Josua 9

Status van die hoofstuk: konsep

Sien jy iets wat nie reg is nie? Tik op 'n versnommer om die vers na te gaan of 'n verandering voor te stel.

1En toe al die konings wat oorkant die Jordaan was, in die bergland en in die Laagte en langs die hele kus van die Groot See teenoor die Libanon, dit hoor — die Hetiete en die Amoriete, die Kanaäniete, die Feresiete, die Hewiete en die Jebusiete —וַיְהִ֣י כִשְׁמֹ֣עַ כָּֽל־הַמְּלָכִ֡ים אֲשֶׁר֩ בְּעֵ֨בֶר הַיַּרְדֵּ֜ן בָּהָ֣ר וּבַשְּׁפֵלָ֗ה וּבְכֹל֙ ח֚וֹף הַיָּ֣ם הַגָּד֔וֹל אֶל־מ֖וּל הַלְּבָנ֑וֹן הַֽחִתִּי֙ וְהָ֣אֱמֹרִ֔י הַֽכְּנַעֲנִי֙ הַפְּרִזִּ֔י הַחִוִּ֖י וְהַיְבוּסִֽי׃Now when news of this reached all the kings west of the Jordan—those in the hill country, the foothills, and all along the coast of the Great Sea toward Lebanon (the Hittites, Amorites, Canaanites, Perizzites, Hivites, and Jebusites)— 2het hulle hulle saamgetrek om oorlog te voer teen Josua en teen Israel, eenparig.

Letterlik: met een mond.

וַיִּֽתְקַבְּצ֣וּ יַחְדָּ֔ו לְהִלָּחֵ֥ם עִם־יְהוֹשֻׁ֖עַ וְעִם־יִשְׂרָאֵ֑ל פֶּ֖ה אֶחָֽד׃ פthey came together to wage war against Joshua and Israel.

3Maar die inwoners van Gibeon het gehoor wat Josua aan Jerigo en aan Ai gedoen het.וְיֹשְׁבֵ֨י גִבְע֜וֹן שָׁמְע֗וּ אֵת֩ אֲשֶׁ֨ר עָשָׂ֧ה יְהוֹשֻׁ֛עַ לִֽירִיח֖וֹ וְלָעָֽי׃But the people of Gibeon, having heard what Joshua had done to Jericho and Ai, 4en ook hulle het met lis gehandel: hulle het gegaan en hulle as gesante voorgedoen, en verslete sakke vir hulle donkies geneem en verslete wynsakke wat gebars en toegebind was,

Sommige manuskripte lees: en hulle het vir hulle padkos voorsien.

וַיַּעֲשׂ֤וּ גַם־הֵ֨מָּה֙ בְּעָרְמָ֔ה וַיֵּלְכ֖וּ וַיִּצְטַיָּ֑רוּ וַיִּקְח֞וּ שַׂקִּ֤ים בָּלִים֙ לַחֲמ֣וֹרֵיהֶ֔ם וְנֹאד֥וֹת יַ֨יִן֙ בָּלִ֔ים וּמְבֻקָּעִ֖ים וּמְצֹרָרִֽים׃acted deceptively and set out as envoys, carrying on their donkeys worn-out sacks and old wineskins, cracked and mended. 5en verslete en gelapte skoene aan hulle voete en verslete klere aan hulle lyf; en al die brood van hulle padkos was droog en beskimmeld.

Of: verkrummel.

וּנְעָל֨וֹת בָּל֤וֹת וּמְטֻלָּאוֹת֙ בְּרַגְלֵיהֶ֔ם וּשְׂלָמ֥וֹת בָּל֖וֹת עֲלֵיהֶ֑ם וְכֹל֙ לֶ֣חֶם צֵידָ֔ם יָבֵ֖שׁ הָיָ֥ה נִקֻּדִֽים׃They put worn, patched sandals on their feet and threadbare clothing on their bodies, and their whole supply of bread was dry and moldy.

