2 Samuel 19

Status van die hoofstuk: konsep

Sien jy iets wat nie reg is nie? Tik op 'n versnommer om die vers na te gaan of 'n verandering voor te stel.

1Toe het die koning gebewe en opgegaan na die bokamer van die poort en gehuil. En so het hy gesê terwyl hy loop: “My seun Absalom! My seun, my seun Absalom! Ag, as ek tog in jou plek gesterf het! Absalom, my seun, my seun!”

Letterlik: Wie sal my dood gee, ek in jou plek?

וַיִּרְגַּ֣ז הַמֶּ֗לֶךְ וַיַּ֛עַל עַל־עֲלִיַּ֥ת הַשַּׁ֖עַר וַיֵּ֑בְךְּ וְכֹ֣ה׀ אָמַ֣ר בְּלֶכְתּ֗וֹ בְּנִ֤י אַבְשָׁלוֹם֙ בְּנִ֣י בְנִ֣י אַבְשָׁל֔וֹם מִֽי־יִתֵּ֤ן מוּתִי֙ אֲנִ֣י תַחְתֶּ֔יךָ אַבְשָׁל֖וֹם בְּנִ֥י בְנִֽי׃Then it was reported to Joab, “The king is weeping and mourning over Absalom.” 2En aan Joab is meegedeel: “Kyk, die koning huil en treur oor Absalom.”וַיֻּגַּ֖ד לְיוֹאָ֑ב הִנֵּ֨ה הַמֶּ֧לֶךְ בֹּכֶ֛ה וַיִּתְאַבֵּ֖ל עַל־אַבְשָׁלֹֽם׃And that day’s victory was turned into mourning for all the people, because on that day they were told, “The king is grieving over his son.” 3En die oorwinning het op daardie dag vir die hele volk ’n rou geword, want die volk het op daardie dag hoor sê: “Die koning is bedroef oor sy seun.”

Of: die verlossing

וַתְּהִ֨י הַתְּשֻׁעָ֜ה בַּיּ֥וֹם הַה֛וּא לְאֵ֖בֶל לְכָל־הָעָ֑ם כִּֽי־שָׁמַ֣ע הָעָ֗ם בַּיּ֤וֹם הַהוּא֙ לֵאמֹ֔ר נֶעֱצַ֥ב הַמֶּ֖לֶךְ עַל־בְּנֽוֹ׃So they returned to the city quietly that day, as people steal away in humiliation after fleeing a battle. 4En die volk het op daardie dag die stad ingesluip, soos ’n volk insluip wat beskaamd is wanneer hulle uit die geveg gevlug het.וַיִּתְגַּנֵּ֥ב הָעָ֛ם בַּיּ֥וֹם הַה֖וּא לָב֣וֹא הָעִ֑יר כַּאֲשֶׁ֣ר יִתְגַּנֵּ֗ב הָעָם֙ הַנִּכְלָמִ֔ים בְּנוּסָ֖ם בַּמִּלְחָמָֽה׃But the king covered his face and cried out at the top of his voice, “O my son Absalom! O Absalom, my son, my son!” 5En die koning het sy gesig bedek, en die koning het met ’n groot stem uitgeroep: “My seun Absalom! Absalom, my seun, my seun!”וְהַמֶּ֨לֶךְ֙ לָאַ֣ט אֶת־פָּנָ֔יו וַיִּזְעַ֥ק הַמֶּ֖לֶךְ ק֣וֹל גָּד֑וֹל בְּנִי֙ אַבְשָׁל֔וֹם אַבְשָׁל֖וֹם בְּנִ֥י בְנִֽי׃ סThen Joab went into the house and said to the king, “Today you have disgraced all your servants who have saved your life and the lives of your sons and daughters, of your wives, and of your concubines. 6Toe het Joab by die koning in die huis gekom en gesê: “U het vandag die aangesig van al u dienaars beskaam, wat vandag u lewe gered het en die lewe van u seuns en u dogters en die lewe van u vroue en die lewe van u byvroue,וַיָּבֹ֥א יוֹאָ֛ב אֶל־הַמֶּ֖לֶךְ הַבָּ֑יִת וַיֹּאמֶר֩ הֹבַ֨שְׁתָּ הַיּ֜וֹם אֶת־פְּנֵ֣י כָל־עֲבָדֶ֗יךָ הַֽמְמַלְּטִ֤ים אֶֽת־נַפְשְׁךָ֙ הַיּ֔וֹם וְאֵ֨ת נֶ֤פֶשׁ בָּנֶ֨יךָ֙ וּבְנֹתֶ֔יךָ וְנֶ֣פֶשׁ נָשֶׁ֔יךָ וְנֶ֖פֶשׁ פִּלַגְשֶֽׁיךָ׃You love those who hate you and hate those who love you! For you have made it clear today that the commanders and soldiers mean nothing to you. I know today that if Absalom were alive and all of us were dead, it would have pleased you! 7deur diegene wat jou haat lief te hê en diegene wat jou liefhet te haat. Want jy het vandag bekend gemaak dat jy geen owerstes en dienaars het nie. Want ek weet vandag dat as Absalom lewe en ons almal vandag dood is, dit dan reg sou wees in jou oë.לְאַֽהֲבָה֙ אֶת־שֹׂ֣נְאֶ֔יךָ וְלִשְׂנֹ֖א אֶת־אֹהֲבֶ֑יךָ כִּ֣י׀ הִגַּ֣דְתָּ הַיּ֗וֹם כִּ֣י אֵ֤ין לְךָ֙ שָׂרִ֣ים וַעֲבָדִ֔ים כִּ֣י׀ יָדַ֣עְתִּי הַיּ֗וֹם כִּ֠י אַבְשָׁל֥וֹם חַי֙ וְכֻלָּ֤נוּ הַיּוֹם֙ מֵתִ֔ים כִּי־אָ֖ז יָשָׁ֥ר בְּעֵינֶֽיךָ׃Now therefore get up! Go out and speak comfort to your servants, for I swear by the LORD that if you do not go out, not a man will remain with you tonight. This will be worse for you than all the adversity that has befallen you from your youth until now!” 8Staan nou op, gaan uit en spreek tot die hart van u dienaars; want ek sweer by die HERE: as u nie uitgaan nie, sal nie een man vannag by u oornag nie; en dit sal vir u erger wees as al die onheil wat oor u gekom het van u jeug af tot nou toe.”וְעַתָּה֙ ק֣וּם צֵ֔א וְדַבֵּ֖ר עַל־לֵ֣ב עֲבָדֶ֑יךָ כִּי֩ בַיהוָ֨ה נִשְׁבַּ֜עְתִּי כִּי־אֵינְךָ֣ יוֹצֵ֗א אִם־יָלִ֨ין אִ֤ישׁ אִתְּךָ֙ הַלַּ֔יְלָה וְרָעָ֧ה לְךָ֣ זֹ֗את מִכָּל־הָרָעָה֙ אֲשֶׁר־בָּ֣אָה עָלֶ֔יךָ מִנְּעֻרֶ֖יךָ עַד־עָֽתָּה׃ סSo the king got up and sat in the gate, and all the people were told: “Behold, the king is sitting in the gate.” So they all came before the king. Meanwhile, the Israelites had fled, each man to his home.

