ֑ב וְאוּלָ֗ם חַי־יְהוָה֙ וְחֵ֣י נַפְשֶׁ֔ךָ כִּ֣י כְפֶ֔שַׂע בֵּינִ֖י וּבֵ֥ין הַמָּֽוֶת׃But David again vowed, “Your father knows very well that I have found favor in your eyes, and he has said, ‘Jonathan must not know of this, or he will be grieved.’ As surely as the LORD lives and as you yourself live, there is but a step between me and death.”4Jonatan sê vir Dawid: “Wat jou siel ook sê, ek sal dit vir jou doen.”וַיֹּ֥אמֶר יְהוֹנָתָ֖ן אֶל־דָּוִ֑ד מַה־תֹּאמַ֥ר נַפְשְׁךָ֖ וְאֶֽעֱשֶׂה־לָּֽךְ׃ פThen Jonathan said to David, “Whatever you desire, I will do for you.”
5Dawid sê vir Jonatan: “Kyk, môre is die nuwemaan, en ek moet sekerlik by die koning sit om te eet. Maar laat my gaan, dat ek my in die veld kan verberg tot die derde aand.aLetterlik: môre is die maand.וַיֹּ֨אמֶר דָּוִ֜ד אֶל־יְהוֹנָתָ֗ן הִֽנֵּה־חֹ֨דֶשׁ֙ מָחָ֔ר וְאָנֹכִ֛י יָשֹׁב־אֵשֵׁ֥ב עִם־הַמֶּ֖לֶךְ לֶאֱכ֑וֹל וְשִׁלַּחְתַּ֨נִי֙ וְנִסְתַּרְתִּ֣י בַשָּׂדֶ֔ה עַ֖ד הָעֶ֥רֶב הַשְּׁלִשִֽׁית׃So David told him, “Look, tomorrow is the New Moon, and I am supposed to dine with the king. Instead, let me go and hide in the field until the third evening from now.6As jou vader my werklik mis, moet jy sê: ‘Dawid het my dringend gevra om na Betlehem, sy stad, te hardloop, want daar is die jaarlikse offer vir die hele familie.’aLetterlik: die offer van die dae.אִם־פָּקֹ֥ד יִפְקְדֵ֖נִי אָבִ֑יךָ וְאָמַרְתָּ֗ נִשְׁאֹל֩ נִשְׁאַ֨ל מִמֶּ֤נִּי דָוִד֙ לָרוּץ֙ בֵּֽית־לֶ֣חֶם עִיר֔וֹ כִּ֣י זֶ֧בַח הַיָּמִ֛ים שָׁ֖ם לְכָל־הַמִּשְׁפָּחָֽה׃If your father misses me at all, tell him, ‘David urgently requested my permission to hurry to Bethlehem, his hometown, because there is an annual sacrifice for his whole clan.’7As hy so sê: ‘Goed,’ dan is daar vrede vir jou dienaar; maar as hy werklik kwaad word, weet dan dat die onheil van sy kant vasbeslote is.אִם־כֹּ֥ה יֹאמַ֛ר ט֖וֹב שָׁל֣וֹם לְעַבְדֶּ֑ךָ וְאִם־חָרֹ֤ה יֶֽחֱרֶה֙ ל֔וֹ דַּ֕ע כִּֽי־כָלְתָ֥ה הָרָעָ֖ה מֵעִמּֽוֹ׃If he says, ‘Good,’ then your servant is safe, but if he is enraged, you will know he has evil intentions.8Bewys dan troue liefde aan jou dienaar, want jy het jou dienaar in 'n verbond van die HERE by jou ingebring. Maar as daar ongeregtigheid in my is, maak jy my dood; en waarom sou jy my na jou vader bring?”