6En hulle het na Josua gegaan, na die kamp by Gilgal, en vir hom en vir die manne van Israel gesê: “Uit 'n ver land het ons gekom, en sluit nou 'n verbond met ons.”וַיֵּלְכ֧וּ אֶל־יְהוֹשֻׁ֛עַ אֶל־הַֽמַּחֲנֶ֖ה הַגִּלְגָּ֑ל וַיֹּאמְר֨וּ אֵלָ֜יו וְאֶל־אִ֣ישׁ יִשְׂרָאֵ֗ל מֵאֶ֤רֶץ רְחוֹקָה֙ בָּ֔אנוּ וְעַתָּ֖ה כִּרְתוּ־לָ֥נוּ בְרִֽית׃They went to Joshua in the camp at Gilgal and said to him and the men of Israel, “We have come from a distant land; please make a treaty with us.” 7Die manne van Israel het vir die Hiwwiete gesê: “Miskien woon julle te midde van ons; hoe sal ons dan 'n verbond met julle sluit?”אִֽישׁ־יִשְׂרָאֵ֖ל אֶל־הַחִוִּ֑י אוּלַ֗י בְּקִרְבִּי֙ אַתָּ֣ה יוֹשֵׁ֔ב וְאֵ֖יךְ־לְךָ֥ בְרִֽית׃But the men of Israel said to the Hivites, “Perhaps you dwell near us. How can we make a treaty with you?” 8Hulle het vir Josua gesê: “Ons is u dienaars.” Maar Josua het vir hulle gesê: “Wie is julle, en vanwaar kom julle?”וַיֹּאמְר֥וּ אֶל־יְהוֹשֻׁ֖עַ עֲבָדֶ֣יךָ אֲנָ֑חְנוּ וַיֹּ֨אמֶר אֲלֵהֶ֧ם יְהוֹשֻׁ֛עַ מִ֥י אַתֶּ֖ם וּמֵאַ֥יִן תָּבֹֽאוּ׃“We are your servants,” they said to Joshua. Then Joshua asked them, “Who are you and where have you come from?” 9Hulle het vir hom gesê: “Uit 'n baie ver land het u dienaars gekom ter wille van die Naam van die HERE u God, want ons het die berig van Hom gehoor, en alles wat Hy in Egipte gedoen het,וַיֹּאמְר֣וּ אֵלָ֗יו מֵאֶ֨רֶץ רְחוֹקָ֤ה מְאֹד֙ בָּ֣אוּ עֲבָדֶ֔יךָ לְשֵׁ֖ם יְהוָ֣ה אֱלֹהֶ֑יךָ כִּֽי־שָׁמַ֣עְנוּ שָׁמְע֔וֹ וְאֵ֛ת כָּל־אֲשֶׁ֥ר עָשָׂ֖ה בְּמִצְרָֽיִם׃“Your servants have come from a very distant land,” they replied, “because of the fame of the LORD your God. For we have heard the reports about Him: all that He did in Egypt, 10en alles wat Hy aan die twee konings van die Amoriete gedoen het wat oorkant die Jordaan was, aan Sihon, die koning van Hesbon, en aan Og, die koning van Basan, wat in Astarot was.וְאֵ֣ת׀ כָּל־אֲשֶׁ֣ר עָשָׂ֗ה לִשְׁנֵי֙ מַלְכֵ֣י הָאֱמֹרִ֔י אֲשֶׁ֖ר בְּעֵ֣בֶר הַיַּרְדֵּ֑ן לְסִיחוֹן֙ מֶ֣לֶךְ חֶשְׁבּ֔וֹן וּלְע֥וֹג מֶֽלֶךְ־הַבָּשָׁ֖ן אֲשֶׁ֥ר בְּעַשְׁתָּרֽוֹת׃and all that He did to the two kings of the Amorites beyond the Jordan—Sihon king of Heshbon and Og king of Bashan, who reigned in Ashtaroth. 11Toe het ons ouderlinge en al die inwoners van ons land vir ons gesê: ‘Neem padkos in julle hand vir die pad, en gaan hulle tegemoet, en sê vir hulle: “Ons is julle dienaars, en sluit nou 'n verbond met ons.”’וַיֹּאמְר֣וּ אֵלֵ֡ינוּ זְֽקֵינֵינוּ֩ וְכָל־יֹשְׁבֵ֨י אַרְצֵ֜נוּ לֵאמֹ֗ר קְח֨וּ בְיֶדְכֶ֤ם צֵידָה֙ לַדֶּ֔רֶךְ וּלְכ֖וּ לִקְרָאתָ֑ם וַאֲמַרְתֶּ֤ם אֲלֵיהֶם֙ עַבְדֵיכֶ֣ם אֲנַ֔חְנוּ וְעַתָּ֖ה כִּרְתוּ־לָ֥נוּ בְרִֽית׃So the elders and inhabitants of our land told us, ‘Take provisions for your journey; go to meet them and say to them: We are your servants. Please make a treaty with us.’ 12Dit is ons brood: warm het ons dit as padkos uit ons huise geneem op die dag toe ons uitgetrek het om na julle te gaan; en kyk, nou is dit droog en beskimmeld.זֶ֣ה׀ לַחְמֵ֗נוּ חָ֞ם הִצְטַיַּ֤דְנוּ אֹתוֹ֙ מִבָּ֣תֵּ֔ינוּ בְּי֥וֹם צֵאתֵ֖נוּ לָלֶ֣כֶת אֲלֵיכֶ֑ם וְעַתָּה֙ הִנֵּ֣ה יָבֵ֔שׁ וְהָיָ֖ה נִקֻּדִֽים׃This bread of ours was warm when we packed it at home on the day we left to come to you. But look, it is now dry and moldy. 13En hierdie wynsakke wat ons nuut gevul het, en kyk, hulle het gebars; en hierdie klere van ons en ons skoene het verslyt weens die baie lang pad.”וְאֵ֨לֶּה נֹאד֤וֹת הַיַּ֨יִן֙ אֲשֶׁ֣ר מִלֵּ֣אנוּ חֲדָשִׁ֔ים וְהִנֵּ֖ה הִתְבַּקָּ֑עוּ וְאֵ֤לֶּה שַׂלְמוֹתֵ֨ינוּ֙ וּנְעָלֵ֔ינוּ בָּל֕וּ מֵרֹ֥ב הַדֶּ֖רֶךְ מְאֹֽד׃These wineskins were new when we filled them, but look, they are cracked. And these clothes and sandals are worn out from our very long journey.” 14Die manne het van hulle padkos geneem, maar die HERE het hulle nie geraadpleeg nie.

