Sien jy iets wat nie reg is nie? Tik op 'n versnommer om die vers na te gaan of 'n verandering voor te stel.
AfrikaansHebreeus (WLC)Engels (Berean Standard Bible)
1En Joab, die seun van Seruja, het geweet dat die hart van die koning op Absalom was.aOf: teen Absalom.וַיֵּ֖דַע יוֹאָ֣ב בֶּן־צְרֻיָ֑ה כִּֽי־לֵ֥ב הַמֶּ֖לֶךְ עַל־אַבְשָׁלֽוֹם׃Now Joab son of Zeruiah perceived that the king’s heart longed for Absalom.2En Joab het na Tekoa gestuur en van daar 'n wyse vrou geneem, en hy het vir haar gesê: “Rou tog, en trek tog rouklere aan, en salf jou nie met olie nie, en wees soos 'n vrou wat nou al baie dae oor 'n dooie rou,וַיִּשְׁלַ֤ח יוֹאָב֙ תְּק֔וֹעָה וַיִּקַּ֥ח מִשָּׁ֖ם אִשָּׁ֣ה חֲכָמָ֑ה וַיֹּ֣אמֶר אֵ֠לֶיהָ הִֽתְאַבְּלִי־נָ֞א וְלִבְשִׁי־נָ֣א בִגְדֵי־אֵ֗בֶל וְאַל־תָּס֨וּכִי֙ שֶׁ֔מֶן וְהָיִ֕ית כְּאִשָּׁ֗ה זֶ֚ה יָמִ֣ים רַבִּ֔ים מִתְאַבֶּ֖לֶת עַל־מֵֽת׃So Joab sent to Tekoa to bring a wise woman from there. He told her, “Please pretend to be a mourner; put on clothes for mourning and do not anoint yourself with oil. Act like a woman who has mourned for the dead a long time.3en gaan na die koning toe en spreek met hom volgens hierdie woord.” En Joab het die woorde in haar mond gelê.וּבָאת֙ אֶל־הַמֶּ֔לֶךְ וְדִבַּ֥רְתְּ אֵלָ֖יו כַּדָּבָ֣ר הַזֶּ֑ה וַיָּ֧שֶׂם יוֹאָ֛ב אֶת־הַדְּבָרִ֖ים בְּפִֽיהָ׃Then go to the king and speak these words to him.” And Joab put the words in her mouth.
4Die vrou van Tekoa het met die koning gepraat; sy het op haar gesig na die grond geval en gebuig en gesê: “Red, o koning!”aLetterlik: op haar neuse na die grond.וַ֠תֹּאמֶר הָאִשָּׁ֤ה הַתְּקֹעִית֙ אֶל־הַמֶּ֔לֶךְ וַתִּפֹּ֧ל עַל־אַפֶּ֛יהָ אַ֖רְצָה וַתִּשְׁתָּ֑חוּ וַתֹּ֖אמֶר הוֹשִׁ֥עָה הַמֶּֽלֶךְ׃ סWhen the woman from Tekoa went to the king, she fell facedown in homage and said, “Help me, O king!”5En die koning het vir haar gesê: “Wat is dit met jou?” En sy het gesê: “Waarlik, ek is 'n weduwee, en my man is dood.וַיֹּֽאמֶר־לָ֥הּ הַמֶּ֖לֶךְ מַה־לָּ֑ךְ וַתֹּ֗אמֶר אֲבָ֛ל אִשָּֽׁה־אַלְמָנָ֥ה אָ֖נִי וַיָּ֥מָת אִישִֽׁי׃“What troubles you?” the king asked her. “Indeed,” she said, “I am a widow, for my husband is dead.6En u dienares het twee seuns gehad, en hulle twee het in die veld met mekaar baklei, en daar was niemand tussen hulle wat kon red nie; en die een het die ander geslaan en hom doodgemaak.