וְעָשִׂ֤יתָ חֶ֨סֶד֙ עַל־עַבְדֶּ֔ךָ כִּ֚י בִּבְרִ֣ית יְהוָ֔ה הֵבֵ֥אתָ אֶֽת־עַבְדְּךָ֖ עִמָּ֑ךְ וְאִם־יֶשׁ־בִּ֤י עָוֺן֙ הֲמִיתֵ֣נִי אַ֔תָּה וְעַד־אָבִ֖יךָ לָמָּה־זֶּ֥ה תְבִיאֵֽנִי׃ פTherefore show kindness to your servant, for you have brought me into a covenant with you before the LORD. If there is iniquity in me, then kill me yourself; why should you bring me to your father?”9Jonatan sê: “Verre daarvan, wat jou betref! Want as ek werklik te wete kom dat die onheil van my vader se kant vasbeslote is om oor jou te kom, sou ek dit dan nie aan jou vertel nie?”וַיֹּ֥אמֶר יְהוֹנָתָ֖ן חָלִ֣ילָה לָּ֑ךְ כִּ֣י׀ אִם־יָדֹ֣עַ אֵדַ֗ע כִּֽי־כָלְתָ֨ה הָרָעָ֜ה מֵעִ֤ם אָבִי֙ לָב֣וֹא עָלֶ֔יךָ וְלֹ֥א אֹתָ֖הּ אַגִּ֥יד לָֽךְ׃ ס“Never!” Jonathan replied. “If I ever found out that my father had evil intentions against you, would I not tell you?”10Dawid sê vir Jonatan: “Wie sal my vertel, of wat as jou vader jou hard antwoord?”וַיֹּ֤אמֶר דָּוִד֙ אֶל־יְה֣וֹנָתָ֔ן מִ֖י יַגִּ֣יד לִ֑י א֛וֹ מַה־יַּעַנְךָ֥ אָבִ֖יךָ קָשָֽׁה׃ סThen David asked Jonathan, “Who will tell me if your father answers you harshly?”
11Jonatan sê vir Dawid: “Kom, laat ons uitgaan na die veld.” En hulle twee het uitgegaan na die veld.וַיֹּ֤אמֶר יְהֽוֹנָתָן֙ אֶל־דָּוִ֔ד לְכָ֖ה וְנֵצֵ֣א הַשָּׂדֶ֑ה וַיֵּצְא֥וּ שְׁנֵיהֶ֖ם הַשָּׂדֶֽה׃ ס“Come,” he replied, “let us go out to the field.” So the two of them went out into the field,
12Jonatan sê vir Dawid: “Die HERE, die God van Israel! Wanneer ek my vader ondersoek omtrent hierdie tyd môre, die derde, en kyk, dit is goed vir Dawid, sal ek dan nie na jou stuur en dit aan jou oor openbaar nie?וַיֹּ֨אמֶר יְהוֹנָתָ֜ן אֶל־דָּוִ֗ד יְהוָ֞ה אֱלֹהֵ֤י יִשְׂרָאֵל֙ כִּֽי־אֶחְקֹ֣ר אֶת־אָבִ֗י כָּעֵ֤ת׀ מָחָר֙ הַשְּׁלִשִׁ֔ית וְהִנֵּה־ט֖וֹב אֶל־דָּוִ֑ד וְלֹֽא־אָז֙ אֶשְׁלַ֣ח אֵלֶ֔יךָ וְגָלִ֖יתִי אֶת־אָזְנֶֽךָ׃and Jonathan said, “By the LORD, the God of Israel, I will sound out my father by this time tomorrow or the next day. If he is favorable toward you, will I not send for you and tell you?13Mag die HERE so aan Jonatan doen en nog meer, as dit my vader behaag om die onheil oor jou te bring en ek dit nie aan jou openbaar en jou laat gaan sodat jy in vrede kan gaan nie. En mag die HERE met jou wees soos Hy met my vader was.כֹּֽה־יַעֲשֶׂה֩ יְהוָ֨ה לִֽיהוֹנָתָ֜ן וְכֹ֣ה יֹסִ֗יף כִּֽי־יֵיטִ֨ב אֶל־אָבִ֤י אֶת־הָֽרָעָה֙ עָלֶ֔יךָ וְגָלִ֨יתִי֙ אֶת־אָזְנֶ֔ךָ וְשִׁלַּחְתִּ֖יךָ וְהָלַכְתָּ֣ לְשָׁל֑וֹם וִיהִ֤י יְהוָה֙ עִמָּ֔ךְ כַּאֲשֶׁ֥ר הָיָ֖ה עִם־אָבִֽי׃But if my father intends to bring evil on you, then may the LORD punish me, and ever so severely, if I do not tell you and send you on your way in safety. May the LORD be with you, just as He has been with my father.14En sal jy nie, as ek nog lewe, die troue liefde van die HERE met my bewys, sodat ek nie sterf nie?aHebreeus onduidelik.