Letterlik: die mond van die HERE het hulle nie gevra nie.

וַיִּקְח֥וּ הָֽאֲנָשִׁ֖ים מִצֵּידָ֑ם וְאֶת־פִּ֥י יְהוָ֖ה לֹ֥א שָׁאָֽלוּ׃Then the men of Israel sampled their provisions but did not seek the counsel of the LORD. 15En Josua het vrede met hulle gemaak en 'n verbond met hulle gesluit om hulle te laat lewe; en die leiers van die vergadering het vir hulle gesweer.וַיַּ֨עַשׂ לָהֶ֤ם יְהוֹשֻׁ֨עַ֙ שָׁל֔וֹם וַיִּכְרֹ֥ת לָהֶ֛ם בְּרִ֖ית לְחַיּוֹתָ֑ם וַיִּשָּׁבְע֣וּ לָהֶ֔ם נְשִׂיאֵ֖י הָעֵדָֽה׃And Joshua made a treaty of peace with them to let them live, and the leaders of the congregation swore an oath to them.

16En dit het gebeur aan die einde van drie dae nadat hulle 'n verbond met hulle gesluit het, dat hulle gehoor het dat hulle naby hulle was en dat hulle in hulle midde gewoon het.וַיְהִ֗י מִקְצֵה֙ שְׁלֹ֣שֶׁת יָמִ֔ים אַחֲרֵ֕י אֲשֶׁר־כָּרְת֥וּ לָהֶ֖ם בְּרִ֑ית וַֽיִּשְׁמְע֗וּ כִּי־קְרֹבִ֥ים הֵם֙ אֵלָ֔יו וּבְקִרְבּ֖וֹ הֵ֥ם יֹשְׁבִֽים׃Three days after they had made the treaty with the Gibeonites, the Israelites learned that they were neighbors, living among them. 17Toe het die Israeliete opgebreek en op die derde dag by hulle stede gekom; en hulle stede was Gibeon en Kefira en Beërot en Kirjat-Jearim.וַיִּסְע֣וּ בְנֵֽי־יִשְׂרָאֵ֗ל וַיָּבֹ֛אוּ אֶל־עָרֵיהֶ֖ם בַּיּ֣וֹם הַשְּׁלִישִׁ֑י וְעָרֵיהֶם֙ גִּבְע֣וֹן וְהַכְּפִירָ֔ה וּבְאֵר֖וֹת וְקִרְיַ֥ת יְעָרִֽים׃So the Israelites set out and on the third day arrived at their cities—Gibeon, Chephirah, Beeroth, and Kiriath-jearim. 18Maar die Israeliete het hulle nie verslaan nie, omdat die leiers van die vergadering vir hulle gesweer het by die HERE, die God van Israel. En die hele vergadering het teen die leiers gemor.וְלֹ֤א הִכּוּם֙ בְּנֵ֣י יִשְׂרָאֵ֔ל כִּֽי־נִשְׁבְּע֤וּ לָהֶם֙ נְשִׂיאֵ֣י הָֽעֵדָ֔ה בַּֽיהוָ֖ה אֱלֹהֵ֣י יִשְׂרָאֵ֑ל וַיִּלֹּ֥נוּ כָל־הָעֵדָ֖ה עַל־הַנְּשִׂיאִֽים׃But the Israelites did not attack them, because the leaders of the congregation had sworn an oath to them by the LORD, the God of Israel. And the whole congregation grumbled against the leaders. 