9Toe het die koning opgestaan en in die poort gaan sit. En aan die hele volk is meegedeel: “Kyk, die koning sit in die poort.” Toe het die hele volk voor die koning gekom. Maar Israel het gevlug, elkeen na sy tente.וַיָּ֥קָם הַמֶּ֖לֶךְ וַיֵּ֣שֶׁב בַּשָּׁ֑עַר וּֽלְכָל־הָעָ֞ם הִגִּ֣ידוּ לֵאמֹ֗ר הִנֵּ֤ה הַמֶּ֨לֶךְ֙ יוֹשֵׁ֣ב בַּשַּׁ֔עַר וַיָּבֹ֤א כָל־הָעָם֙ לִפְנֵ֣י הַמֶּ֔לֶךְ וְיִשְׂרָאֵ֔ל נָ֖ס אִ֥ישׁ לְאֹהָלָֽיו׃ סAnd all the people throughout the tribes of Israel were arguing, “The king rescued us from the hand of our enemies and delivered us from the hand of the Philistines, but now he has fled the land because of Absalom.

10En die hele volk was in twis in al die stamme van Israel en het gesê: “Die koning het ons uit die hand van ons vyande gered, en hy het ons uit die hand van die Filistyne verlos; en nou het hy uit die land gevlug, weg van Absalom.וַיְהִ֤י כָל־הָעָם֙ נָד֔וֹן בְּכָל־שִׁבְטֵ֥י יִשְׂרָאֵ֖ל לֵאמֹ֑ר הַמֶּ֜לֶךְ הִצִּילָ֣נוּ׀ מִכַּ֣ף אֹיְבֵ֗ינוּ וְה֤וּא מִלְּטָ֨נוּ֙ מִכַּ֣ף פְּלִשְׁתִּ֔ים וְעַתָּ֛ה בָּרַ֥ח מִן־הָאָ֖רֶץ מֵעַ֥ל אַבְשָׁלֽוֹם׃But Absalom, the man we anointed over us, has died in battle. So why do you say nothing about restoring the king?” 11En Absalom, wat ons oor ons gesalf het, het in die stryd gesterf. Nou dan, waarom is julle stil om die koning terug te bring?”וְאַבְשָׁלוֹם֙ אֲשֶׁ֣ר מָשַׁ֣חְנוּ עָלֵ֔ינוּ מֵ֖ת בַּמִּלְחָמָ֑ה וְעַתָּ֗ה לָמָ֥ה אַתֶּ֛ם מַחֲרִשִׁ֖ים לְהָשִׁ֥יב אֶת־הַמֶּֽלֶךְ׃ סThen King David sent this message to Zadok and Abiathar, the priests: “Say to the elders of Judah, ‘Why should you be the last to restore the king to his palace, since the talk of all Israel has reached the king at his quarters?