וְלֹ֖א אִם־עוֹדֶ֣נִּי חָ֑י וְלֹֽא־תַעֲשֶׂ֧ה עִמָּדִ֛י חֶ֥סֶד יְהוָ֖ה וְלֹ֥א אָמֽוּת׃And as long as I live, treat me with the LORD’s loving devotion, that I may not die,15En jy mag jou troue liefde nooit van my huis afsny nie, ook nie wanneer die HERE die vyande van Dawid elkeen van die aarde af uitroei nie.”aLetterlik: van die aangesig van die aarde af.וְלֹֽא־תַכְרִ֧ת אֶֽת־חַסְדְּךָ֛ מֵעִ֥ם בֵּיתִ֖י עַד־עוֹלָ֑ם וְלֹ֗א בְּהַכְרִ֤ת יְהוָה֙ אֶת־אֹיְבֵ֣י דָוִ֔ד אִ֕ישׁ מֵעַ֖ל פְּנֵ֥י הָאֲדָמָֽה׃and do not ever cut off your loving devotion from my household—not even when the LORD cuts off every one of David’s enemies from the face of the earth.”16So het Jonatan 'n verbond met die huis van Dawid gesluit: “En die HERE sal dit van die hand van Dawid se vyande eis.”aLetterlik: soek.וַיִּכְרֹ֥ת יְהוֹנָתָ֖ן עִם־בֵּ֣ית דָּוִ֑ד וּבִקֵּ֣שׁ יְהוָ֔ה מִיַּ֖ד אֹיְבֵ֥י דָוִֽד׃So Jonathan made a covenant with the house of David, saying, “May the LORD hold David’s enemies accountable.”
17Jonatan het Dawid weer laat sweer by sy liefde vir hom, want met die liefde van sy siel het hy hom liefgehad.וַיּ֤וֹסֶף יְהֽוֹנָתָן֙ לְהַשְׁבִּ֣יעַ אֶת־דָּוִ֔ד בְּאַהֲבָת֖וֹ אֹת֑וֹ כִּֽי־אַהֲבַ֥ת נַפְשׁ֖וֹ אֲהֵבֽוֹ׃ סAnd Jonathan had David reaffirm his vow out of love for him, for Jonathan loved David as he loved himself.
18Jonatan het vir hom gesê: “Môre is dit nuwemaan, en jy sal gemis word, want jou sitplek sal leeg wees.aLetterlik: want jou sitplek sal gemis word.וַיֹּֽאמֶר־ל֥וֹ יְהוֹנָתָ֖ן מָחָ֣ר חֹ֑דֶשׁ וְנִפְקַ֕דְתָּ כִּ֥י יִפָּקֵ֖ד מוֹשָׁבֶֽךָ׃Then Jonathan said to David, “Tomorrow is the New Moon, and you will be missed, because your seat will be empty.19Op die derde dag moet jy haastig afgaan en na die plek kom waar jy jou op die dag van die daad verberg het, en jy moet by die steen Asel bly.aOf: ver afgaan.וְשִׁלַּשְׁתָּ֙ תֵּרֵ֣ד מְאֹ֔ד וּבָאתָ֙ אֶל־הַמָּק֔וֹם אֲשֶׁר־נִסְתַּ֥רְתָּ שָּׁ֖ם בְּי֣וֹם הַֽמַּעֲשֶׂ֑ה וְיָ֣שַׁבְתָּ֔ אֵ֖צֶל הָאֶ֥בֶן הָאָֽזֶל׃When you have stayed three days, hurry down to the place you hid on the day this trouble began, and remain beside the stone Ezel.20En ek sal drie pyle na die kant daarvan skiet, asof ek vir my op 'n teiken skiet.וַאֲנִ֕י שְׁלֹ֥שֶׁת הַחִצִּ֖ים צִדָּ֣ה אוֹרֶ֑ה לְשַֽׁלַּֽח־לִ֖י לְמַטָּרָֽה׃I will shoot three arrows to the side of it, as if I were aiming at a target.21En kyk, ek sal die seun stuur: ‘Gaan, soek die pyle.’ As ek uitdruklik vir die seun sê: ‘Kyk, die pyle is duskant jou, neem dit op,’ kom dan, want dit is vrede vir jou en daar is niks nie, so waar as die HERE leef.וְהִנֵּה֙ אֶשְׁלַ֣ח אֶת־הַנַּ֔עַר לֵ֖ךְ מְצָ֣א אֶת־הַחִצִּ֑ים אִם־אָמֹר֩ אֹמַ֨ר לַנַּ֜עַר הִנֵּ֥ה הַחִצִּ֣ים׀ מִמְּךָ֣ וָהֵ֗נָּה קָחֶ֧נּוּ׀ וָבֹ֛אָה כִּֽי־שָׁל֥וֹם לְךָ֛ וְאֵ֥ין דָּבָ֖ר חַי־יְהוָֽה׃Then I will send a boy and say, ‘Go, find the arrows!’ Now, if I expressly say to him, ‘Look, the arrows are on this side of you; bring them,’ then come, because as surely as the LORD lives, it is safe for you, and there is no danger.22Maar as ek so vir die jongman sê: ‘Kyk, die pyle is anderkant jou,’ gaan dan, want die HERE het jou weggestuur.וְאִם־כֹּ֤ה אֹמַר֙ לָעֶ֔לֶם הִנֵּ֥ה הַחִצִּ֖ים מִמְּךָ֣ וָהָ֑לְאָה לֵ֕ךְ כִּ֥י שִֽׁלַּחֲךָ֖ יְהוָֽה׃But if I say to the young man, ‘Look, the arrows are beyond you,’ then you must go, for the LORD has sent you away.23En wat die saak betref waaroor ons gespreek het, ek en jy: kyk, die HERE is tussen my en jou tot in ewigheid.”וְהַ֨דָּבָ֔ר אֲשֶׁ֥ר דִּבַּ֖רְנוּ אֲנִ֣י וָאָ֑תָּה הִנֵּ֧ה יְהוָ֛ה בֵּינִ֥י וּבֵינְךָ֖ עַד־עוֹלָֽם׃ סAnd as for the matter you and I have discussed, the LORD is a witness between you and me forever.”
24Dawid het hom in die veld verberg. Toe dit nuwemaan was, het die koning by die kos gaan sit om te eet.וַיִּסָּתֵ֥ר דָּוִ֖ד בַּשָּׂדֶ֑ה וַיְהִ֣י הַחֹ֔דֶשׁ וַיֵּ֧שֶׁב הַמֶּ֛לֶךְ־הַלֶּ֖חֶם לֶאֱכֽוֹל׃So David hid in the field, and when the New Moon had come, the king sat down to eat.25Die koning het op sy sitplek gaan sit soos telkens, by die sitplek teen die muur. Jonatan het opgestaan, en Abner het aan Saul se kant gesit, maar Dawid se plek is gemis.וַיֵּ֣שֶׁב הַ֠מֶּלֶךְ עַל־מ֨וֹשָׁב֜וֹ כְּפַ֣עַם׀ בְּפַ֗עַם אֶל־מוֹשַׁב֙ הַקִּ֔יר וַיָּ֨קָם֙ יְה֣וֹנָתָ֔ן וַיֵּ֥שֶׁב אַבְנֵ֖ר מִצַּ֣ד שָׁא֑וּל וַיִּפָּקֵ֖ד מְק֥וֹם דָּוִֽד׃He sat in his usual place by the wall, opposite Jonathan and beside Abner, but David’s place was empty.26Maar Saul het daardie dag niks gesê nie, want hy het gesê: “'n Toeval is dit; hy is nie rein nie, hy is stellig nie rein nie.”וְלֹֽא־דִבֶּ֥ר שָׁא֛וּל מְא֖וּמָה בַּיּ֣וֹם הַה֑וּא כִּ֤י אָמַר֙ מִקְרֶ֣ה ה֔וּא בִּלְתִּ֥י טָה֛וֹר ה֖וּא כִּֽי־לֹ֥א טָהֽוֹר׃ סSaul said nothing that day because he thought, “Something has happened to David to make him ceremonially unclean—surely he is unclean.”