וּלְשִׁפְחָֽתְךָ֙ שְׁנֵ֣י בָנִ֔ים וַיִּנָּצ֤וּ שְׁנֵיהֶם֙ בַּשָּׂדֶ֔ה וְאֵ֥ין מַצִּ֖יל בֵּֽינֵיהֶ֑ם וַיַּכּ֧וֹ הָאֶחָ֛ד אֶת־הָאֶחָ֖ד וַיָּ֥מֶת אֹתֽוֹ׃And your maidservant had two sons who were fighting in the field with no one to separate them, and one struck the other and killed him.7“En kyk, die hele familie het teen u slavin opgestaan en gesê: ‘Gee die een wat sy broer geslaan het, dat ons hom kan doodmaak vir die lewe van sy broer wat hy gedood het, en dat ons ook die erfgenaam kan uitroei.’ En hulle sal my kool wat oorgebly het, blus, sodat hulle vir my man nie 'n naam en 'n oorblyfsel op die grond oorlaat nie.”וְהִנֵּה֩ קָ֨מָה כָֽל־הַמִּשְׁפָּחָ֜ה עַל־שִׁפְחָתֶ֗ךָ וַיֹּֽאמְרוּ֙ תְּנִ֣י׀ אֶת־מַכֵּ֣ה אָחִ֗יו וּנְמִתֵ֨הוּ֙ בְּנֶ֤פֶשׁ אָחִיו֙ אֲשֶׁ֣ר הָרָ֔ג וְנַשְׁמִ֖ידָה גַּ֣ם אֶת־הַיּוֹרֵ֑שׁ וְכִבּ֗וּ אֶת־גַּֽחַלְתִּי֙ אֲשֶׁ֣ר נִשְׁאָ֔רָה לְבִלְתִּ֧י־לְאִישִׁ֛י שֵׁ֥ם וּשְׁאֵרִ֖ית עַל־פְּנֵ֥י הָאֲדָמָֽה׃ פNow the whole clan has risen up against your maidservant and said, ‘Hand over the one who struck down his brother, that we may put him to death for the life of the brother whom he killed. Then we will cut off the heir as well!’ So they would extinguish my one remaining ember by not preserving my husband’s name or posterity on the earth.”
8En die koning het vir die vrou gesê: “Gaan na jou huis, en ek sal aangaande jou bevel gee.”וַיֹּ֧אמֶר הַמֶּ֛לֶךְ אֶל־הָאִשָּׁ֖ה לְכִ֣י לְבֵיתֵ֑ךְ וַאֲנִ֖י אֲצַוֶּ֥ה עָלָֽיִךְ׃“Go home,” the king said to the woman, “and I will give orders on your behalf.”9Die vrou van Tekoa het vir die koning gesê: “Op my, my heer die koning, kom die ongeregtigheid, en op die huis van my vader; maar die koning en sy troon is onskuldig.”וַתֹּ֜אמֶר הָאִשָּׁ֤ה הַתְּקוֹעִית֙ אֶל־הַמֶּ֔לֶךְ עָלַ֞י אֲדֹנִ֥י הַמֶּ֛לֶךְ הֶעָוֺ֖ן וְעַל־בֵּ֣ית אָבִ֑י וְהַמֶּ֥לֶךְ וְכִסְא֖וֹ נָקִֽי׃ סBut the woman of Tekoa said to the king, “My lord the king, may any blame be on me and on my father’s house, and may the king and his throne be guiltless.”10Die koning het gesê: “Hy wat met jou praat, bring hom na my toe, en hy sal nie weer aan jou raak nie.”וַיֹּ֖אמֶר הַמֶּ֑לֶךְ הַֽמְדַבֵּ֤ר אֵלַ֨יִךְ֙ וַֽהֲבֵאת֣וֹ אֵלַ֔י וְלֹֽא־יֹסִ֥יף ע֖וֹד לָגַ֥עַת בָּֽךְ׃“If anyone speaks to you,” said the king, “bring him to me, and he will not trouble you again!”11En sy het gesê: “Laat die koning tog die HERE u God gedenk, sodat die bloedwreker nie verderf aanrig nie en hulle my seun nie uitroei nie.” En hy het gesê: “So waar as die HERE leef, nie een haar van jou seun sal op die grond val nie.”aLetterlik: die losser van die bloed.bLetterlik: as 'n haar van jou seun op die grond val.