12En koning Dawid het na Sadok en Abjatar, die priesters, gestuur en gesê: “Spreek met die ouderlinge van Juda en sê: ‘Waarom sou julle die laaste wees om die koning na sy huis terug te bring, terwyl die woord van die hele Israel by die koning in sy huis gekom het?וְהַמֶּ֣לֶךְ דָּוִ֗ד שָׁ֠לַח אֶל־צָד֨וֹק וְאֶל־אֶבְיָתָ֥ר הַכֹּהֲנִים֮ לֵאמֹר֒ דַּבְּר֞וּ אֶל־זִקְנֵ֤י יְהוּדָה֙ לֵאמֹ֔ר לָ֤מָּה תִֽהְיוּ֙ אַֽחֲרֹנִ֔ים לְהָשִׁ֥יב אֶת־הַמֶּ֖לֶךְ אֶל־בֵּית֑וֹ וּדְבַר֙ כָּל־יִשְׂרָאֵ֔ל בָּ֥א אֶל־הַמֶּ֖לֶךְ אֶל־בֵּיתֽוֹ׃You are my brothers, my own flesh and blood. So why should you be the last to restore the king?’ 13My broers is julle, my gebeente en my vlees is julle. Waarom dan sal julle die laaste wees om die koning terug te bring?”אַחַ֣י אַתֶּ֔ם עַצְמִ֥י וּבְשָׂרִ֖י אַתֶּ֑ם וְלָ֧מָּה תִהְי֛וּ אַחֲרֹנִ֖ים לְהָשִׁ֥יב אֶת־הַמֶּֽלֶךְ׃And say to Amasa, ‘Aren’t you my flesh and blood? May God punish me, and ever so severely, if from now on you are not the commander of my army in place of Joab!’” 14En aan Amasa moet julle sê: ‘Is jy nie my been en my vlees nie? So mag God aan my doen en so daaraan toevoeg, as jy nie al die dae voor my aanvoerder van die leër in die plek van Joab sal wees nie.’”וְלַֽעֲמָשָׂא֙ תֹּֽמְר֔וּ הֲל֛וֹא עַצְמִ֥י וּבְשָׂרִ֖י אָ֑תָּה כֹּ֣ה יַֽעֲשֶׂה־לִּ֤י אֱלֹהִים֙ וְכֹ֣ה יוֹסִ֔יף אִם־לֹ֠א שַׂר־צָבָ֞א תִּהְיֶ֧ה לְפָנַ֛י כָּל־הַיָּמִ֖ים תַּ֥חַת יוֹאָֽב׃So he swayed the hearts of all the men of Judah as though they were one man, and they sent word to the king: “Return, you and all your servants.” 15En hy het die hart van al die manne van Juda geneig soos een man, en hulle het na die koning gestuur: “Keer terug, u en al u dienaars.”וַיַּ֛ט אֶת־לְבַ֥ב כָּל־אִישׁ־יְהוּדָ֖ה כְּאִ֣ישׁ אֶחָ֑ד וַֽיִּשְׁלְחוּ֙ אֶל־הַמֶּ֔לֶךְ שׁ֥וּב אַתָּ֖ה וְכָל־עֲבָדֶֽיךָ׃So the king returned, and when he arrived at the Jordan, the men of Judah came to Gilgal to meet him and escort him across the Jordan.

16Toe het die koning teruggekeer en tot by die Jordaan gekom; en Juda het na Gilgal gekom om die koning tegemoet te gaan, om die koning oor die Jordaan te bring.וַיָּ֣שָׁב הַמֶּ֔לֶךְ וַיָּבֹ֖א עַד־הַיַּרְדֵּ֑ן וִיהוּדָ֞ה בָּ֣א הַגִּלְגָּ֗לָה לָלֶ֨כֶת֙ לִקְרַ֣את הַמֶּ֔לֶךְ לְהַעֲבִ֥יר אֶת־הַמֶּ֖לֶךְ אֶת־הַיַּרְדֵּֽן׃Then Shimei son of Gera, a Benjamite from Bahurim, hurried down with the men of Judah to meet King David,