27Op die dag ná die nuwemaan, die tweede dag, is Dawid se plek weer gemis. Toe sê Saul vir sy seun Jonatan: “Waarom het die seun van Isai nie gekom na die kos nie, nie gister en nie vandag nie?”וַיְהִ֗י מִֽמָּחֳרַ֤ת הַחֹ֨דֶשׁ֙ הַשֵּׁנִ֔י וַיִּפָּקֵ֖ד מְק֣וֹם דָּוִ֑ד ס וַיֹּ֤אמֶר שָׁאוּל֙ אֶל־יְהוֹנָתָ֣ן בְּנ֔וֹ מַדּ֜וּעַ לֹא־בָ֧א בֶן־יִשַׁ֛י גַּם־תְּמ֥וֹל גַּם־הַיּ֖וֹם אֶל־הַלָּֽחֶם׃But on the day after the New Moon, the second day, David’s place was still empty, and Saul asked his son Jonathan, “Why hasn’t the son of Jesse come to the meal either yesterday or today?”28Jonatan het Saul geantwoord: “Dawid het my dringend gevra om na Betlehem te mag gaan,וַיַּ֥עַן יְהוֹנָתָ֖ן אֶת־שָׁא֑וּל נִשְׁאֹ֨ל נִשְׁאַ֥ל דָּוִ֛ד מֵעִמָּדִ֖י עַד־בֵּ֥ית לָֽחֶם׃Jonathan answered, “David urgently requested my permission to go to Bethlehem,29Hy het gesê: ‘Laat my tog gaan, want ons het 'n familie-offer in die stad, en my broer self het my beveel. En nou, as ek guns in jou oë gevind het, laat my tog wegkom, dat ek my broers kan sien.’ Daarom het hy nie gekom na die tafel van die koning nie.”וַיֹּ֡אמֶר שַׁלְּחֵ֣נִי נָ֡א כִּ֣י זֶבַח֩ מִשְׁפָּחָ֨ה לָ֜נוּ בָּעִ֗יר וְה֤וּא צִוָּֽה־לִי֙ אָחִ֔י וְעַתָּ֗ה אִם־מָצָ֤אתִי חֵן֙ בְּעֵינֶ֔יךָ אִמָּ֥לְטָה נָּ֖א וְאֶרְאֶ֣ה אֶת־אֶחָ֑י עַל־כֵּ֣ן לֹא־בָ֔א אֶל־שֻׁלְחַ֖ן הַמֶּֽלֶךְ׃ סsaying, ‘Please let me go, because our clan is holding a sacrifice in the city, and my brother has told me to be there. So now, if I have found favor in your eyes, please let me go and see my brothers.’ That is why he has not come to the king’s table.”
30Toe ontvlam Saul se toorn teen Jonatan en hy sê vir hom: “Seun van 'n verdraaide, opstandige vrou! Weet ek nie dat jy die seun van Isai uitkies tot jou skande en tot die skande van die naaktheid van jou moeder nie?aLetterlik: Seun van die verdraaidheid van opstand.וַיִּֽחַר־אַ֤ף שָׁאוּל֙ בִּיה֣וֹנָתָ֔ן וַיֹּ֣אמֶר ל֔וֹ בֶּֽן־נַעֲוַ֖ת הַמַּרְדּ֑וּת הֲל֣וֹא יָדַ֗עְתִּי כִּֽי־בֹחֵ֤ר אַתָּה֙ לְבֶן־יִשַׁ֔י לְבָ֨שְׁתְּךָ֔ וּלְבֹ֖שֶׁת עֶרְוַ֥ת אִמֶּֽךָ׃Then Saul’s anger burned against Jonathan, and he said to him, “You son of a perverse and rebellious woman! Do I not know that you have chosen the son of Jesse to your own shame and to the shame of the mother who bore you?31Want solank die seun van Isai op die grond leef, sal jy nie bevestig word nie, jy en jou koningskap. Stuur nou en haal hom na my toe, want 'n seun van die dood is hy.”