וַתֹּאמֶר֩ יִזְכָּר־נָ֨א הַמֶּ֜לֶךְ אֶת־יְהוָ֣ה אֱלֹהֶ֗יךָ גֹּאֵ֤ל הַדָּם֙ לְשַׁחֵ֔ת וְלֹ֥א יַשְׁמִ֖ידוּ אֶת־בְּנִ֑י וַיֹּ֨אמֶר֙ חַי־יְהוָ֔ה אִם־יִפֹּ֛ל מִשַּׂעֲרַ֥ת בְּנֵ֖ךְ אָֽרְצָה׃“Please,” she replied, “may the king invoke the LORD your God to prevent the avenger of blood from increasing the devastation, so that my son may not be destroyed!” “As surely as the LORD lives,” he vowed, “not a hair of your son’s head will fall to the ground.”12En die vrou het gesê: “Laat u dienares tog 'n woord met my heer die koning spreek.” En hy het gesê: “Spreek.”וַתֹּ֨אמֶר֙ הָֽאִשָּׁ֔ה תְּדַבֶּר־נָ֧א שִׁפְחָתְךָ֛ אֶל־אֲדֹנִ֥י הַמֶּ֖לֶךְ דָּבָ֑ר וַיֹּ֖אמֶר דַּבֵּֽרִי׃ סThen the woman said, “Please, may your servant speak a word to my lord the king?” “Speak,” he replied.13En die vrou het gesê: “Waarom het u dan so iets teen die volk van God bedink? Want deurdat die koning hierdie woord spreek, is hy soos een wat skuldig is, omdat die koning sy verstotene nie terugbring nie.וַתֹּ֨אמֶר֙ הָֽאִשָּׁ֔ה וְלָ֧מָּה חָשַׁ֛בְתָּה כָּזֹ֖את עַל־עַ֣ם אֱלֹהִ֑ים וּמִדַּבֵּ֨ר הַמֶּ֜לֶךְ הַדָּבָ֤ר הַזֶּה֙ כְּאָשֵׁ֔ם לְבִלְתִּ֛י הָשִׁ֥יב הַמֶּ֖לֶךְ אֶֽת־נִדְּחֽוֹ׃The woman asked, “Why have you devised a thing like this against the people of God? When the king says this, does he not convict himself, since he has not brought back his own banished son?14Want ons moet sekerlik sterf, en ons is soos water wat op die grond uitgestort word en wat nie weer versamel kan word nie; en God neem nie 'n lewe weg nie, maar Hy bedink planne sodat 'n verstotene nie van Hom verstote bly nie.כִּי־מ֣וֹת נָמ֔וּת וְכַמַּ֨יִם֙ הַנִּגָּרִ֣ים אַ֔רְצָה אֲשֶׁ֖ר לֹ֣א יֵאָסֵ֑פוּ וְלֹֽא־יִשָּׂ֤א אֱלֹהִים֙ נֶ֔פֶשׁ וְחָשַׁב֙ מַֽחֲשָׁב֔וֹת לְבִלְתִּ֛י יִדַּ֥ח מִמֶּ֖נּוּ נִדָּֽח׃For we will surely die and be like water poured out on the ground, which cannot be recovered. Yet God does not take away a life, but He devises ways that the banished one may not be cast out from Him.15En nou, dat ek gekom het om hierdie woord met die koning, my heer, te spreek, is omdat die volk my laat vrees het; en u dienares het gesê: ‘Laat ek tog met die koning spreek; miskien sal die koning die woord van sy slavin uitvoer.