1 Samuel 14

Status van die hoofstuk: konsep

Sien jy iets wat nie reg is nie? Tik op 'n versnommer om die vers na te gaan of 'n verandering voor te stel.

1Op ’n dag het Jonatan, die seun van Saul, vir die jongman wat sy wapens dra, gesê: “Kom, laat ons oorgaan na die wagpos van die Filistyne wat daar aan die oorkant is.” Maar vir sy vader het hy dit nie vertel nie.וַיְהִ֣י הַיּ֗וֹם וַיֹּ֨אמֶר יוֹנָתָ֤ן בֶּן־שָׁאוּל֙ אֶל־הַנַּ֨עַר֙ נֹשֵׂ֣א כֵלָ֔יו לְכָ֗ה וְנַעְבְּרָה֙ אֶל־מַצַּ֣ב פְּלִשְׁתִּ֔ים אֲשֶׁ֖ר מֵעֵ֣בֶר הַלָּ֑ז וּלְאָבִ֖יו לֹ֥א הִגִּֽיד׃One day Jonathan son of Saul said to the young man bearing his armor, “Come, let us cross over to the Philistine outpost on the other side.” But Jonathan did not tell his father. 2En Saul het aan die uiterste punt van Gibea gesit, onder die granaatboom wat by Migron is; en die volk wat by hom was, was omtrent 600 man.וְשָׁא֗וּל יוֹשֵׁב֙ בִּקְצֵ֣ה הַגִּבְעָ֔ה תַּ֥חַת הָרִמּ֖וֹן אֲשֶׁ֣ר בְּמִגְר֑וֹן וְהָעָם֙ אֲשֶׁ֣ר עִמּ֔וֹ כְּשֵׁ֥שׁ מֵא֖וֹת אִֽישׁ׃Meanwhile, Saul was staying under the pomegranate tree in Migron on the outskirts of Gibeah. And the troops who were with him numbered about six hundred men, 3En Ahia, die seun van Ahitub, die broer van Ikabod, die seun van Pinehas, die seun van Eli, die priester van die HERE in Silo, het 'n efod gedra. En die volk het nie geweet dat Jonatan weggegaan het nie.וַאֲחִיָּ֣ה בֶן־אֲחִט֡וּב אֲחִ֡י אִיכָב֣וֹד׀ בֶּן־פִּינְחָ֨ס בֶּן־עֵלִ֜י כֹּהֵ֧ן׀ יְהוָ֛ה בְּשִׁל֖וֹ נֹשֵׂ֣א אֵפ֑וֹד וְהָעָם֙ לֹ֣א יָדַ֔ע כִּ֥י הָלַ֖ךְ יוֹנָתָֽן׃including Ahijah, who was wearing an ephod. He was the son of Ichabod’s brother Ahitub son of Phinehas, the son of Eli the priest of the LORD in Shiloh. But the troops did not know that Jonathan had left.

4En tussen die passe waardeur Jonatan probeer het om na die wagpos van die Filistyne oor te gaan, was daar ’n rotspunt aan die een kant en ’n rotspunt aan die ander kant; en die naam van die een was Boses en die naam van die ander Sene.

Letterlik: ’n tand van die rots aan die een kant en ’n tand van die rots aan die ander kant.

וּבֵ֣ין הַֽמַּעְבְּר֗וֹת אֲשֶׁ֨ר בִּקֵּ֤שׁ יֽוֹנָתָן֙ לַֽעֲבֹר֙ עַל־מַצַּ֣ב פְּלִשְׁתִּ֔ים שֵׁן־הַסֶּ֤לַע מֵהָעֵ֨בֶר֙ מִזֶּ֔ה וְשֵׁן־הַסֶּ֥לַע מֵהָעֵ֖בֶר מִזֶּ֑ה וְשֵׁ֤ם הָֽאֶחָד֙ בּוֹצֵ֔ץ וְשֵׁ֥ם הָאֶחָ֖ד סֶֽנֶּה׃Now there were cliffs on both sides of the pass that Jonathan intended to cross to reach the Philistine outpost. One was named Bozez and the other Seneh. 5Die een rotspunt was 'n pilaar aan die noordekant, teenoor Mikmas, en die ander aan die suidekant, teenoor Geba.הַשֵּׁ֧ן הָאֶחָ֛ד מָצ֥וּק מִצָּפ֖וֹן מ֣וּל מִכְמָ֑שׂ וְהָאֶחָ֥ד מִנֶּ֖גֶב מ֥וּל גָּֽבַע׃ סOne cliff stood to the north toward Michmash, and the other to the south toward Geba.

6En Jonatan het vir die jongman wat sy wapens dra, gesê: “Kom, laat ons oorgaan na die wagpos van hierdie onbesnedenes. Miskien sal die HERE vir ons optree, want vir die HERE is daar geen verhindering om deur baie of deur min te red nie.”וַיֹּ֨אמֶר יְהוֹנָתָ֜ן אֶל־הַנַּ֣עַר׀ נֹשֵׂ֣א כֵלָ֗יו לְכָה֙ וְנַעְבְּרָ֗ה אֶל־מַצַּב֙ הָעֲרֵלִ֣ים הָאֵ֔לֶּה אוּלַ֛י יַעֲשֶׂ֥ה יְהוָ֖ה לָ֑נוּ כִּ֣י אֵ֤ין לַֽיהוָה֙ מַעְצ֔וֹר לְהוֹשִׁ֥יעַ בְּרַ֖ב א֥וֹ בִמְעָֽט׃Jonathan said to the young man bearing his armor, “Come, let us cross over to the outpost of these uncircumcised men. Perhaps the LORD will work on our behalf. Nothing can hinder the LORD from saving, whether by many or by few.” 7En sy wapendraer het vir hom gesê: “Doen alles wat in jou hart is. Draai jou; kyk, ek is met jou, soos jou hart is.”