17En Simeï, die seun van Gera, die Benjaminiet wat van Bagurim was, het hom gehaas en saam met die manne van Juda afgekom om koning Dawid tegemoet te gaan.וַיְמַהֵ֗ר שִׁמְעִ֤י בֶן־גֵּרָא֙ בֶּן־הַיְמִינִ֔י אֲשֶׁ֖ר מִבַּֽחוּרִ֑ים וַיֵּ֨רֶד֙ עִם־אִ֣ישׁ יְהוּדָ֔ה לִקְרַ֖את הַמֶּ֥לֶךְ דָּוִֽד׃along with a thousand men of Benjamin, as well as Ziba the steward of the house of Saul and his fifteen sons and twenty servants. They rushed down to the Jordan before the king 18En duisend man van Benjamin was by hom, en Siba, die bediende van die huis van Saul, met sy vyftien seuns en 20 dienaars by hom; en hulle het oor die Jordaan getrek voor die koning.וְאֶ֨לֶף אִ֣ישׁ עִמּוֹ֮ מִבִּנְיָמִן֒ וְצִיבָ֗א נַ֚עַר בֵּ֣ית שָׁא֔וּל וַחֲמֵ֨שֶׁת עָשָׂ֥ר בָּנָ֛יו וְעֶשְׂרִ֥ים עֲבָדָ֖יו אִתּ֑וֹ וְצָלְח֥וּ הַיַּרְדֵּ֖ן לִפְנֵ֥י הַמֶּֽלֶךְ׃and crossed at the ford to carry over the king’s household and to do what was good in his sight. When Shimei son of Gera crossed the Jordan, he fell down before the king 19En die pont het oorgegaan om die huis van die koning oor te bring en om te doen wat goed is; en Simeï, die seun van Gera, het voor die koning neergeval toe hy die Jordaan sou oorgaan.

Of: En hulle het die drif oorgesteek

וְעָבְרָ֣ה הָעֲבָרָ֗ה לַֽעֲבִיר֙ אֶת־בֵּ֣ית הַמֶּ֔לֶךְ וְלַעֲשׂ֥וֹת הַטּ֖וֹב וְשִׁמְעִ֣י בֶן־גֵּרָ֗א נָפַל֙ לִפְנֵ֣י הַמֶּ֔לֶךְ בְּעָבְר֖וֹ בַּיַּרְדֵּֽן׃and said, “My lord, do not hold me guilty, and do not remember your servant’s wrongdoing on the day my lord the king left Jerusalem. May the king not take it to heart. 20En hy het vir die koning gesê: “Moenie my heer ongeregtigheid aan my toereken nie, en moenie onthou wat u dienaar verkeerd gedoen het op die dag toe my heer die koning uit Jerusalem uitgetrek het nie, sodat die koning dit ter harte sou neem.

Letterlik: Om dit op sy hart te sit.

וַיֹּ֣אמֶר אֶל־הַמֶּ֗לֶךְ אַל־יַחֲשָׁב־לִ֣י אֲדֹנִי֮ עָוֺן֒ וְאַל־תִּזְכֹּ֗ר אֵ֚ת אֲשֶׁ֣ר הֶעֱוָ֣ה עַבְדְּךָ֔ בַּיּ֕וֹם אֲשֶׁר־יָׄצָ֥ׄאׄ אֲדֹנִֽי־הַמֶּ֖לֶךְ מִירֽוּשָׁלִָ֑ם לָשׂ֥וּם הַמֶּ֖לֶךְ אֶל־לִבּֽוֹ׃For your servant knows that I have sinned, so here I am today as the first of all the house of Joseph to come down to meet my lord the king.” 21Want u dienaar weet dat ek gesondig het. En kyk, ek het vandag as eerste gekom, van die hele huis van Josef, om af te gaan om my heer die koning tegemoet te gaan.”כִּ֚י יָדַ֣ע עַבְדְּךָ֔ כִּ֖י אֲנִ֣י חָטָ֑אתִי וְהִנֵּֽה־בָ֣אתִי הַיּ֗וֹם רִאשׁוֹן֙ לְכָל־בֵּ֣ית יוֹסֵ֔ף לָרֶ֕דֶת לִקְרַ֖את אֲדֹנִ֥י הַמֶּֽלֶךְ׃ סBut Abishai son of Zeruiah said, “Shouldn’t Shimei be put to death for this, because he cursed the LORD’s anointed?”