כִּ֣י כָל־הַיָּמִ֗ים אֲשֶׁ֤ר בֶּן־יִשַׁי֙ חַ֣י עַל־הָאֲדָמָ֔ה לֹ֥א תִכּ֖וֹן אַתָּ֣ה וּמַלְכוּתֶ֑ךָ וְעַתָּ֗ה שְׁלַ֨ח וְקַ֤ח אֹתוֹ֙ אֵלַ֔י כִּ֥י בֶן־מָ֖וֶת הֽוּא׃ סFor as long as the son of Jesse lives on this earth, neither you nor your kingdom shall be established. Now send for him and bring him to me, for he must surely die!”32Jonatan het sy vader Saul geantwoord en vir hom gesê: “Waarom moet hy doodgemaak word? Wat het hy gedoen?”וַיַּ֨עַן֙ יְה֣וֹנָתָ֔ן אֶת־שָׁא֖וּל אָבִ֑יו וַיֹּ֧אמֶר אֵלָ֛יו לָ֥מָּה יוּמַ֖ת מֶ֥ה עָשָֽׂה׃“Why must he be put to death?” Jonathan replied. “What has he done?”33Toe het Saul die spies na hom geslinger om hom te tref. En Jonatan het geweet dat dit van sy vader se kant vasbeslote was om Dawid dood te maak.וַיָּ֨טֶל שָׁא֧וּל אֶֽת־הַחֲנִ֛ית עָלָ֖יו לְהַכֹּת֑וֹ וַיֵּ֨דַע֙ יְה֣וֹנָתָ֔ן כִּֽי־כָ֥לָה הִ֛יא מֵעִ֥ם אָבִ֖יו לְהָמִ֥ית אֶת־דָּוִֽד׃ סThen Saul hurled his spear at Jonathan to kill him. So Jonathan knew that his father was determined to kill David.34Jonatan het in gloeiende toorn van die tafel af opgestaan, en hy het op die tweede dag van die nuwemaan geen brood geëet nie, want hy was bedroef oor Dawid, omdat sy vader hom verneder het.וַיָּ֧קָם יְהוֹנָתָ֛ן מֵעִ֥ם הַשֻּׁלְחָ֖ן בָּחֳרִי־אָ֑ף וְלֹא־אָכַ֞ל בְּיוֹם־הַחֹ֤דֶשׁ הַשֵּׁנִי֙ לֶ֔חֶם כִּ֤י נֶעְצַב֙ אֶל־דָּוִ֔ד כִּ֥י הִכְלִמ֖וֹ אָבִֽיו׃ סJonathan got up from the table in fierce anger and did not eat any food that second day of the month, for he was grieved by his father’s shameful treatment of David.
35Die oggend het Jonatan na die veld uitgegaan vir die afgesproke tyd met Dawid, en 'n klein knaap was by hom.וַיְהִ֣י בַבֹּ֔קֶר וַיֵּצֵ֧א יְהוֹנָתָ֛ן הַשָּׂדֶ֖ה לְמוֹעֵ֣ד דָּוִ֑ד וְנַ֥עַר קָטֹ֖ן עִמּֽוֹ׃In the morning Jonathan went out to the field for the appointment with David, and a small boy was with him.36Hy sê vir sy knaap: “Hardloop, vind tog die pyle wat ek skiet.” Die knaap het gehardloop, en hy het die pyl verby hom geskiet.וַיֹּ֣אמֶר לְנַעֲר֔וֹ רֻ֗ץ מְצָ֥א נָא֙ אֶת־הַ֣חִצִּ֔ים אֲשֶׁ֥ר אָנֹכִ֖י מוֹרֶ֑ה הַנַּ֣עַר רָ֔ץ וְהֽוּא־יָרָ֥ה הַחֵ֖צִי לְהַעֲבִרֽוֹ׃He said to the boy, “Run and find the arrows I shoot.” And as the boy ran, Jonathan shot an arrow beyond him.37Toe die seun by die plek van die pyl kom wat Jonatan geskiet het, het Jonatan agter die seun geroep en gesê: “Is die pyl nie anderkant jou nie?”