Letterlik: Draai jou: Hebreeus strek jou uit.

וַיֹּ֤אמֶר לוֹ֙ נֹשֵׂ֣א כֵלָ֔יו עֲשֵׂ֖ה כָּל־אֲשֶׁ֣ר בִּלְבָבֶ֑ךָ נְטֵ֣ה לָ֔ךְ הִנְנִ֥י עִמְּךָ֖ כִּלְבָבֶֽךָ׃ סHis armor-bearer replied, “Do all that is in your heart. Go ahead; I am with you heart and soul.” 8En Jonatan het gesê: “Kyk, ons gaan oor na die manne, en ons sal ons aan hulle openbaar.”וַיֹּ֨אמֶר֙ יְה֣וֹנָתָ֔ן הִנֵּ֛ה אֲנַ֥חְנוּ עֹבְרִ֖ים אֶל־הָאֲנָשִׁ֑ים וְנִגְלִ֖ינוּ אֲלֵיהֶֽם׃“Very well,” said Jonathan, “we will cross over toward these men and show ourselves to them. 9“As hulle so vir ons sê: ‘Bly stil totdat ons julle bereik’, dan sal ons op ons plek bly staan en nie na hulle opgaan nie.אִם־כֹּ֤ה יֹֽאמְרוּ֙ אֵלֵ֔ינוּ דֹּ֕מּוּ עַד־הַגִּיעֵ֖נוּ אֲלֵיכֶ֑ם וְעָמַ֣דְנוּ תַחְתֵּ֔ינוּ וְלֹ֥א נַעֲלֶ֖ה אֲלֵיהֶֽם׃If they say, ‘Wait until we come to you,’ then we will stay where we are and will not go up to them. 10Maar as hulle so sê: ‘Klim op na ons toe,’ dan sal ons opklim, want die HERE het hulle in ons hand gegee; en dit sal vir ons die teken wees.”וְאִם־כֹּ֨ה יֹאמְר֜וּ עֲל֤וּ עָלֵ֨ינוּ֙ וְעָלִ֔ינוּ כִּֽי־נְתָנָ֥ם יְהוָ֖ה בְּיָדֵ֑נוּ וְזֶה־לָּ֖נוּ הָאֽוֹת׃But if they say, ‘Come on up,’ then we will go up, because this will be our sign that the LORD has delivered them into our hands.” 11Toe het die twee van hulle hulle aan die wagpos van die Filistyne geopenbaar. En die Filistyne het gesê: “Kyk, Hebreërs kom uit die gate waar hulle hulle versteek het.”וַיִּגָּל֣וּ שְׁנֵיהֶ֔ם אֶל־מַצַּ֖ב פְּלִשְׁתִּ֑ים וַיֹּאמְר֣וּ פְלִשְׁתִּ֔ים הִנֵּ֤ה עִבְרִים֙ יֹֽצְאִ֔ים מִן־הַחֹרִ֖ים אֲשֶׁ֥ר הִתְחַבְּאוּ־שָֽׁם׃So the two of them showed themselves to the outpost of the Philistines, who exclaimed, “Look, the Hebrews are coming out of the holes in which they were hiding!” 12En die manne van die wagpos het Jonatan en sy wapendraer geantwoord en gesê: “Klim op na ons toe, dan sal ons julle iets laat weet.” Toe sê Jonatan vir sy wapendraer: “Klim op agter my aan, want die HERE het hulle in die hand van Israel gegee.”וַיַּעֲנוּ֩ אַנְשֵׁ֨י הַמַּצָּבָ֜ה אֶת־יוֹנָתָ֣ן׀ וְאֶת־נֹשֵׂ֣א כֵלָ֗יו וַיֹּֽאמְרוּ֙ עֲל֣וּ אֵלֵ֔ינוּ וְנוֹדִ֥יעָה אֶתְכֶ֖ם דָּבָ֑ר פ וַיֹּ֨אמֶר יוֹנָתָ֜ן אֶל־נֹשֵׂ֤א כֵלָיו֙ עֲלֵ֣ה אַחֲרַ֔י כִּֽי־נְתָנָ֥ם יְהוָ֖ה בְּיַ֥ד יִשְׂרָאֵֽל׃So the men of the outpost called out to Jonathan and his armor-bearer, “Come on up, and we will teach you a lesson!” “Follow me,” Jonathan told his armor-bearer, “for the LORD has delivered them into the hand of Israel.” 13En Jonatan het op sy hande en op sy voete opgeklim, en sy wapendraer agter hom aan; en hulle het voor Jonatan geval, en sy wapendraer het agter hom aan hulle doodgemaak.וַיַּ֣עַל יוֹנָתָ֗ן עַל־יָדָיו֙ וְעַל־רַגְלָ֔יו וְנֹשֵׂ֥א כֵלָ֖יו אַחֲרָ֑יו וַֽיִּפְּלוּ֙ לִפְנֵ֣י יוֹנָתָ֔ן וְנֹשֵׂ֥א כֵלָ֖יו מְמוֹתֵ֥ת אַחֲרָֽיו׃So Jonathan climbed up on his hands and feet, with his armor-bearer behind him. And the Philistines fell before Jonathan, and his armor-bearer followed and finished them off. 14En die eerste slag wat Jonatan en sy wapendraer toegedien het, was omtrent 20 man, binne omtrent die helfte van ’n voor op ’n stuk land wat ’n span osse ploeg.