22Maar Abisai, die seun van Seruja, het geantwoord en gesê: “Sal Simeï nie hiervoor gedood word nie, omdat hy die gesalfde van die HERE vervloek het?”וַיַּ֨עַן אֲבִישַׁ֤י בֶּן־צְרוּיָה֙ וַיֹּ֔אמֶר הֲתַ֣חַת זֹ֔את לֹ֥א יוּמַ֖ת שִׁמְעִ֑י כִּ֥י קִלֵּ֖ל אֶת־מְשִׁ֥יחַ יְהוָֽה׃ סAnd David replied, “Sons of Zeruiah, what have I to do with you, that you should be my adversaries today? Should any man be put to death in Israel today? Am I not indeed aware that today I am king over Israel?” 23Maar Dawid het gesê: “Wat het ek met julle te doen, seuns van Seruja, dat julle vandag vir my ’n teëstander word? Sou iemand vandag in Israel gedood word? Want weet ek dan nie dat ek vandag koning oor Israel is nie?”

Letterlik: Wat is daar vir my en vir julle

וַיֹּ֣אמֶר דָּוִ֗ד מַה־לִּ֤י וְלָכֶם֙ בְּנֵ֣י צְרוּיָ֔ה כִּי־תִֽהְיוּ־לִ֥י הַיּ֖וֹם לְשָׂטָ֑ן הַיּ֗וֹם י֤וּמַת אִישׁ֙ בְּיִשְׂרָאֵ֔ל כִּ֚י הֲל֣וֹא יָדַ֔עְתִּי כִּ֥י הַיּ֖וֹם אֲנִי־מֶ֥לֶךְ עַל־יִשְׂרָאֵֽל׃So the king said to Shimei, “You shall not die.” And the king swore an oath to him. 24En die koning het vir Simeï gesê: “Jy sal nie sterf nie.” En die koning het vir hom gesweer.וַיֹּ֧אמֶר הַמֶּ֛לֶךְ אֶל־שִׁמְעִ֖י לֹ֣א תָמ֑וּת וַיִּשָּׁ֥בַֽע ל֖וֹ הַמֶּֽלֶךְ׃ סThen Mephibosheth, Saul’s grandson, went down to meet the king. He had not cared for his feet or trimmed his mustache or washed his clothes from the day the king had left until the day he returned safely.

25En Mefiboset, die seun van Saul, het afgekom om die koning tegemoet te gaan; en hy het nie sy voete versorg nie en nie sy snor versorg nie, en sy klere het hy nie gewas nie van die dag af dat die koning weggegaan het tot die dag dat hy in vrede gekom het.וּמְפִבֹ֨שֶׁת֙ בֶּן־שָׁא֔וּל יָרַ֖ד לִקְרַ֣את הַמֶּ֑לֶךְ וְלֹא־עָשָׂ֨ה רַגְלָ֜יו וְלֹא־עָשָׂ֣ה שְׂפָמ֗וֹ וְאֶת־בְּגָדָיו֙ לֹ֣א כִבֵּ֔ס לְמִן־הַיּוֹם֙ לֶ֣כֶת הַמֶּ֔לֶךְ עַד־הַיּ֖וֹם אֲשֶׁר־בָּ֥א בְשָׁלֽוֹם׃And he came from Jerusalem to meet the king, who asked him, “Mephibosheth, why did you not go with me?” 26En toe hy in Jerusalem gekom het om die koning tegemoet te gaan, het die koning vir hom gesê: “Waarom het jy nie met my saamgegaan nie, Mefiboset?”

Of: toe hy van Jerusalem gekom het

וַיְהִ֛י כִּי־בָ֥א יְרוּשָׁלִַ֖ם לִקְרַ֣את הַמֶּ֑לֶךְ וַיֹּ֤אמֶר לוֹ֙ הַמֶּ֔לֶךְ לָ֛מָּה לֹא־הָלַ֥כְתָּ עִמִּ֖י מְפִיבֹֽשֶׁת׃“My lord the king,” he replied, “because I am lame, I said, ‘I will have my donkey saddled so that I may ride on it and go with the king.’ But my servant Ziba deceived me, 27En hy het gesê: “My heer die koning, my dienaar het my bedrieg; want u dienaar het gesê: ‘Ek wil vir my die donkie opsaal en daarop ry en met die koning saamgaan,’ want u dienaar is lam.וַיֹּאמַ֕ר אֲדֹנִ֥י הַמֶּ֖לֶךְ עַבְדִּ֣י רִמָּ֑נִי כִּֽי־אָמַ֨ר עַבְדְּךָ֜ אֶחְבְּשָׁה־לִּי֩ הַחֲמ֨וֹר וְאֶרְכַּ֤ב עָלֶ֨יהָ֙ וְאֵלֵ֣ךְ אֶת־הַמֶּ֔לֶךְ כִּ֥י פִסֵּ֖חַ עַבְדֶּֽךָ׃and he has slandered your servant to my lord the king. Yet my lord the king is like the angel of God, so do what is good in your eyes. 28En hy het u dienaar by my heer die koning belaster. Maar my heer die koning is soos die engel van God; doen dan wat goed is in u oë.וַיְרַגֵּ֣ל בְּעַבְדְּךָ֔ אֶל־אֲדֹנִ֖י הַמֶּ֑לֶךְ וַאדֹנִ֤י הַמֶּ֨לֶךְ֙ כְּמַלְאַ֣ךְ הָאֱלֹהִ֔ים וַעֲשֵׂ֥ה הַטּ֖וֹב בְּעֵינֶֽיךָ׃For all the house of my grandfather deserves death from my lord the king, yet you have set your servant among those who eat at your table. What further right, then, do I have to keep appealing to the king?” 29Want die hele huis van my vader was niks anders as manne wat die dood verdien het voor my heer die koning nie, en tog het u u dienaar onder dié geplaas wat aan u tafel eet. Watter reg het ek dan nog, en om nog tot die koning te roep?”