וְ֠עַתָּה אֲשֶׁר־בָּ֜אתִי לְדַבֵּ֨ר אֶל־הַמֶּ֤לֶךְ אֲדֹנִי֙ אֶת־הַדָּבָ֣ר הַזֶּ֔ה כִּ֥י יֵֽרְאֻ֖נִי הָעָ֑ם וַתֹּ֤אמֶר שִׁפְחָֽתְךָ֙ אֲדַבְּרָה־נָּ֣א אֶל־הַמֶּ֔לֶךְ אוּלַ֛י יַעֲשֶׂ֥ה הַמֶּ֖לֶךְ אֶת־דְּבַ֥ר אֲמָתֽוֹ׃Now therefore, I have come to present this matter to my lord the king because the people have made me afraid. Your servant thought, ‘I will speak to the king. Perhaps he will grant the request of his maidservant.16Want die koning sal luister om sy slavin te red uit die hand van die man wat my en my seun saam uit die erfdeel van God wil uitroei.’כִּ֚י יִשְׁמַ֣ע הַמֶּ֔לֶךְ לְהַצִּ֥יל אֶת־אֲמָת֖וֹ מִכַּ֣ף הָאִ֑ישׁ לְהַשְׁמִ֨יד אֹתִ֤י וְאֶת־בְּנִי֙ יַ֔חַד מִֽנַּחֲלַ֖ת אֱלֹהִֽים׃For the king will hear and deliver his maidservant from the hand of the man who would cut off both me and my son from God’s inheritance.’17“En u slavin het gesê: ‘Laat die woord van my heer die koning tog tot rus wees; want soos 'n engel van God, so is my heer die koning om die goeie en die kwade te hoor.’ En die HERE, u God, mag met u wees.”וַתֹּ֨אמֶר֙ שִׁפְחָ֣תְךָ֔ יִֽהְיֶה־נָּ֛א דְּבַר־אֲדֹנִ֥י הַמֶּ֖לֶךְ לִמְנוּחָ֑ה כִּ֣י׀ כְּמַלְאַ֣ךְ הָאֱלֹהִ֗ים כֵּ֣ן אֲדֹנִ֤י הַמֶּ֨לֶךְ֙ לִשְׁמֹ֨עַ֙ הַטּ֣וֹב וְהָרָ֔ע וַֽיהוָ֥ה אֱלֹהֶ֖יךָ יְהִ֥י עִמָּֽךְ׃ פAnd now your servant says, ‘May the word of my lord the king bring me rest, for my lord the king is able to discern good and evil, just like the angel of God. May the LORD your God be with you.’”
18En die koning het geantwoord en vir die vrou gesê: “Moet tog nie 'n ding vir my wegsteek waaroor ek jou vra nie.” En die vrou het gesê: “Laat my heer die koning tog spreek.”וַיַּ֣עַן הַמֶּ֗לֶךְ וַיֹּ֨אמֶר֙ אֶל־הָ֣אִשָּׁ֔ה אַל־נָ֨א תְכַחֲדִ֤י מִמֶּ֨נִּי֙ דָּבָ֔ר אֲשֶׁ֥ר אָנֹכִ֖י שֹׁאֵ֣ל אֹתָ֑ךְ וַתֹּ֨אמֶר֙ הָֽאִשָּׁ֔ה יְדַבֶּר־נָ֖א אֲדֹנִ֥י הַמֶּֽלֶךְ׃Then the king said to the woman, “I am going to ask you something; do not conceal it from me!” “Let my lord the king speak,” she replied.19En die koning het gesê: “Is die hand van Joab met jou in dit alles?” En die vrou het geantwoord en gesê: “So waar as u siel leef, my heer die koning, niemand kan na regs of na links afwyk van alles wat my heer die koning gespreek het nie; want u dienaar Joab, hy het my beveel, en hy het al hierdie woorde in die mond van u dienares gelê.וַיֹּ֣אמֶר הַמֶּ֔לֶךְ הֲיַ֥ד יוֹאָ֛ב אִתָּ֖ךְ בְּכָל־זֹ֑את וַתַּ֣עַן הָאִשָּׁ֣ה וַתֹּ֡אמֶר חֵֽי־נַפְשְׁךָ֩ אֲדֹנִ֨י הַמֶּ֜לֶךְ אִם־אִ֣שׁ׀ לְהֵמִ֣ין וּלְהַשְׂמִ֗יל מִכֹּ֤ל אֲשֶׁר־דִּבֶּר֙ אֲדֹנִ֣י הַמֶּ֔לֶךְ כִּֽי־עַבְדְּךָ֤ יוֹאָב֙ ה֣וּא צִוָּ֔נִי וְה֗וּא שָׂ֚ם בְּפִ֣י שִׁפְחָֽתְךָ֔ אֵ֥ת כָּל־הַדְּבָרִ֖ים הָאֵֽלֶּה׃So the king asked, “Is the hand of Joab behind all this?” The woman answered, “As surely as you live, my lord the king, no