Letterlik: soos binne ’n halwe voor van ’n span land.

וַתְּהִ֞י הַמַּכָּ֣ה הָרִאשֹׁנָ֗ה אֲשֶׁ֨ר הִכָּ֧ה יוֹנָתָ֛ן וְנֹשֵׂ֥א כֵלָ֖יו כְּעֶשְׂרִ֣ים אִ֑ישׁ כְּבַחֲצִ֥י מַעֲנָ֖ה צֶ֥מֶד שָׂדֶֽה׃In that first assault, Jonathan and his armor-bearer struck down about twenty men in about half an acre of land. 15En daar was 'n skrik in die kamp, in die veld en onder die hele volk; die wagpos en die verwoesters het ook gebewe; en die aarde het gebewe, en dit het 'n skrik van God geword.

Of: 'n groot skrik.

וַתְּהִי֩ חֲרָדָ֨ה בַמַּחֲנֶ֤ה בַשָּׂדֶה֙ וּבְכָל־הָעָ֔ם הַמַּצָּב֙ וְהַמַּשְׁחִ֔ית חָרְד֖וּ גַּם־הֵ֑מָּה וַתִּרְגַּ֣ז הָאָ֔רֶץ וַתְּהִ֖י לְחֶרְדַּ֥ת אֱלֹהִֽים׃Then panic struck the Philistines in the camp, in the field, and among all the people. Even those in the outposts and raiding parties trembled. Indeed, the earth quaked, and panic spread from God. 16En die wagte van Saul in Gibea van Benjamin het gesien, en kyk, die menigte het weggesmelt en het heen en weer geloop.

Hebreeus onduidelik.

וַיִּרְא֤וּ הַצֹּפִים֙ לְשָׁא֔וּל בְּגִבְעַ֖ת בִּנְיָמִ֑ן וְהִנֵּ֧ה הֶהָמ֛וֹן נָמ֖וֹג וַיֵּ֥לֶךְ וַהֲלֹֽם׃ פNow when Saul’s watchmen at Gibeah in Benjamin looked and saw the troops melting away and scattering in every direction, 17Toe sê Saul vir die volk wat by hom was: “Tel tog en kyk wie van ons weggegaan het.” En hulle het getel, en kyk, Jonatan en sy wapendraer was nie daar nie.וַיֹּ֣אמֶר שָׁא֗וּל לָעָם֙ אֲשֶׁ֣ר אִתּ֔וֹ פִּקְדוּ־נָ֣א וּרְא֔וּ מִ֖י הָלַ֣ךְ מֵעִמָּ֑נוּ וַֽיִּפְקְד֔וּ וְהִנֵּ֛ה אֵ֥ין יוֹנָתָ֖ן וְנֹשֵׂ֥א כֵלָֽיו׃Saul said to the troops who were with him, “Call the roll and see who has left us.” And when they had called the roll, they saw that Jonathan and his armor-bearer were not there. 18En Saul het vir Ahia gesê: “Bring die ark van God nader”, want die ark van God was op daardie dag by die Israeliete.

Sommige ou vertalings lees: Bring die efod nader, want hy het op daardie dag die efod voor Israel gedra.

וַיֹּ֤אמֶר שָׁאוּל֙ לַֽאֲחִיָּ֔ה הַגִּ֖ישָׁה אֲר֣וֹן הָאֱלֹהִ֑ים כִּֽי־הָיָ֞ה אֲר֧וֹן הָאֱלֹהִ֛ים בַּיּ֥וֹם הַה֖וּא וּבְנֵ֥י יִשְׂרָאֵֽל׃Then Saul said to Ahijah, “Bring the ark of God.” (For at that time it was with the Israelites.) 19En terwyl Saul met die priester gepraat het, het die rumoer in die kamp van die Filistyne al groter en groter geword. Toe het Saul vir die priester gesê: “Trek jou hand terug.”וַיְהִ֗י עַ֣ד דִּבֶּ֤ר שָׁאוּל֙ אֶל־הַכֹּהֵ֔ן וְהֶהָמ֗וֹן אֲשֶׁר֙ בְּמַחֲנֵ֣ה פְלִשְׁתִּ֔ים וַיֵּ֥לֶךְ הָל֖וֹךְ וָרָ֑ב פ וַיֹּ֧אמֶר שָׁא֛וּל אֶל־הַכֹּהֵ֖ן אֱסֹ֥ף יָדֶֽךָ׃While Saul was talking to the priest, the commotion in the Philistine camp continued to increase. So Saul said to the priest, “Withdraw your hand.” 20Toe is Saul en die hele volk wat by hom was, saamgeroep, en hulle het by die stryd gekom; en kyk, die swaard van elkeen was teen sy naaste, 'n baie groot verwarring.וַיִּזָּעֵ֣ק שָׁא֗וּל וְכָל־הָעָם֙ אֲשֶׁ֣ר אִתּ֔וֹ וַיָּבֹ֖אוּ עַד־הַמִּלְחָמָ֑ה וְהִנֵּ֨ה הָיְתָ֜ה חֶ֤רֶב אִישׁ֙ בְּרֵעֵ֔הוּ מְהוּמָ֖ה גְּדוֹלָ֥ה מְאֹֽד׃Then Saul and all his troops assembled and marched to the battle, and they found the Philistines in total confusion, with each man wielding the sword against his neighbor. 21En die Hebreërs wat voorheen by die Filistyne was, wat saam met hulle in die laer rondom opgetrek het, ook hulle het oorgegaan om by Israel te wees wat by Saul en Jonatan was.