Letterlik: manne van die dood

כִּי֩ לֹ֨א הָיָ֜ה כָּל־בֵּ֣ית אָבִ֗י כִּ֤י אִם־אַנְשֵׁי־מָ֨וֶת֙ לַאדֹנִ֣י הַמֶּ֔לֶךְ וַתָּ֨שֶׁת֙ אֶֽת־עַבְדְּךָ֔ בְּאֹכְלֵ֖י שֻׁלְחָנֶ֑ךָ וּמַה־יֶּשׁ־לִ֥י עוֹד֙ צְדָקָ֔ה וְלִזְעֹ֥ק ע֖וֹד אֶל־הַמֶּֽלֶךְ׃ פThe king replied, “Why say any more? I hereby declare that you and Ziba are to divide the land.” 30En die koning het vir hom gesê: “Waarom spreek jy nog jou woorde? Ek het gesê: ‘Jy en Siba moet die grond verdeel.’”וַיֹּ֤אמֶר לוֹ֙ הַמֶּ֔לֶךְ לָ֛מָּה תְּדַבֵּ֥ר ע֖וֹד דְּבָרֶ֑יךָ אָמַ֕רְתִּי אַתָּ֣ה וְצִיבָ֔א תַּחְלְק֖וּ אֶת־הַשָּׂדֶֽה׃And Mephibosheth said to the king, “Instead, since my lord the king has safely come to his own house, let Ziba take it all!” 31En Mefiboset het vir die koning gesê: “Laat hy selfs alles neem, nadat my heer die koning in vrede na sy huis gekom het.”וַיֹּ֤אמֶר מְפִיבֹ֨שֶׁת֙ אֶל־הַמֶּ֔לֶךְ גַּ֥ם אֶת־הַכֹּ֖ל יִקָּ֑ח אַ֠חֲרֵי אֲשֶׁר־בָּ֞א אֲדֹנִ֥י הַמֶּ֛לֶך בְּשָׁל֖וֹם אֶל־בֵּיתֽוֹ׃ סNow Barzillai the Gileadite had come down from Rogelim to cross the Jordan with the king and send him on his way from there.

32En Barsillai, die Gileadiet, het van Rogelim afgekom en saam met die koning oor die Jordaan getrek om hom daar by die Jordaan te laat gaan.

Hebreeus onduidelik.

וּבַרְזִלַּי֙ הַגִּלְעָדִ֔י יָרַ֖ד מֵרֹגְלִ֑ים וַיַּעֲבֹ֤ר אֶת־הַמֶּ֨לֶךְ֙ הַיַּרְדֵּ֔ן לְשַׁלְּח֖וֹ אֶת־׃Barzillai was quite old, eighty years of age, and since he was a very wealthy man, he had provided for the king while he stayed in Mahanaim. 33En Barsillai was baie oud, 80 jaar oud; en hy het die koning onderhou tydens sy verblyf in Maganaim, want hy was ’n baie aansienlike man.