19Al die leiers het vir die hele vergadering gesê: “Ons het vir hulle by die HERE, die God van Israel, gesweer, en nou kan ons hulle nie aanraak nie.וַיֹּאמְר֤וּ כָל־הַנְּשִׂיאִים֙ אֶל־כָּל־הָ֣עֵדָ֔ה אֲנַ֨חְנוּ֙ נִשְׁבַּ֣עְנוּ לָהֶ֔ם בַּֽיהוָ֖ה אֱלֹהֵ֣י יִשְׂרָאֵ֑ל וְעַתָּ֕ה לֹ֥א נוּכַ֖ל לִנְגֹּ֥עַ בָּהֶֽם׃All the leaders answered, “We have sworn an oath to them by the LORD, the God of Israel, and now we cannot touch them. 20Dit sal ons met hulle doen: ons sal hulle laat lewe, sodat daar geen toorn oor ons sal wees weens die eed wat ons vir hulle gesweer het nie.”זֹ֛את נַעֲשֶׂ֥ה לָהֶ֖ם וְהַחֲיֵ֣ה אוֹתָ֑ם וְלֹֽא־יִֽהְיֶ֤ה עָלֵ֨ינוּ֙ קֶ֔צֶף עַל־הַשְּׁבוּעָ֖ה אֲשֶׁר־נִשְׁבַּ֥עְנוּ לָהֶֽם׃This is how we will treat them: We will let them live, so that no wrath will fall on us because of the oath we swore to them.” 21En die leiers het vir hulle gesê: “Laat hulle lewe.” En hulle het houtkappers en waterputters vir die hele vergadering geword, soos die leiers vir hulle gesê het.וַיֹּאמְר֧וּ אֲלֵיהֶ֛ם הַנְּשִׂיאִ֖ים יִֽחְי֑וּ וַ֠יִּֽהְיוּ חֹטְבֵ֨י עֵצִ֤ים וְשֹֽׁאֲבֵי־מַ֨יִם֙ לְכָל־הָ֣עֵדָ֔ה כַּאֲשֶׁ֛ר דִּבְּר֥וּ לָהֶ֖ם הַנְּשִׂיאִֽים׃They continued, “Let them live, but let them be woodcutters and water carriers for the whole congregation.” So the leaders kept their promise.

22Toe het Josua hulle geroep en met hulle gepraat en gesê: “Waarom het julle ons bedrieg deur te sê: ‘Ons is baie ver van julle af,’ terwyl julle tussen ons woon?וַיִּקְרָ֤א לָהֶם֙ יְהוֹשֻׁ֔עַ וַיְדַבֵּ֥ר אֲלֵיהֶ֖ם לֵאמֹ֑ר לָמָּה֩ רִמִּיתֶ֨ם אֹתָ֜נוּ לֵאמֹ֗ר רְחוֹקִ֨ים אֲנַ֤חְנוּ מִכֶּם֙ מְאֹ֔ד וְאַתֶּ֖ם בְּקִרְבֵּ֥נוּ יֹשְׁבִֽים׃Then Joshua summoned the Gibeonites and said, “Why did you deceive us by telling us you live far away from us, when in fact you live among us? 23Nou dan, julle is vervloek, en daar sal nooit van julle 'n slaaf ontbreek nie, en houtkappers en waterputters vir die huis van my God.”