Letterlik: soos gister en eergister.

וְהָעִבְרִ֗ים הָי֤וּ לַפְּלִשְׁתִּים֙ כְּאֶתְמ֣וֹל שִׁלְשׁ֔וֹם אֲשֶׁ֨ר עָל֥וּ עִמָּ֛ם בַּֽמַּחֲנֶ֖ה סָבִ֑יב וְגַם־הֵ֗מָּה לִֽהְיוֹת֙ עִם־יִשְׂרָאֵ֔ל אֲשֶׁ֥ר עִם־שָׁא֖וּל וְיוֹנָתָֽן׃And the Hebrews who had previously gone up into the surrounding camps to join the Philistines now went over to the Israelites who were with Saul and Jonathan. 22En al die manne van Israel wat in die bergland van Efraim weggekruip het, het gehoor dat die Filistyne gevlug het, en ook hulle het in die geveg kort agter hulle aan gevolg.

Letterlik: het aan hulle vasgekleef.

וְכֹל֩ אִ֨ישׁ יִשְׂרָאֵ֜ל הַמִּֽתְחַבְּאִ֤ים בְּהַר־אֶפְרַ֨יִם֙ שָֽׁמְע֔וּ כִּֽי־נָ֖סוּ פְּלִשְׁתִּ֑ים וַֽיַּדְבְּק֥וּ גַם־הֵ֛מָּה אַחֲרֵיהֶ֖ם בַּמִּלְחָמָֽה׃When all the Israelites who had been hiding in the hill country of Ephraim heard that the Philistines were fleeing, they also joined the battle in close pursuit. 23So het die HERE Israel op daardie dag gered, en die geveg het verby Bet-Awen getrek.וַיּ֧וֹשַׁע יְהוָ֛ה בַּיּ֥וֹם הַה֖וּא אֶת־יִשְׂרָאֵ֑ל וְהַ֨מִּלְחָמָ֔ה עָבְרָ֖ה אֶת־בֵּ֥ית אָֽוֶן׃So the LORD saved Israel that day, and the battle moved on beyond Beth-aven.

24En die manne van Israel was op daardie dag benoud; en Saul het die volk laat sweer en gesê: “Vervloek is die man wat brood eet tot die aand toe, totdat ek my op my vyande gewreek het.” En die hele volk het geen brood geproe nie.וְאִֽישׁ־יִשְׂרָאֵ֥ל נִגַּ֖שׂ בַּיּ֣וֹם הַה֑וּא וַיֹּאֶל֩ שָׁא֨וּל אֶת־הָעָ֜ם לֵאמֹ֗ר אָר֣וּר הָ֠אִישׁ אֲשֶׁר־יֹ֨אכַל לֶ֜חֶם עַד־הָעֶ֗רֶב וְנִקַּמְתִּי֙ מֵאֹ֣יְבַ֔י וְלֹֽא טָעַ֥ם כָּל־הָעָ֖ם לָֽחֶם׃ סNow the men of Israel were in distress that day, for Saul had placed the troops under an oath, saying, “Cursed is the man who eats any food before evening, before I have taken vengeance on my enemies.” So none of the troops tasted any food. 25En die hele land het in die bos gekom, en daar was heuning op die oppervlak van die veld.וְכָל־הָאָ֖רֶץ בָּ֣אוּ בַיָּ֑עַר וַיְהִ֥י דְבַ֖שׁ עַל־פְּנֵ֥י הַשָּׂדֶֽה׃Then all the troops entered the forest, and there was honey on the ground. 26En die volk het in die bos gekom, en kyk, daar was 'n stroom heuning; maar niemand het sy hand na sy mond gebring nie, want die volk het die eed gevrees.וַיָּבֹ֤א הָעָם֙ אֶל־הַיַּ֔עַר וְהִנֵּ֖ה הֵ֣לֶךְ דְּבָ֑שׁ וְאֵין־מַשִּׂ֤יג יָדוֹ֙ אֶל־פִּ֔יו כִּֽי־יָרֵ֥א הָעָ֖ם אֶת־הַשְּׁבֻעָֽה׃And when they entered the forest and saw the flowing honey, not one of them put his hand to his mouth, because they feared the oath. 27Maar Jonatan het nie gehoor toe sy vader die volk laat sweer het nie; en hy het die punt van die staf wat in sy hand was, uitgesteek en dit in die heuningkoek gedoop; en hy het sy hand na sy mond laat terugkeer, en sy oë het helder geword.