Letterlik: ’n baie groot man

וּבַרְזִלַּי֙ זָקֵ֣ן מְאֹ֔ד בֶּן־שְׁמֹנִ֖ים שָׁנָ֑ה וְהֽוּא־כִלְכַּ֤ל אֶת־הַמֶּ֨לֶךְ֙ בְּשִׁיבָת֣וֹ בְמַחֲנַ֔יִם כִּֽי־אִ֛ישׁ גָּד֥וֹל ה֖וּא מְאֹֽד׃The king said to Barzillai, “Cross over with me, and I will provide for you at my side in Jerusalem.” 34En die koning het vir Barsillai gesê: “Gaan jy saam met my oor, en ek sal jou by my in Jerusalem onderhou.”וַיֹּ֥אמֶר הַמֶּ֖לֶךְ אֶל־בַּרְזִלָּ֑י אַתָּה֙ עֲבֹ֣ר אִתִּ֔י וְכִלְכַּלְתִּ֥י אֹתְךָ֛ עִמָּדִ֖י בִּירוּשָׁלִָֽם׃But Barzillai replied, “How many years of my life remain, that I should go up to Jerusalem with the king? 35En Barsillai het vir die koning gesê: “Hoeveel is die dae van die jare van my lewe, dat ek met die koning na Jerusalem sou optrek?וַיֹּ֥אמֶר בַּרְזִלַּ֖י אֶל־הַמֶּ֑לֶךְ כַּמָּ֗ה יְמֵי֙ שְׁנֵ֣י חַיַּ֔י כִּי־אֶעֱלֶ֥ה אֶת־הַמֶּ֖לֶךְ יְרוּשָׁלִָֽם׃I am now eighty years old. Can I discern what is good and what is not? Can your servant taste what he eats or drinks? Can I still hear the voice of singing men and women? Why should your servant be an added burden to my lord the king? 36Ek is vandag 80 jaar oud. Kan ek tussen goed en kwaad onderskei? Of kan u dienaar proe wat ek eet en wat ek drink? Of kan ek nog die stem van sangers en sangeresse hoor? Waarom sou u dienaar dan nog ’n las vir my heer die koning wees?בֶּן־שְׁמֹנִ֣ים שָׁנָה֩ אָנֹכִ֨י הַיּ֜וֹם הַאֵדַ֣ע׀ בֵּין־ט֣וֹב לְרָ֗ע אִם־יִטְעַ֤ם עַבְדְּךָ֙ אֶת־אֲשֶׁ֤ר אֹכַל֙ וְאֶת־אֲשֶׁ֣ר אֶשְׁתֶּ֔ה אִם־אֶשְׁמַ֣ע ע֔וֹד בְּק֖וֹל שָׁרִ֣ים וְשָׁר֑וֹת וְלָמָּה֩ יִֽהְיֶ֨ה עַבְדְּךָ֥ עוֹד֙ לְמַשָּׂ֔א אֶל־אֲדֹנִ֖י הַמֶּֽלֶךְ׃Your servant will go with the king only a short distance past the Jordan; why should the king repay me with such a reward? 37U dienaar sal net ’n klein entjie saam met die koning oor die Jordaan gaan; en waarom sou die koning my met hierdie beloning vergoed?כִּמְעַ֞ט יַעֲבֹ֧ר עַבְדְּךָ֛ אֶת־הַיַּרְדֵּ֖ן אֶת־הַמֶּ֑לֶךְ וְלָ֨מָּה֙ יִגְמְלֵ֣נִי הַמֶּ֔לֶךְ הַגְּמוּלָ֖ה הַזֹּֽאת׃Please let your servant return, that I may die in my own city near the tomb of my father and mother. But here is your servant Chimham. Let him cross over with my lord the king, and do for him what is good in your sight.” 38Laat u dienaar tog terugkeer, dat ek in my stad kan sterf, by die graf van my vader en my moeder. Maar kyk, hier is u dienaar Kimham; laat hy saam met my heer die koning oorgaan, en doen vir hom wat goed is in u oë.”יָֽשָׁב־נָ֤א עַבְדְּךָ֙ וְאָמֻ֣ת בְּעִירִ֔י עִ֛ם קֶ֥בֶר אָבִ֖י וְאִמִּ֑י וְהִנֵּ֣ה׀ עַבְדְּךָ֣ כִמְהָ֗ם יַֽעֲבֹר֙ עִם־אֲדֹנִ֣י הַמֶּ֔לֶךְ וַעֲשֵׂה־ל֕וֹ אֵ֥ת אֲשֶׁר־ט֖וֹב בְּעֵינֶֽיךָ׃ סThe king replied, “Chimham will cross over with me, and I will do for him what is good in your sight, and I will do for you whatever you desire of me.”

39En die koning het gesê: “Kimham sal saam met my oorgaan, en ek sal vir hom doen wat goed is in jou oë; en alles wat jy van my sal kies, sal ek vir jou doen.”וַיֹּ֣אמֶר הַמֶּ֗לֶךְ אִתִּי֙ יַעֲבֹ֣ר כִּמְהָ֔ם וַאֲנִי֙ אֶעֱשֶׂה־לּ֔וֹ אֶת־הַטּ֖וֹב בְּעֵינֶ֑יךָ וְכֹ֛ל אֲשֶׁר־תִּבְחַ֥ר עָלַ֖י אֶֽעֱשֶׂה־לָּֽךְ׃So all the people crossed the Jordan, and then the king crossed over. The king kissed Barzillai and blessed him, and Barzillai returned home. 40En die hele volk het oor die Jordaan gegaan, en die koning het oorgegaan. En die koning het Barsillai gesoen en hom geseën, en hy het teruggekeer na sy plek.וַיַּעֲבֹ֧ר כָּל־הָעָ֛ם אֶת־הַיַּרְדֵּ֖ן וְהַמֶּ֣לֶךְ עָבָ֑ר וַיִּשַּׁ֨ק הַמֶּ֤לֶךְ לְבַרְזִלַּי֙ וַיְבָ֣רֲכֵ֔הוּ וַיָּ֖שָׁב לִמְקֹמֽוֹ׃ סThen the king crossed over to Gilgal, and Chimham crossed over with him. All the troops of Judah and half the troops of Israel escorted the king.