one can turn to the right or to the left from anything that my lord the king says. Yes, your servant Joab is the one who gave me orders; he told your maidservant exactly what to say.20“Om die aangesig van die saak te laat draai, het u dienaar Joab hierdie saak gedoen. Maar my heer is wys, soos die wysheid van 'n engel van God, om alles te weet wat op die aarde is.”לְבַעֲב֤וּר סַבֵּב֙ אֶת־פְּנֵ֣י הַדָּבָ֔ר עָשָׂ֛ה עַבְדְּךָ֥ יוֹאָ֖ב אֶת־הַדָּבָ֣ר הַזֶּ֑ה וַאדֹנִ֣י חָכָ֗ם כְּחָכְמַת֙ מַלְאַ֣ךְ הָאֱלֹהִ֔ים לָדַ֖עַת אֶֽת־כָּל־אֲשֶׁ֥ר בָּאָֽרֶץ׃ סJoab your servant has done this to bring about this change of affairs, but my lord has wisdom like the wisdom of the angel of God, to know everything that happens in the land.”
21En die koning het vir Joab gesê: “Kyk nou, ek het hierdie ding gedoen; gaan dan, bring die jongman Absalom terug.”וַיֹּ֤אמֶר הַמֶּ֨לֶךְ֙ אֶל־יוֹאָ֔ב הִנֵּה־נָ֥א עָשִׂ֖יתִי אֶת־הַדָּבָ֣ר הַזֶּ֑ה וְלֵ֛ךְ הָשֵׁ֥ב אֶת־הַנַּ֖עַר אֶת־אַבְשָׁלֽוֹם׃Then the king said to Joab, “I hereby grant this request. Go, bring back the young man Absalom.”22Joab het op sy gesig na die grond geval en gebuig en die koning geseën. Joab het gesê: “Vandag weet u dienaar dat ek guns gevind het in u oë, my heer die koning, omdat die koning die woord gedoen het.”aSommige manuskripte lees: die woord van sy dienaar.וַיִּפֹּל֩ יוֹאָ֨ב אֶל־פָּנָ֥יו אַ֛רְצָה וַיִּשְׁתַּ֖חוּ וַיְבָ֣רֶךְ אֶת־הַמֶּ֑לֶךְ וַיֹּ֣אמֶר יוֹאָ֡ב הַיּוֹם֩ יָדַ֨ע עַבְדְּךָ֜ כִּי־מָצָ֨אתִי חֵ֤ן בְּעֵינֶ֨יךָ֙ אֲדֹנִ֣י הַמֶּ֔לֶךְ אֲשֶׁר־עָשָׂ֥ה הַמֶּ֖לֶךְ אֶת־דְּבַ֥ר׃Joab fell facedown in homage and blessed the king. “Today,” said Joab, “your servant knows that he has found favor in your eyes, my lord the king, because the king has granted his request.”23En Joab het opgestaan en na Gesur gegaan, en hy het Absalom na Jerusalem gebring.וַיָּ֥קָם יוֹאָ֖ב וַיֵּ֣לֶךְ גְּשׁ֑וּרָה וַיָּבֵ֥א אֶת־אַבְשָׁל֖וֹם יְרוּשָׁלִָֽם׃ פSo Joab got up, went to Geshur, and brought Absalom to Jerusalem.
24En die koning het gesê: “Laat hy hom na sy huis wend, maar my aangesig mag hy nie sien nie.” En Absalom het hom na sy huis gewend, en die aangesig van die koning het hy nie gesien nie.וַיֹּ֤אמֶר הַמֶּ֨לֶךְ֙ יִסֹּ֣ב אֶל־בֵּית֔וֹ וּפָנַ֖י לֹ֣א יִרְאֶ֑ה וַיִּסֹּ֤ב אַבְשָׁלוֹם֙ אֶל־בֵּית֔וֹ וּפְנֵ֥י הַמֶּ֖לֶךְ לֹ֥א רָאָֽה׃ סBut the king added, “He may return to his house, but he must not see my face.” So Absalom returned to his own house, but he did not see the face of the king.