Letterlik: Bos van die heuning.

Hebreeus onduidelik.

וְיוֹנָתָ֣ן לֹֽא־שָׁמַ֗ע בְּהַשְׁבִּ֣יעַ אָבִיו֮ אֶת־הָעָם֒ וַיִּשְׁלַ֗ח אֶת־קְצֵ֤ה הַמַּטֶּה֙ אֲשֶׁ֣ר בְּיָד֔וֹ וַיִּטְבֹּ֥ל אוֹתָ֖הּ בְּיַעְרַ֣ת הַדְּבָ֑שׁ וַיָּ֤שֶׁב יָדוֹ֙ אֶל־פִּ֔יו עֵינָֽיו׃Jonathan, however, had not heard that his father had bound the people with the oath. So he reached out the end of the staff in his hand, dipped it into the honeycomb, and put his hand to his mouth, and his eyes brightened. 28Toe antwoord een van die volk en sê: “Jou vader het die volk uitdruklik laat sweer en gesê: ‘Vervloek is die man wat vandag brood eet.’” En die volk was uitgeput.וַיַּעַן֩ אִ֨ישׁ מֵֽהָעָ֜ם וַיֹּ֗אמֶר הַשְׁבֵּעַ֩ הִשְׁבִּ֨יעַ אָבִ֤יךָ אֶת־הָעָם֙ לֵאמֹ֔ר אָר֥וּר הָאִ֛ישׁ אֲשֶׁר־יֹ֥אכַל לֶ֖חֶם הַיּ֑וֹם וַיָּ֖עַף הָעָֽם׃Then one of the soldiers told him, “Your father bound the troops with a solemn oath, saying, ‘Cursed is the man who eats food today.’ That is why the people are faint.” 29En Jonatan het gesê: “My vader het die land in die moeilikheid gebring. Kyk tog hoe my oë helder geword het omdat ek 'n bietjie van hierdie heuning geproe het.וַיֹּ֨אמֶר֙ יֽוֹנָתָ֔ן עָכַ֥ר אָבִ֖י אֶת־הָאָ֑רֶץ רְאוּ־נָא֙ כִּֽי־אֹ֣רוּ עֵינַ֔י כִּ֣י טָעַ֔מְתִּי מְעַ֖ט דְּבַ֥שׁ הַזֶּֽה׃“My father has brought trouble to the land,” Jonathan replied. “Just look at how my eyes have brightened because I tasted a little of this honey. 30Hoeveel te meer as die volk vandag vrylik geëet het van die buit van sy vyande wat hulle gevind het! Want nou het die slag onder die Filistyne nie groot geword nie.”אַ֗ף כִּ֡י לוּא֩ אָכֹ֨ל אָכַ֤ל הַיּוֹם֙ הָעָ֔ם מִשְּׁלַ֥ל אֹיְבָ֖יו אֲשֶׁ֣ר מָצָ֑א כִּ֥י עַתָּ֛ה לֹֽא־רָבְתָ֥ה מַכָּ֖ה בַּפְּלִשְׁתִּֽים׃How much better it would have been if the troops had eaten freely today from the plunder they took from their enemies! Would not the slaughter of the Philistines have been much greater?” 31En hulle het die Filistyne op daardie dag verslaan, van Mikmas af tot by Ajalon; en die volk was baie moeg.וַיַּכּ֞וּ בַּיּ֤וֹם הַהוּא֙ בַּפְּלִשְׁתִּ֔ים מִמִּכְמָ֖שׂ אַיָּלֹ֑נָה וַיָּ֥עַף הָעָ֖ם מְאֹֽד׃That day, after the Israelites had struck down the Philistines from Michmash to Aijalon, the people were very faint. 32En die volk het op die buit afgestorm en kleinvee en beeste en kalwers geneem en dit op die grond geslag, en die volk het dit met die bloed geëet.

Letterlik: op die bloed.

הָעָם֙ אֶל־וַיִּקְח֨וּ צֹ֧אן וּבָקָ֛ר וּבְנֵ֥י בָקָ֖ר וַיִּשְׁחֲטוּ־אָ֑רְצָה וַיֹּ֥אכַל הָעָ֖ם עַל־הַדָּֽם׃So they rushed greedily to the plunder, taking sheep, cattle, and calves. They slaughtered them on the ground and ate meat with the blood still in it. 33En hulle het dit vir Saul meegedeel en gesê: “Kyk, die volk sondig teen die HERE deur met die bloed te eet.” En hy het gesê: “Julle het troueloos gehandel. Rol vandag 'n groot klip na my toe.”וַיַּגִּ֤ידוּ לְשָׁאוּל֙ לֵאמֹ֔ר הִנֵּ֥ה הָעָ֛ם חֹטִ֥אים לַֽיהוָ֖ה לֶאֱכֹ֣ל עַל־הַדָּ֑ם וַיֹּ֣אמֶר בְּגַדְתֶּ֔ם גֹּֽלּוּ־אֵלַ֥י הַיּ֖וֹם אֶ֥בֶן גְּדוֹלָֽה׃Then someone reported to Saul: “Look, the troops are sinning against the LORD by eating meat with the blood still in it.” “You have broken faith,” said Saul. “Roll a large stone over here at once.” 34En Saul het gesê: “Versprei julle onder die volk en sê vir hulle: ‘Bring elkeen sy bees en elkeen sy lam na my toe, en slag dit hier en eet, en moenie teen die HERE sondig deur met die bloed te eet nie.’” Toe het die hele volk daardie nag elkeen sy bees saamgebring en dit daar geslag.