Letterlik: afgesny word.

וְעַתָּ֖ה אֲרוּרִ֣ים אַתֶּ֑ם וְלֹֽא־יִכָּרֵ֨ת מִכֶּ֜ם עֶ֗בֶד וְחֹטְבֵ֥י עֵצִ֛ים וְשֹֽׁאֲבֵי־מַ֖יִם לְבֵ֥ית אֱלֹהָֽי׃Now therefore you are under a curse and will perpetually serve as woodcutters and water carriers for the house of my God.” 24Toe antwoord hulle Josua en sê: “Omdat dit aan u dienaars uitdruklik vertel is wat die HERE u God sy kneg Moses beveel het, om die hele land aan julle te gee en al die inwoners van die land voor julle uit te verdelg, daarom het ons baie gevrees vir ons lewe vanweë julle, en ons het hierdie ding gedoen.וַיַּעֲנ֨וּ אֶת־יְהוֹשֻׁ֜עַ וַיֹּאמְר֗וּ כִּי֩ הֻגֵּ֨ד הֻגַּ֤ד לַעֲבָדֶ֨יךָ֙ אֵת֩ אֲשֶׁ֨ר צִוָּ֜ה יְהוָ֤ה אֱלֹהֶ֨יךָ֙ אֶת־מֹשֶׁ֣ה עַבְדּ֔וֹ לָתֵ֤ת לָכֶם֙ אֶת־כָּל־הָאָ֔רֶץ וּלְהַשְׁמִ֛יד אֶת־כָּל־יֹשְׁבֵ֥י הָאָ֖רֶץ מִפְּנֵיכֶ֑ם וַנִּירָ֨א מְאֹ֤ד לְנַפְשֹׁתֵ֨ינוּ֙ מִפְּנֵיכֶ֔ם וַֽנַּעֲשֵׂ֖ה אֶת־הַדָּבָ֥ר הַזֶּֽה׃The Gibeonites answered, “Your servants were told clearly that the LORD your God had commanded His servant Moses to give you all the land and wipe out all its inhabitants before you. So we greatly feared for our lives because of you, and that is why we have done this. 25En nou, kyk, ons is in u hand; soos dit goed en reg is in u oë om met ons te doen, doen dit.”וְעַתָּ֖ה הִנְנ֣וּ בְיָדֶ֑ךָ כַּטּ֨וֹב וְכַיָּשָׁ֧ר בְּעֵינֶ֛יךָ לַעֲשׂ֥וֹת לָ֖נוּ עֲשֵֽׂה׃Now we are in your hands. Do to us whatever seems good and right to you.” 26En hy het so met hulle gedoen en hulle uit die hand van die Israeliete gered, en hulle het hulle nie doodgemaak het nie.וַיַּ֥עַשׂ לָהֶ֖ם כֵּ֑ן וַיַּצֵּ֥ל אוֹתָ֛ם מִיַּ֥ד בְּנֵֽי־יִשְׂרָאֵ֖ל וְלֹ֥א הֲרָגֽוּם׃So Joshua did this and delivered them from the hands of the Israelites, and they did not kill the Gibeonites. 27En Josua het hulle op daardie dag houtkappers en waterputters gemaak vir die vergadering en vir die altaar van die HERE, tot vandag toe, by die plek wat Hy sou kies.וַיִּתְּנֵ֨ם יְהוֹשֻׁ֜עַ בַּיּ֣וֹם הַה֗וּא חֹטְבֵ֥י עֵצִ֛ים וְשֹׁ֥אֲבֵי מַ֖יִם לָֽעֵדָ֑ה וּלְמִזְבַּ֤ח יְהוָה֙ עַד־הַיּ֣וֹם הַזֶּ֔ה אֶל־הַמָּק֖וֹם אֲשֶׁ֥ר יִבְחָֽר׃ פOn that day he made them woodcutters and water carriers, as they are to this day for the congregation of the LORD and for the altar at the place He would choose.