וַיָּבֹ֤א הַנַּ֨עַר֙ עַד־מְק֣וֹם הַחֵ֔צִי אֲשֶׁ֥ר יָרָ֖ה יְהוֹנָתָ֑ן וַיִּקְרָ֨א יְהוֹנָתָ֜ן אַחֲרֵ֤י הַנַּ֨עַר֙ וַיֹּ֔אמֶר הֲל֥וֹא הַחֵ֖צִי מִמְּךָ֥ וָהָֽלְאָה׃When the boy reached the place where Jonathan’s arrow had fallen, Jonathan called to him, “Isn’t the arrow beyond you?”38Jonatan het agter die knaap aan geroep: “Gou! Haas jou! Moenie stilstaan nie!” En die knaap van Jonatan het die pyl opgetel en na sy heer gekom.aHebreeus onduidelik.וַיִּקְרָ֤א יְהֽוֹנָתָן֙ אַחֲרֵ֣י הַנַּ֔עַר מְהֵרָ֥ה ח֖וּשָׁה אַֽל־תַּעֲמֹ֑ד וַיְלַקֵּ֞ט נַ֤עַר יְהֽוֹנָתָן֙ אֶת־וַיָּבֹ֖א אֶל־אֲדֹנָֽיו׃Then Jonathan cried out, “Hurry! Make haste! Do not delay!” So the boy picked up the arrow and returned to his master.39Maar die seun het niks geweet nie; net Jonatan en Dawid het van die saak geweet.וְהַנַּ֖עַר לֹֽא־יָדַ֣ע מְא֑וּמָה אַ֤ךְ יְהֽוֹנָתָן֙ וְדָוִ֔ד יָדְע֖וּ אֶת־הַדָּבָֽר׃But the boy did not know anything; only Jonathan and David knew the arrangement.40Jonatan het sy wapens gegee aan die knaap wat by hom was, en vir hom gesê: “Gaan, bring dit na die stad.”וַיִּתֵּ֤ן יְהֽוֹנָתָן֙ אֶת־כֵּלָ֔יו אֶל־הַנַּ֖עַר אֲשֶׁר־ל֑וֹ וַיֹּ֣אמֶר ל֔וֹ לֵ֖ךְ הָבֵ֥יא הָעִֽיר׃Then Jonathan gave his equipment to the boy and said, “Go, take it back to the city.”
41Toe die seun gegaan het, het Dawid van die suidekant af opgestaan en met sy gesig na die grond geval, en hy het hom drie keer neergebuig. En hulle het mekaar gesoen en met mekaar gehuil, totdat Dawid die hardste gehuil het.aLetterlik: totdat Dawid groot gemaak het.הַנַּעַר֮ בָּא֒ וְדָוִ֗ד קָ֚ם מֵאֵ֣צֶל הַנֶּ֔גֶב וַיִּפֹּ֨ל לְאַפָּ֥יו אַ֛רְצָה וַיִּשְׁתַּ֖חוּ שָׁלֹ֣שׁ פְּעָמִ֑ים וַֽיִּשְּׁק֣וּ׀ אִ֣ישׁ אֶת־רֵעֵ֗הוּ וַיִּבְכּוּ֙ אִ֣ישׁ אֶת־רֵעֵ֔הוּ עַד־דָּוִ֖ד הִגְדִּֽיל׃When the young man had gone, David got up from the south side of the stone, fell facedown, and bowed three times. Then he and Jonathan kissed each other and wept together—though David wept more.42Jonatan sê vir Dawid: “Gaan in vrede, aangesien ons twee in die naam van die HERE gesweer het en gesê het: ‘Die HERE sal tussen my en jou wees, en tussen my nageslag en jou nageslag, tot in ewigheid.’”וַיֹּ֧אמֶר יְהוֹנָתָ֛ן לְדָוִ֖ד לֵ֣ךְ לְשָׁל֑וֹם אֲשֶׁר֩ נִשְׁבַּ֨עְנוּ שְׁנֵ֜ינוּ אֲנַ֗חְנוּ בְּשֵׁ֤ם יְהוָה֙ לֵאמֹ֔ר יְהוָ֞ה יִֽהְיֶ֣ה׀ בֵּינִ֣י וּבֵינֶ֗ךָ וּבֵ֥ין זַרְעִ֛י וּבֵ֥ין זַרְעֲךָ֖ עַד־עוֹלָֽם׃ פAnd Jonathan said to David, “Go in peace, for the two of us have sworn in the name of the LORD, saying, ‘May the LORD be a witness between you and me, and between your descendants and mine forever.’” Then David got up and departed, and Jonathan went back into the city.