Letterlik: elkeen sy bees in sy hand.

וַיֹּ֣אמֶר שָׁא֣וּל פֻּ֣צוּ בָעָ֡ם וַאֲמַרְתֶּ֣ם לָהֶ֡ם הַגִּ֣ישׁוּ אֵלַי֩ אִ֨ישׁ שׁוֹר֜וֹ וְאִ֣ישׁ שְׂיֵ֗הוּ וּשְׁחַטְתֶּ֤ם בָּזֶה֙ וַאֲכַלְתֶּ֔ם וְלֹֽא־תֶחֶטְא֥וּ לַֽיהוָ֖ה לֶאֱכֹ֣ל אֶל־הַדָּ֑ם וַיַּגִּ֨שׁוּ כָל־הָעָ֜ם אִ֣ישׁ שׁוֹר֧וֹ בְיָד֛וֹ הַלַּ֖יְלָה וַיִּשְׁחֲטוּ־שָֽׁם׃Then he said, “Go among the troops and tell them, ‘Each man must bring me his ox or his sheep, slaughter them in this place, and then eat. Do not sin against the LORD by eating meat with the blood still in it.’” So that night everyone brought his ox and slaughtered it there. 35En Saul het ’n altaar vir die HERE gebou; daarmee het hy begin om ’n altaar vir die HERE te bou.וַיִּ֧בֶן שָׁא֛וּל מִזְבֵּ֖חַ לַֽיהוָ֑ה אֹת֣וֹ הֵחֵ֔ל לִבְנ֥וֹת מִזְבֵּ֖חַ לַֽיהוָֽה׃ פThen Saul built an altar to the LORD; it was the first time he had built an altar to the LORD.

36En Saul het gesê: “Laat ons vannag agter die Filistyne aan afgaan en hulle plunder tot die môrelig toe en nie een man van hulle laat oorbly nie.” En hulle het gesê: “Doen alles wat goed is in u oë.” Maar die priester het gesê: “Laat ons hier tot God nader.”וַיֹּ֣אמֶר שָׁא֡וּל נֵרְדָ֣ה אַחֲרֵי֩ פְלִשְׁתִּ֨ים׀ לַ֜יְלָה וְֽנָבֹ֥זָה בָהֶ֣ם׀ עַד־א֣וֹר הַבֹּ֗קֶר וְלֹֽא־נַשְׁאֵ֤ר בָּהֶם֙ אִ֔ישׁ וַיֹּ֣אמְר֔וּ כָּל־הַטּ֥וֹב בְּעֵינֶ֖יךָ עֲשֵׂ֑ה ס וַיֹּ֨אמֶר֙ הַכֹּהֵ֔ן נִקְרְבָ֥ה הֲלֹ֖ם אֶל־הָאֱלֹהִֽים׃And Saul said, “Let us go down after the Philistines by night and plunder them until dawn, leaving no man alive!” “Do what seems good to you,” the troops replied. But the priest said, “We must consult God here.” 37En Saul het God geraadpleeg: “Sal ek agter die Filistyne aan afgaan? Sal U hulle in die hand van Israel gee?” Maar Hy het hom daardie dag nie geantwoord nie.וַיִּשְׁאַ֤ל שָׁאוּל֙ בֵּֽאלֹהִ֔ים הַֽאֵרֵד֙ אַחֲרֵ֣י פְלִשְׁתִּ֔ים הֲתִתְּנֵ֖ם בְּיַ֣ד יִשְׂרָאֵ֑ל וְלֹ֥א עָנָ֖הוּ בַּיּ֥וֹם הַהֽוּא׃So Saul inquired of God, “Shall I go down after the Philistines? Will You give them into the hand of Israel?” But God did not answer him that day. 38En Saul het gesê: “Kom hierheen, al die leiers van die volk, en weet en kyk waarin hierdie sonde vandag was.

Letterlik: Hoeke van die volk.