25En soos Absalom was daar in die hele Israel nie 'n mooi man wat so hoog geprys is nie; van sy voetsool tot sy kruin was daar geen gebrek aan hom nie.וּכְאַבְשָׁל֗וֹם לֹא־הָיָ֧ה אִישׁ־יָפֶ֛ה בְּכָל־יִשְׂרָאֵ֖ל לְהַלֵּ֣ל מְאֹ֑ד מִכַּ֤ף רַגְלוֹ֙ וְעַ֣ד קָדְקֳד֔וֹ לֹא־הָ֥יָה ב֖וֹ מֽוּם׃Now there was not a man in all Israel as handsome and highly praised as Absalom. From the sole of his foot to the top of his head, he did not have a single flaw.26Wanneer hy sy hoof geskeer het – en dit was van tyd tot tyd dat hy dit geskeer het, want dit was swaar op hom, en hy het dit geskeer – het hy die hare van sy hoof geweeg: 200 sikkels volgens die koning se gewigsteen.aLetterlik: aan die einde van dae tot dae.bLetterlik: volgens die klip van die koning.cOngeveer 2,3 kilogram.וּֽבְגַלְּחוֹ֮ אֶת־רֹאשׁוֹ֒ וְֽ֠הָיָה מִקֵּ֨ץ יָמִ֤ים׀ לַיָּמִים֙ אֲשֶׁ֣ר יְגַלֵּ֔חַ כִּֽי־כָבֵ֥ד עָלָ֖יו וְגִלְּח֑וֹ וְשָׁקַל֙ אֶת־שְׂעַ֣ר רֹאשׁ֔וֹ מָאתַ֥יִם שְׁקָלִ֖ים בְּאֶ֥בֶן הַמֶּֽלֶךְ׃And when he cut the hair of his head—he shaved it every year because his hair got so heavy—he would weigh it out to be two hundred shekels, according to the royal standard.27En vir Absalom is drie seuns gebore en een dogter, en haar naam was Tamar; sy was 'n vrou mooi van voorkoms.וַיִּֽוָּלְד֤וּ לְאַבְשָׁלוֹם֙ שְׁלוֹשָׁ֣ה בָנִ֔ים וּבַ֥ת אַחַ֖ת וּשְׁמָ֣הּ תָּמָ֑ר הִ֣יא הָיְתָ֔ה אִשָּׁ֖ה יְפַ֥ת מַרְאֶֽה׃ פThree sons were born to Absalom, and a daughter named Tamar, who was a beautiful woman.28Absalom het twee volle jaar in Jerusalem gewoon, en die aangesig van die koning het hy nie gesien nie.aLetterlik: twee jaar van dae.וַיֵּ֧שֶׁב אַבְשָׁל֛וֹם בִּירוּשָׁלִַ֖ם שְׁנָתַ֣יִם יָמִ֑ים וּפְנֵ֥י הַמֶּ֖לֶךְ לֹ֥א רָאָֽה׃Now Absalom lived in Jerusalem two years without seeing the face of the king.29En Absalom het na Joab gestuur om hom na die koning te stuur, maar hy wou nie na hom kom nie; en hy het weer 'n tweede keer gestuur, maar hy wou nie kom nie.וַיִּשְׁלַ֨ח אַבְשָׁל֜וֹם אֶל־יוֹאָ֗ב לִשְׁלֹ֤חַ אֹתוֹ֙ אֶל־הַמֶּ֔לֶךְ וְלֹ֥א אָבָ֖ה לָב֣וֹא אֵלָ֑יו וַיִּשְׁלַ֥ח עוֹד֙ שֵׁנִ֔ית וְלֹ֥א אָבָ֖ה לָבֽוֹא׃Then he sent for Joab to send him to the king, but Joab refused to come to him. So Absalom sent a second time, but Joab still would not come.30Toe sê hy vir sy dienaars: “Kyk, Joab se stuk land is langs myne, en hy het daar gars; gaan steek dit aan die brand.” En Absalom se dienaars het die stuk land aan die brand gesteek.aLetterlik: gaan met vuur.וַיֹּ֨אמֶר אֶל־עֲבָדָ֜יו רְאוּ֩ חֶלְקַ֨ת יוֹאָ֤ב אֶל־יָדִי֙ וְלוֹ־שָׁ֣ם שְׂעֹרִ֔ים לְכ֖וּ בָאֵ֑שׁ וַיַּצִּ֜תוּ עַבְדֵ֧י אַבְשָׁל֛וֹם אֶת־הַחֶלְקָ֖ה בָּאֵֽשׁ׃ פThen Absalom said to his servants, “Look, Joab’s field is next to mine, and he has barley there. Go and set it on fire!” And Absalom’s servants set the field on fire.