41En die koning het oorgegaan na Gilgal, en Kimham het saam met hom oorgegaan; en die hele volk van Juda het die koning oorgebring, en ook die helfte van die volk van Israel.וַיַּעֲבֹ֤ר הַמֶּ֨לֶךְ֙ הַגִּלְגָּ֔לָה וְכִמְהָ֖ן עָבַ֣ר עִמּ֑וֹ וְכָל־עַ֤ם יְהוּדָה֙ אֶת־הַמֶּ֔לֶךְ וְגַ֕ם חֲצִ֖י עַ֥ם יִשְׂרָאֵֽל׃Soon all the men of Israel came to the king and asked, “Why did our brothers, the men of Judah, take you away secretly and bring the king and his household across the Jordan, together with all of David’s men?” 42En kyk, al die manne van Israel het by die koning gekom en vir die koning gesê: “Waarom het ons broers, die manne van Juda, u gesteel en die koning en sy huis oor die Jordaan gebring, en al die manne van Dawid saam met hom?”וְהִנֵּ֛ה כָּל־אִ֥ישׁ יִשְׂרָאֵ֖ל בָּאִ֣ים אֶל־הַמֶּ֑לֶךְ וַיֹּאמְר֣וּ אֶל־הַמֶּ֡לֶךְ מַדּוּעַ֩ גְּנָב֨וּךָ אַחֵ֜ינוּ אִ֣ישׁ יְהוּדָ֗ה וַיַּעֲבִ֨רוּ אֶת־הַמֶּ֤לֶךְ וְאֶת־בֵּיתוֹ֙ אֶת־הַיַּרְדֵּ֔ן וְכָל־אַנְשֵׁ֥י דָוִ֖ד עִמּֽוֹ׃ סAnd all the men of Judah replied to the men of Israel, “We did this because the king is our relative. Why does this anger you? Have we ever eaten at the king’s expense or received anything for ourselves?”

43En al die manne van Juda het die manne van Israel geantwoord: “Omdat die koning naby my is. En waarom is jy hieroor kwaad? Het ons dan werklik van die koning geëet? Of is daar vir ons iets gedra?”

Letterlik: Waarom het dit vir jou gebrand oor hierdie saak?

וַיַּעַן֩ כָּל־אִ֨ישׁ יְהוּדָ֜ה עַל־אִ֣ישׁ יִשְׂרָאֵ֗ל כִּֽי־קָר֤וֹב הַמֶּ֨לֶךְ֙ אֵלַ֔י וְלָ֤מָּה זֶּה֙ חָרָ֣ה לְךָ֔ עַל־הַדָּבָ֖ר הַזֶּ֑ה הֶאָכ֤וֹל אָכַ֨לְנוּ֙ מִן־הַמֶּ֔לֶךְ אִם־נִשֵּׂ֥את נִשָּׂ֖א לָֽנוּ׃ ס“We have ten shares in the king,” answered the men of Israel, “so we have more claim to David than you. Why then do you despise us? Were we not the first to speak of restoring our king?” But the men of Judah spoke more fiercely than the men of Israel. 44Toe het die manne van Israel die manne van Juda geantwoord en gesê: “Ek het tien dele aan die koning, en ook aan Dawid het ek meer as jy; waarom het jy my dan gering geag? En was my woord nie die eerste om my koning terug te bring nie?” Maar die woord van die manne van Juda was harder as die woord van die manne van Israel.

Letterlik: tien hande

וַיַּ֣עַן אִֽישׁ־יִשְׂרָאֵל֩ אֶת־אִ֨ישׁ יְהוּדָ֜ה וַיֹּ֗אמֶר עֶֽשֶׂר־יָד֨וֹת לִ֣י בַמֶּלֶךְ֮ וְגַם־בְּדָוִד֮ אֲנִ֣י מִמְּךָ֒ וּמַדּ֨וּעַ֙ הֱקִלֹּתַ֔נִי וְלֹא־הָיָ֨ה דְבָרִ֥י רִאשׁ֛וֹן לִ֖י לְהָשִׁ֣יב אֶת־מַלְכִּ֑י וַיִּ֨קֶשׁ֙ דְּבַר־אִ֣ישׁ יְהוּדָ֔ה מִדְּבַ֖ר אִ֥ישׁ יִשְׂרָאֵֽל׃ ס