וַיֹּ֣אמֶר שָׁא֔וּל גֹּ֣שֽׁוּ הֲלֹ֔ם כֹּ֖ל פִּנּ֣וֹת הָעָ֑ם וּדְע֣וּ וּרְא֔וּ בַּמָּ֗ה הָֽיְתָ֛ה הַחַטָּ֥את הַזֹּ֖את הַיּֽוֹם׃Therefore Saul said, “Come here, all you leaders of the troops, and let us investigate how this sin has occurred today. 39Want so waar as die HERE leef, die Redder van Israel: al is dit in Jonatan, my seun, hy sal sekerlik sterf.” Maar niemand uit die hele volk het hom geantwoord nie.כִּ֣י חַי־יְהוָ֗ה הַמּוֹשִׁ֨יעַ֙ אֶת־יִשְׂרָאֵ֔ל כִּ֧י אִם־יֶשְׁנ֛וֹ בְּיוֹנָתָ֥ן בְּנִ֖י כִּ֣י מ֣וֹת יָמ֑וּת וְאֵ֥ין עֹנֵ֖הוּ מִכָּל־הָעָֽם׃As surely as the LORD who saves Israel lives, even if it is my son Jonathan, he must die!” But not one of the troops said a word. 40Toe sê hy vir die hele Israel: “Julle moet aan die een kant wees, en ek en Jonatan, my seun, sal aan die ander kant wees.” En die volk het vir Saul gesê: “Doen wat goed is in u oë.”וַיֹּ֣אמֶר אֶל־כָּל־יִשְׂרָאֵ֗ל אַתֶּם֙ תִּֽהְיוּ֙ לְעֵ֣בֶר אֶחָ֔ד וַֽאֲנִי֙ וְיוֹנָתָ֣ן בְּנִ֔י נִהְיֶ֖ה לְעֵ֣בֶר אֶחָ֑ד וַיֹּאמְר֤וּ הָעָם֙ אֶל־שָׁא֔וּל הַטּ֥וֹב בְּעֵינֶ֖יךָ עֲשֵֽׂה׃ סThen Saul said to all Israel, “You stand on one side, and I and my son Jonathan will stand on the other side.” “Do what seems good to you,” the troops replied.

41En Saul het vir die HERE, die God van Israel, gesê: “Gee ’n volkome antwoord.” Toe is Jonatan en Saul aangewys, en die volk het vrygekom.

Letterlik: Gee volkome.

Sommige ou vertalings lees: Waarom het U U dienaar vandag nie geantwoord nie? As die skuld by my of by my seun Jonatan is, HERE, God van Israel, gee Urim; maar as dit by U volk Israel is, gee Tummim.

וַיֹּ֣אמֶר שָׁא֗וּל אֶל־יְהוָ֛ה אֱלֹהֵ֥י יִשְׂרָאֵ֖ל הָ֣בָה תָמִ֑ים וַיִּלָּכֵ֧ד יוֹנָתָ֛ן וְשָׁא֖וּל וְהָעָ֥ם יָצָֽאוּ׃So Saul said to the LORD, the God of Israel, “Why have You not answered Your servant this day? If the fault is with me or my son Jonathan, respond with Urim, but if the fault is with the men of Israel, respond with Thummim.” And Jonathan and Saul were selected, but the people were cleared of the charge. 42En Saul het gesê: “Werp die lot tussen my en Jonatan, my seun.” En Jonatan is aangewys.וַיֹּ֣אמֶר שָׁא֔וּל הַפִּ֕ילוּ בֵּינִ֕י וּבֵ֖ין יוֹנָתָ֣ן בְּנִ֑י וַיִּלָּכֵ֖ד יוֹנָתָֽן׃Then Saul said, “Cast the lot between me and my son Jonathan.” And Jonathan was selected. 43Toe sê Saul vir Jonatan: “Vertel my wat jy gedoen het.” En Jonatan het hom vertel en gesê: “Ek het werklik ’n bietjie heuning geproe met die punt van die staf wat in my hand was. Hier is ek, ek sal sterf.”וַיֹּ֤אמֶר שָׁאוּל֙ אֶל־י֣וֹנָתָ֔ן הַגִּ֥ידָה לִּ֖י מֶ֣ה עָשִׂ֑יתָה וַיַּגֶּד־ל֣וֹ יוֹנָתָ֗ן וַיֹּאמֶר֩ טָעֹ֨ם טָעַ֜מְתִּי בִּקְצֵ֨ה הַמַּטֶּ֧ה אֲשֶׁר־בְּיָדִ֛י מְעַ֥ט דְּבַ֖שׁ הִנְנִ֥י אָמֽוּת׃“Tell me what you have done,” Saul commanded him. So Jonathan told him, “I only tasted a little honey with the end of the staff that was in my hand. And now I must die?” 44En Saul het gesê: “So mag God doen en so mag Hy daaraan toevoeg: jy sal sekerlik sterf, Jonatan.”וַיֹּ֣אמֶר שָׁא֔וּל כֹּֽה־יַעֲשֶׂ֥ה אֱלֹהִ֖ים וְכֹ֣ה יוֹסִ֑ף כִּֽי־מ֥וֹת תָּמ֖וּת יוֹנָתָֽן׃And Saul declared, “May God punish me, and ever so severely, if you, Jonathan, do not surely die!” 45Maar die volk het vir Saul gesê: “Sal Jonatan sterf, hy wat hierdie groot redding in Israel bewerk het? Nooit! So waar die HERE leef, nie een haar van sy hoof sal op die grond val nie, want hy het vandag saam met God gehandel.” So het die volk Jonatan losgekoop, en hy het nie gesterf nie.וַיֹּ֨אמֶר הָעָ֜ם אֶל־שָׁא֗וּל הֲֽיוֹנָתָ֤ן׀ יָמוּת֙ אֲשֶׁ֣ר עָ֠שָׂה הַיְשׁוּעָ֨ה הַגְּדוֹלָ֣ה הַזֹּאת֮ בְּיִשְׂרָאֵל֒ חָלִ֗ילָה חַי־יְהוָה֙ אִם־יִפֹּ֞ל מִשַּׂעֲרַ֤ת רֹאשׁוֹ֙ אַ֔רְצָה כִּֽי־עִם־אֱלֹהִ֥ים עָשָׂ֖ה הַיּ֣וֹם הַזֶּ֑ה וַיִּפְדּ֥וּ הָעָ֛ם אֶת־יוֹנָתָ֖ן וְלֹא־מֵֽת׃ סBut the people said to Saul, “Must Jonathan die—he who accomplished such a great deliverance for Israel? Never! As surely as the LORD lives, not a hair of his head will fall to the ground, for with God’s help he has accomplished this today.” So the people rescued Jonathan, and he did not die. 46Toe het Saul opgetrek van agter die Filistyne, en die Filistyne het na hulle plek gegaan.וַיַּ֣עַל שָׁא֔וּל מֵאַחֲרֵ֖י פְּלִשְׁתִּ֑ים וּפְלִשְׁתִּ֖ים הָלְכ֥וּ לִמְקוֹמָֽם׃Then Saul gave up his pursuit of the Philistines, and the Philistines returned to their own land.