31En Joab het opgestaan en na Absalom in die huis gekom, en hy het vir hom gesê: “Waarom het jou dienaars die stuk land wat myne is, aan die brand gesteek?”וַיָּ֣קָם יוֹאָ֔ב וַיָּבֹ֥א אֶל־אַבְשָׁל֖וֹם הַבָּ֑יְתָה וַיֹּ֣אמֶר אֵלָ֔יו לָ֣מָּה הִצִּ֧יתוּ עֲבָדֶ֛ךָ אֶת־הַחֶלְקָ֥ה אֲשֶׁר־לִ֖י בָּאֵֽשׁ׃Then Joab came to Absalom’s house and demanded, “Why did your servants set my field on fire?”32Absalom het vir Joab gesê: “Kyk, ek het na jou gestuur en gesê: ‘Kom hierheen, dat ek jou na die koning kan stuur om te sê: “Waarom het ek van Gesur af gekom? Dit is goed vir my as ek nog daar is.”’ En nou, laat ek die aangesig van die koning sien; en as daar ongeregtigheid in my is, laat hy my doodmaak.”וַיֹּ֣אמֶר אַבְשָׁל֣וֹם אֶל־יוֹאָ֡ב הִנֵּ֣ה שָׁלַ֣חְתִּי אֵלֶ֣יךָ׀ לֵאמֹ֡ר בֹּ֣א הֵ֠נָּה וְאֶשְׁלְחָה֩ אֹתְךָ֨ אֶל־הַמֶּ֜לֶךְ לֵאמֹ֗ר לָ֤מָּה בָּ֨אתִי֙ מִגְּשׁ֔וּר ט֥וֹב לִ֖י עֹ֣ד אֲנִי־שָׁ֑ם וְעַתָּ֗ה אֶרְאֶה֙ פְּנֵ֣י הַמֶּ֔לֶךְ וְאִם־יֶשׁ־בִּ֥י עָוֺ֖ן וֶהֱמִתָֽנִי׃“Look,” said Absalom, “I sent for you and said, ‘Come here. I want to send you to the king to ask: Why have I come back from Geshur? It would be better for me if I were still there.’ So now, let me see the king’s face, and if there is iniquity in me, let him kill me.”33Joab het na die koning gegaan en dit vir hom meegedeel. Toe het hy Absalom geroep, en hy het na die koning gekom en voor hom gebuig, op sy gesig na die grond, voor die koning; en die koning het Absalom gesoen.aLetterlik: op sy neuse na die grond.וַיָּבֹ֨א יוֹאָ֣ב אֶל־הַמֶּלֶךְ֮ וַיַּגֶּד־לוֹ֒ וַיִּקְרָ֤א אֶל־אַבְשָׁלוֹם֙ וַיָּבֹ֣א אֶל־הַמֶּ֔לֶךְ וַיִּשְׁתַּ֨חוּ ל֧וֹ עַל־אַפָּ֛יו אַ֖רְצָה לִפְנֵ֣י הַמֶּ֑לֶךְ וַיִּשַּׁ֥ק הַמֶּ֖לֶךְ לְאַבְשָׁלֽוֹם׃ פSo Joab went and told the king, and David summoned Absalom, who came to him and bowed facedown before him. Then the king kissed Absalom.