47En Saul het die koningskap oor Israel in besit geneem en rondom teen al sy vyande geveg: teen Moab en teen die Ammoniete en teen Edom en teen die konings van Soba en teen die Filistyne; en oral waarheen hy hom gewend het, het hy hulle gestraf.

Sommige ou vertalings lees: het hy die oorwinning behaal.

וְשָׁא֛וּל לָכַ֥ד הַמְּלוּכָ֖ה עַל־יִשְׂרָאֵ֑ל וַיִּלָּ֣חֶם סָבִ֣יב׀ בְּֽכָל־אֹיְבָ֡יו בְּמוֹאָ֣ב׀ וּבִבְנֵי־עַמּ֨וֹן וּבֶאֱד֜וֹם וּבְמַלְכֵ֤י צוֹבָה֙ וּבַפְּלִשְׁתִּ֔ים וּבְכֹ֥ל אֲשֶׁר־יִפְנֶ֖ה יַרְשִֽׁיעַ׃After Saul had assumed the kingship over Israel, he fought against all his enemies on every side—the Moabites, the Ammonites, the Edomites, the kings of Zobah, and the Philistines. Wherever he turned, he routed them. 48En hy het dapper opgetree en Amalek verslaan en Israel bevry uit die hand van sy plunderaar.

Letterlik: Hy het krag gedoen.

וַיַּ֣עַשׂ חַ֔יִל וַיַּ֖ךְ אֶת־עֲמָלֵ֑ק וַיַּצֵּ֥ל אֶת־יִשְׂרָאֵ֖ל מִיַּ֥ד שֹׁסֵֽהוּ׃ סHe fought valiantly and defeated the Amalekites, delivering Israel from the hands of its plunderers.

49En die seuns van Saul was Jonatan en Jiswi en Malkisua; en die name van sy twee dogters: die naam van die oudste was Merab en die naam van die jongste Migal.וַיִּֽהְיוּ֙ בְּנֵ֣י שָׁא֔וּל יוֹנָתָ֥ן וְיִשְׁוִ֖י וּמַלְכִּי־שׁ֑וּעַ וְשֵׁם֙ שְׁתֵּ֣י בְנֹתָ֔יו שֵׁ֤ם הַבְּכִירָה֙ מֵרַ֔ב וְשֵׁ֥ם הַקְּטַנָּ֖ה מִיכַֽל׃Now the sons of Saul were Jonathan, Ishvi, and Malchishua. His two daughters were named Merab (his firstborn) and Michal (his younger daughter). 50En die naam van Saul se vrou was Ahinoam, die dogter van Ahimaäs; en die naam van die aanvoerder van sy leër was Abner, die seun van Ner, Saul se oom.וְשֵׁם֙ אֵ֣שֶׁת שָׁא֔וּל אֲחִינֹ֖עַם בַּת־אֲחִימָ֑עַץ וְשֵׁ֤ם שַׂר־צְבָאוֹ֙ אֲבִינֵ֔ר בֶּן־נֵ֖ר דּ֥וֹד שָׁאֽוּל׃His wife’s name was Ahinoam daughter of Ahimaaz. The name of the commander of his army was Abner, the son of Saul’s uncle Ner. 51En Kis was die vader van Saul, en Ner, die vader van Abner, was die seun van Abiël.

Of: Kis, die vader van Saul, en Ner, die vader van Abner, was seuns van Abiël.

וְקִ֧ישׁ אֲבִֽי־שָׁא֛וּל וְנֵ֥ר אֲבִֽי־אַבְנֵ֖ר בֶּן־אֲבִיאֵֽל׃ סSaul’s father Kish and Abner’s father Ner were sons of Abiel. 52En die oorlog teen die Filistyne was swaar al die dae van Saul; en wanneer Saul enige man sien wat 'n held was, en enige kragtige man, het hy hom by hom versamel.

Letterlik: Seun van krag.

וַתְּהִ֤י הַמִּלְחָמָה֙ חֲזָקָ֣ה עַל־פְּלִשְׁתִּ֔ים כֹּ֖ל יְמֵ֣י שָׁא֑וּל וְרָאָ֨ה שָׁא֜וּל כָּל־אִ֤ישׁ גִּבּוֹר֙ וְכָל־בֶּן־חַ֔יִל וַיַּאַסְפֵ֖הוּ אֵלָֽיו׃ סAnd the war with the Philistines was fierce for all the days of Saul. So whenever he noticed any strong or brave man, Saul would enlist him.